MasukDahan-dahang inilapag sa palad ni Isabela ang maliit na garapon ng kendi. Parang ordinaryong candy lang sa una, pero may kakaibang pakiramdam siya habang tinitingnan ang laman nito. May iba't ibang flavor, pero halatang pinili na ang mangga—yung flavor na lagi niyang iniwasan dahil may kasamang masasayang alaala.
Noong bata pa sila, palagi siyang binibigyan ni Marco ng ganitong candy brand. Ang unang allergic reaction niya sa bahay ng pamilyang Villamor ay nang kumain siya ng mangga-flavored candy na tinanggalan ng balat ni Marco para sa kanya.
Simula noon, lagi na lang nyang iniiwasan ang flavor na iyon—parang alam na alam niya kung ano ang makakasakit sa kanya, at pinipili niya lang yung ligtas. Lagi niyang sinasabi:
"Life is bitter, so a little sweetness makes it better."
![]()
“SR Enterprises,” mahinahong sagot ni Isabela “May reply na sila sa email ko. May interview ako next Monday. Kapag nakapasa ako sa interview, puwede na akong magtrabaho agad pagkatapos ng graduation.”Bahagyang itinaas ni Rafael ang kilay, halatang may interes.“Talaga? Mukhang seryoso ka.”Tumango si Isabela, walang alinlangan.“Gusto mo talaga ang architectural design?” tanong niya ulit, parang sinisilip kung hanggang saan ang passion nito.“Oo,” diretsong sagot ni IsabelaLumingon si Rafael at doon niya napansin—ang kaninang kalmadong mga mata ni Isabela, biglang nagkaroon ng
Dahil sa sobrang pagod niya, halos tanghali na siya nagising. Tipong kahit anong ingay, wala—bagsak talaga ang katawan.Nang magising siya, tumingin siya sa paligid—simple lang ang kwarto, black and white ang theme, minimalist pero elegant. sobrang lalaki ang vibes.At doon, parang may click sa utak niya.Sandali…Hindi ba ito ang kwarto ni Rafael?Nanlaki ang mata niya.Wait lang.Ibig sabihin…
Pakiramdam ni Isabela ay parang isang maliit na bangka na walang tigil na hinahampas ng malalakas na alon sa gitna ng dagat. Kumakapit siya kay Rafael, nanginginig sa bawat galaw niya, halos mawalan ng balanse sa bawat sandali. Para bang anumang segundo ay puwede siyang mahulog sa kawalan, malunod sa damdamin at tensyon na bumabalot sa kanila.Si Rafael ay nakatingin lang sa kanya, bawat kilos at titig niya ay may bigat. Hinaplos niya ang labi ni Isabela nang may kasiguruhan at kontrol, na parang sinusubukang alisin ang anumang pader o proteksyon na itinayo niya para sa sarili. Sakit ang nadarama ni Isabela, pero may halo ring kakaibang kiliti at tensyon sa bawat haplos. Ang damdamin niya ay naguluhan—hindi niya alam kung ito ba ay sakit o kakaibang excitement.Unti-unting humina ang kanyang paghinga. Halos mawala siya sa sarili dahil sa tensyon at emosyon na d
Hindi pa. Hindi pa ngayon.Humugot siya ng malalim na hininga at tinitigan si Isabela nang diretsahan, parang gusto niyang basahin ang lahat ng emosyon sa mga mata nito.Oo, ilang taon na siyang gusto ni Isabela. Sobrang tagal na, tipong kahit anong mangyari, kahit pa ikasal siya sa ibang lalaki, alam niyang hindi siya kayang traydurin.Ganun siya ka-sure.Kasi oo—siya lang ang gusto nito. Noon, ngayon, at kahit kailan.Hindi siya ipagkakanulo. Hindi kailanman.Malamig na sinalubong ni Marco ang tingin ni Rafael, walang takot, walang atrasan.
Pinanood ni Marco habang dahan-dahang kinakain ni Isabela ang piraso ng cake na binili nya.Pinanood din niya ito habang lumalabas sa bahay ng pamilyang Villamor—ang bawat hakbang ni Isabela ay parang may kulog na sumasabay sa tibok ng puso niya. Hindi niya maintindihan kung bakit ngayon lang siya parang hinahabol ng damdamin niya—baka na-realize niya lang kung gaano siya kaimportante sa kanya.Tinangka ni Isabela na kalmahin ang sarili, pinipilit na huwag magalit o mainis sa kanya. “Nasaan na ba yung fiancée mo?” tanong niya, medyo maingat na nagtanong.“Umalis na siya,” maikli ang sagot ni Marco.Napangiti si Isabela, ngunit may halong pangmamaliit sa sarili. Oo, gaya ng dati, kapag umalis si Samantha, saka lang siya magkakaroon ng kaunting attention mula sa kanya.&nbs
Dahan-dahang inilapag sa palad ni Isabela ang maliit na garapon ng kendi. Parang ordinaryong candy lang sa una, pero may kakaibang pakiramdam siya habang tinitingnan ang laman nito. May iba't ibang flavor, pero halatang pinili na ang mangga—yung flavor na lagi niyang iniwasan dahil may kasamang masasayang alaala.Noong bata pa sila, palagi siyang binibigyan ni Marco ng ganitong candy brand. Ang unang allergic reaction niya sa bahay ng pamilyang Villamor ay nang kumain siya ng mangga-flavored candy na tinanggalan ng balat ni Marco para sa kanya.Simula noon, lagi na lang nyang iniiwasan ang flavor na iyon—parang alam na alam niya kung ano ang makakasakit sa kanya, at pinipili niya lang yung ligtas. Lagi niyang sinasabi:"Life is bitter, so a little sweetness makes it better."







