LOGINSeryosong nakatitig si Rafael sa sobrang pagiging protective ni Rita kay Isabela. Hindi niya kailangang magsalita—kitang-kita sa bahagyang pagkipot ng kanyang mga mata ang delikadong babala. Parang may tahimik na bagyong nag-uumpisa sa loob niya, ‘yung klase ng tensyong hindi mo maririnig pero ramdam mo sa balat.
Biglang nag-vibrate ang cellphone niya. Isang mabilis na sulyap lang sa screen, saka malamig na sinabi,<
Sa presensya ni Rita—ang kanyang matalik na kaibigan na kilala sa pagiging sobrang madrama—mas mabilis lumipas ang oras para kay Isabela.Kung tutuusin, kung wala ang ingay at walang tigil na kwento ni Rita, baka tuluyan nang nalunod si Isabela sa sarili niyang mga iniisip. Mabigat pa rin ang kanyang dibdib, at paminsan-minsan ay bumabalik sa kanyang alaala ang mga nangyari na ayaw na sana niyang maalala. Ngunit sa tuwing magsisimula na naman si Rita sa walang preno nitong pagsasalita, napuputol ang daloy ng kanyang malungkot na pag-iisip. Dahil doon, kahit papaano ay napipilitan siyang ngumiti—kahit bahagya lamang, kahit pilit.Halos buong araw ay hindi umalis si Rita sa kanyang tabi. Minsan naman ay nagkukuwento ng kung anu-anong walang kwentang bagay. Kung minsan, pinapalaki pa niya ang mga simpleng pangyayari na para bang isang napakalakin
Pinakamayamang tao sa Makati .Kahit na ang isang makapangyarihang angkan gaya ng pamilyang Santillan ay hindi basta-basta mawawasak o mabubura sa iisang utos lamang. Napakalalim ng kanilang mga ugat sa negosyo at politika, at sa loob ng maraming taon ay matibay nilang naitayo ang kanilang impluwensya. Hindi iyon isang imperyong madaling mapabagsak.Gayunpaman, si bro ay tila handang isugal ang lahat. Halos buong kayamanan niya—maging ang kanyang mga liquid assets—ay inilatag na niya sa mesa upang maisakatuparan ang kanyang plano. Para bang wala siyang pakialam kung gaano kalaki ang mawawala sa kanya, basta’t makamit lamang niya ang layunin na pabagsakin ang mga taong sumira sa kanyang pamilya.“Hangga’t hindi nila ginagalaw ang mismong interes ng Santillan, hindi magsasalita ang pamily
Sugatan si Isabela at hindi niya kayang igalaw ang katawan, ngunit alam niyang magiging mahirap para sa kanya na tiisin ito hanggang makarating sa ospital. Sa wakas, nang maramdaman niya ang pakikipagtulungan ng lalaki, itinigil na niya ang pag-iingay at pag-iyak.Ngunit sa sandaling nakita niya si Rafael, agad na nawala ang kanyang rason at pag-iisip sa kung anong mga bagay. Sa ilalim ng kanyang kamalayan, naniniwala siyang basta naroon ang lalaking iyon, wala na siyang kailangan pang isipin o kontrolin. Hindi na niya pinigilan ang kanyang katawan. Sinunod niya ang kanyang kalikasan. Sinunod niya ang lahat ng dapat mangyari.……Pagkatapos madala si Isabela sa ospital, agad siyang binigyan ng emergency treatment ng mga doktor, inasikaso ang kanyang sugat pati na rin ang epekto ng gamot
Malabo na ang paningin niya, kaya’t halos wala na siyang nakikita sa paligid. Tanging instinct niya na lang ang maasahan upang pulutin ang mga pira-pirasong salamin sa sahig at sabay-sabay itong itusok nang malakas sa kanyang mga palad.Dumaan ang matutulis na piraso sa kanyang mararangyang palad, at ang matinding sakit na iyon ang nagpaalab sa kanyang huling tatag at determinasyon na labanan ang panganib. Mahigpit niyang pinisil ang mga piraso laban sa kanyang leeg.“Pakawalan mo ako! Kung hindi, mamamatay ako rito! Kahit mamatay pa ako, hindi ka rin makakatakas sa ginawa mo!” sigaw ni Isabela, ramdam ang desperasyon sa kanyang tinig.Nagulat si Eduardo nang makita ang determinasyong iyon sa kanyang mata. Tama nga ang babae; kung mamamatay siya, tiyak na sisihin siya ng pamilyang Villamor at magkakaroon siya
Parang dalawang bituin na nagsasanib liwanag sa madilim na kalangitan, maliwanag at hindi maihihiwalay, matindi at nakakaantig ang tagpong iyon.Ito ang eksenang nakita ni Marco nang mabilis siyang pumasok sa kwarto.Napatingin siya ng hindi makapaniwala sa babaeng nakasandal nang walang depensa sa mga bisig ni Rafael.Iyon ang kanyang minamahal.Ang kanyang mapupulang pisngi ay nagpapakita ng alindog at tiwala na ipinapakita lamang niya sa lalaki.Palaging masunurin, mahinahon, at mahinhin siya sa harap niya.Ngunit ngayon, wala siyang iniwasang init, alindog, at kahinaan sa tinig.Si Fernando, na kanang kamay ni Rafael ay inutusan an
“Bata pa lamang si Bella nang mawalan siya ng mga magulang. Lumaki siyang mag-isa, bilang isang ulila sa malamig at mapanghusgang mundo. Dahil doon, naging maingat siya sa bawat kilos at desisyon, laging iniiwasang makasakit o makasagasa ng ibang tao. Pero kahit ganoon ang buhay niya, nanatili siyang matatag at hindi kailanman nagpadaig sa kapalaran. Para sa akin, siya ang pinakamabuting babae sa mundong ito.”Bahagyang nanginig ang boses na nagsalita, tila ba bawat alaala ng nakaraan ay may kasamang pait at panghihinayang.“Mas malambot pa ang puso niya kaysa kaninuman. Ang pinakainaasam niya ay hindi kayamanan, hindi kapangyarihan—kundi ang simpleng pagtanggap ng isang pamilya, at ang pag-aaruga ng isang asawang tunay siyang mamahalin.”Isang mabigat na katahimikan ang bumalot sa pagi







