Chapter 4

Kung ang mansyon ng mga Castillejo ay impyerno, ang Conference Room ng Castillejo Group of Companies ay ang kulungan ng mga gutom na leon.

Pagbukas ng double doors, tumambad kay Amara ang isang mahabang mahogany table. Nakaupo doon ang sampung pinakamakapangyarihang tao sa kumpanya—mga stockholders, executives, at ang mga kapatid ni Don Alfonso na matagal nang nag-aabang sa pagbagsak nito.

"Good morning," bati ni Xerxes. Dire-diretso siyang naglakad papunta sa kabisera, ang pwesto ng CEO. Ang presence niya ay agad na nagpatahimik sa bulungan.

Naiwan si Amara na nakatayo sa may pinto, hindi sigurado kung saan lulugar.

"Well, well," basag ng isang matinis na boses. Si Miranda Castillejo, ang nakababatang kapatid ni Don Alfonso. Puno ng alahas ang leeg nito at matapobre ang tingin. "Dinala mo pala ang pet ng Daddy mo, Xerxes. Akala ko ba board meeting ito? Bakit may naligaw na nurse?"

Nagtawanan ang ilang board members. Namula si Amara. Gusto niyang yumuko, pero naalala niya ang bilin ni Don Alfonso. Kailangan niyang maging matapang.

"I am here as Don Alfonso's proxy," madiing sabi ni Amara, pinipilit na huwag manginig ang boses. "Hawak ko ang voting rights niya habang nagpapagaling siya."

"Voting rights?" ngumisi si Tito Rico, ang pinsan ng Don. "Hija, alam mo ba ang difference ng net income sa gross profit? O baka naman ang alam mo lang ay magpalit ng diaper ng matanda?"

Mas lalong lumakas ang tawanan. Pakiramdam ni Amara ay pinagkakaisahan siya. Tumingin siya kay Xerxes, umaasang ipagtatanggol siya nito.

Pero nakasandal lang si Xerxes sa kanyang swivel chair, pinaglalaruan ang mamahaling ballpen sa kamay. Nakatingin ito kay Amara nang may halong aliw. Parang nanonood ito ng palabas.

Wala siyang gagawin, isip ni Amara. Gusto niya akong mapahiya.

"Kung wala kayong magandang sasabihin," lakas-loob na sagot ni Amara, "Simulan na natin ang meeting. Sayang ang oras ng kumpanya."

Tumigil ang tawa ni Tito Rico. "Aba't—ang tapang mo ah. Gold digger ka lang naman na—"

BLAG!

Sabay-sabay na napatalon ang lahat nang ibagsak ni Xerxes ang kanyang palad sa mesa.

Tumahimik ang buong kwarto. Ang aliw sa mukha ni Xerxes ay napalitan ng dilim. Ang tingin niya ay nakapako kay Tito Rico.

"Tito Rico," malumanay pero nakakatakot na tawag ni Xerxes. "Tama ba ang narinig ko? Tinawag mong gold digger ang asawa ng Chairman sa harap ng board?"

"Xerxes, totoo naman," katwiran ng tiyuhin. "Wala siyang karapatan dito—"

"Si Dad ang nagpadala sa kanya dito," putol ni Xerxes. Tumayo siya at dahan-dahang naglakad palapit sa tiyuhin. "Kapag ininsulto mo ang desisyon ng Chairman, iniinsulto mo ang kumpanya. At kapag ininsulto mo ang asawa niya... parang sinabi mo na ring tanga ang tatay ko sa pagpili ng asawa."

Huminto si Xerxes sa likod ng upuan ni Amara. Hinawakan niya ang sandalan ng upuan nito—isang possessive gesture na nagpatindig ng balahibo ni Amara.

"Ako lang ang pwedeng magalit sa kanya," bulong ni Xerxes, sapat lang para marinig ng mga nasa malapit. Tumingin siya sa buong board. "She holds 51% of the proxy votes. So technically, siya ang boss niyo ngayon habang wala ako. Unless gusto niyong tanggalan ko kayo ng pwesto sa board?"

Namutla si Miranda at Rico. Alam nilang hawak ni Xerxes at Alfonso ang majority shares. Walang mananalo sa kanila.

"Sit down, Amara," utos ni Xerxes.

Mabilis na umupo si Amara sa upuan sa kanan ni Xerxes. Nanginginig pa rin ang tuhod niya, pero nagpasalamat siya nang tahimik.

Nagsimula ang presentation. Tungkol ito sa Castillejo Medical Foundation. Gustong ipasara ni Miranda ang charity wing ng ospital nila para gawing VIP aesthetic center. Mas malaki daw ang kita.

"Lugi tayo sa charity ward," paliwanag ni Miranda. "Limang milyon ang tapon natin buwan-buwan sa mga mahihirap na pasyente. We need to convert it into a dermatology clinic. Mas kikita tayo."

Tumango-tango ang mga board members. "Agree. Business is business."

Hindi nakatiis si Amara. Alam niyang ito ang pet project ni Don Alfonso. Ito ang legacy ng yumaong ina ni Xerxes.

"Hindi po papayag si Don Alfonso," biglang singit ni Amara.

Napatingin ang lahat sa kanya.

"Excuse me?" mataray na tanong ni Miranda.

"Ang charity ward po ang puso ng Castillejo Hospital," paliwanag ni Amara, lumalabas ang pagiging nurse niya. "Itinayo 'yan ni Don Alfonso para sa alaala ng asawa niya—ng Mommy ni Xerxes. Kung ipapasara niyo 'yan, mawawalan ng tulong ang libu-libong indigent patients. At sisirain niyo ang pangalan ng pamilya."

"Wala kaming pakialam sa sentimentality!" sigaw ni Rico. "Pera ang pinag-uusapan dito! Ano bang alam mo?"

"Alam ko na kapag ginawa niyo 'yan, mawawalan ng tax exemption ang kumpanya," mabilis na sagot ni Amara. Nag-research siya kagabi. "Ang foundation ang nagbibigay sa atin ng tax shield. Kapag nawala 'yon, mas malaki pa ang babayaran niyo sa gobyerno kaysa sa kikitain niyo sa aesthetic center."

Natigilan si Rico. Nagkatinginan ang mga board members. May point siya.

Napalingon si Amara kay Xerxes. Nakatingin ito sa kanya. Hindi na ito nakangisi. Seryoso ito. May gulat sa mga mata nito. Hindi nito inaasahan na may alam si Amara.

"She has a point," simpleng sabi ni Xerxes. Sinara niya ang folder sa harap niya. "The charity ward stays. Meeting adjourned."

Tumayo si Xerxes at mabilis na lumabas.

Nakahinga ng maluwag si Amara. Nairaos niya. Pero kailangan niyang habulin si Xerxes.

Sinundan niya ito sa hallway. Mabilis maglakad si Xerxes, parang hangin.

"Xerxes! Sandali!"

Huminto si Xerxes sa tapat ng elevator. Pinindot nito ang down button. Humarap ito kay Amara, blangko ang mukha.

"Thank you," hingal na sabi ni Amara. "Sa pagtatanggol sa akin kanina."

Bumukas ang elevator. Hinila ni Xerxes si Amara papasok at mabilis na pinindot ang Close.

Nang silang dalawa na lang sa loob ng metal box, nawala ang pagiging professional ni Xerxes.

Isinandal niya si Amara sa dingding ng elevator. Cornered. Again.

"Huwag kang mag-assume, Amara," bulong ni Xerxes, ang mukha ay inches away na naman sa kanya. "Hindi kita ipinagtanggol dahil gusto kita. Ipinagtanggol kita dahil ayokong isipin nila na mahina ang tatay ko."

"Kahit na," sagot ni Amara, tumitingin sa mga mata nito. "Yung tungkol sa charity ward... alam kong mahalaga 'yon sa'yo. Dahil 'yon sa Mommy mo."

Natigilan si Xerxes. Saglit na lumambot ang ekspresyon nito. Isang segundo ng kahinaan.

"Naalala mo pa pala," mahina niyang sabi.

Dahan-dahang itinaas ni Xerxes ang kamay at hinaplos ang pisngi ni Amara. Ang hawak niya ay hindi na masakit. Ito ay... nangungulila.

Napapikit si Amara. Ang bango ni Xerxes ay bumabalot sa kanya. Ang init ng katawan nito ay nagpapalimot sa kanya na mag-ina na sila sa mata ng batas.

"Bakit, Amara?" bulong ulit ni Xerxes, parang bata. "Bakit kailangang maging magaling ka? Bakit kailangang ipaalala mo sa akin kung bakit kita minahal noon?"

Bago pa makasagot si Amara, bumukas ang pinto ng elevator. Ting!

Nasa parking lot na sila.

Mabilis na lumayo si Xerxes. Bumalik ang yelo sa mga mata nito.

"Get in the car," utos nito, wala na ang lambing. "May pupuntahan tayo. At siguraduhin mong hindi ka magkakalat."