LOGIN“Eksakto. Maari natin siyang gamitin laban kina Rafael at Marco. At si Isabela—mapapasa akin din sya sa huli.”
“Si Samantha na mismo ang gagawa ng unang hakbang para sa atin.”
Napatingin si Mario. “Si Samantha po?”
“Siya ang magsisimula ng domino.”
“Paano po kung tumanggi siya?”
“Eksakto. Maari natin siyang gamitin laban kina Rafael at Marco. At si Isabela—mapapasa akin din sya sa huli.”“Si Samantha na mismo ang gagawa ng unang hakbang para sa atin.”Napatingin si Mario. “Si Samantha po?”“Siya ang magsisimula ng domino.”“Paano po kung tumanggi siya?”Bahagyang ngumiti si Eduardo. “Walang tatanggi… kung tama ang pain.”“Anong pain po?” takang tanong ni Mario.“Pag-asa.”Tahimik.Mapanganib.“Bibigyan natin siya ng dahilan para maniwala… Na may pagkakataon pa siya kay Marco
Napatingin siya.“Hindi ko rin kayang manatili sa galit.”Napatigil si Samantha.“Kung gusto mong bumawi…” patuloy ni Isabela, “patunayan mo. Hindi sa salita. Sa gawa.”Unti-unting napuno ng pag-asa ang mga mata ni Samantha. “A-at… mapapatawad mo ba ako?” nanginginig niyang tanong.Hindi agad sumagot si Isabela.Ngunit sa huli—“Hindi ngayon,” sabi niya. “Pero… baka balang araw.”Para kay Samantha—sapat na iyon. Tuluyan siyang napaiyak. “Salamat…,” mahina niyang sabi ngunit mayroon pag-asa sa kanyang mga mata.Tahimik na tumalikod si Isabela. Ng
“Simulan na natin,” utos niya.Tumango si Mario. “Anong unang hakbang, boss?” masusing tanong ni Mario sa kanyang bossNgumisi si Eduardo. “Lapitan siya.” Hindi siya nagmadali sa pagsasalita.Parang sinisigurado ang bawat salita. “Hindi bilang kalaban, kundi bilang isang pagkakataon.”Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. “At kapag nahulog siya sa bitag…”Huminto siya sandali. “Hindi lang si Rafael ang babagsak.” masaya nyang sabi habang nakangiti abot tenga, “pati si Marco.”“Pati siya.”Saglit siyang natahimik. At s
Muli niyang kinuha ang folder at marahang ipinasok iyon sa kanyang bag—isang simpleng kilos, ngunit malinaw ang kahulugan.
Nakalaya na si Eduardo Asuncion makalipas ang pitong araw.Pitong araw—maikli para sa isang ordinaryong tao. Ngunit para sa isang lalaking tulad niya, bawat segundo sa loob ng malamig at masikip na selda ay parang isang siglo ng pagkakakulong sa sariling galit at paghihiganti.Paglabas pa lamang niya ng kulungan, sinalubong agad siya ng nakahilerang mga tauhan. Ngunit sa kanilang lahat, iisang tao ang diretsong lumapit—si Mario, ang kanyang kanang kamay. Tahimik ang lalaki, ngunit ang presensya nito ay sapat na para ipaalam na kontrolado pa rin nila ang sitwasyon.“Boss,” bahagyang yumuko si Mario. “Handa na ang sasakyan.”Hindi sumagot si Eduardo. Ang kanyang mga mata ay malamig, tila ba walang anumang emosyon. Ngunit sa ilalim nito,
Hindi na nag-isip pa si Marco. Ni hindi man lang siya nagkaroon ng kahit isang sandali ng pagdadalawang-isip. Sa gitna ng nagliliyab na apoy at kumakapal na usok na halos sumakal sa buong silid, iisa lamang ang malinaw sa kanyang isip—iligtas si Isabela.Wala nang iba.Hindi mahalaga kung masunog ang kanyang balat. Hindi mahalaga kung gumuho ang kisame sa ibabaw nila. Hindi mahalaga kung hindi siya makalabas nang buhay. Ang mahalaga lamang ay mailabas niya si Isabela mula sa impiyernong iyon. Mabilis niyang hinila ang babae palayo sa gitna ng studio.Mahigpit niyang niyakap ang katawan nito at binuhat sa kanyang mga bisig. Magaan lamang si Isabela noong mga panahong iyon—isang batang halos mawalan na ng lakas dahil sa usok na nalalanghap.Ngunit sa sandaling iyon, pakiramdam ni Marco ay parang pasan niya
Kakaunti lang ang kailangan para ma-realize ni Isabela ang warning ni Rafael sa kusina noong gabing iyon—pero paulit-ulit siyang nalaglag sa gulo ng kanyang damdamin bago niya naintindihan.Ganito pala ang
Pinagmasdan ni Rafael ang namumulang side profile ni Isabela, halatang aliw na aliw. Paos ang boses niya, may halong lambing na nakakahawa sa kaba.“Pumasa ka sa interview?&rdq
“May feelings ba siya kay Rafael?” Para kay Isabela, parang nagulo ang buong utak niya sa tanong na iyon.“Kung meron… hindi— imposible!”
Nalilito siya—pero sabay na sabay do’n, sobrang tinamaan din.Halo-halo na ang laman ng utak niya, parang nagka-crash lahat ng thoughts niya nang sabay-sabay. Hindi na niya alam kung a







