Kabanata 7

Malalim na huminga si Isabela!

Itinaas niya ang kamay at malakas na sinampal si Marco.

Hindi handa si Marco at buong lakas niyang tinanggap ang sampal.

Napatitig siya kay Isabela, Gulat na gulat.

Ang dati niyang masunurin at maunawaing “little sister”—

naging ganito na ka-bayolente?

Hindi niya kailanman inisip na si Isabela, na dati’y banayad at sunod-sunuran sa kanya, ay magagawa siyang saktan!

Nanginginig ang boses ni Isabela habang nagsalita.

“Marco, hindi lahat ng tao ay kasing-komplikado at kasing-sama ng iniisip mo. Kahit pa wala namang hinihingi si Rita sa akin, lahat ng ginawa ko ay mula sa sarili kong kagustuhan! Hindi mo kailangang manggulo dito—hindi ako naniniwala sa’yo!”

Bago pa sila magparehistro ni Rafael, palaging inuuna ni Rita ang kapakanan niya.

Maging ang marriage agreement ay si Rita mismo ang maingat na nag asikaso.

Bawat probisyon ay pabor sa kanya—

kaya niya nga nagawang magpakasal sa isang makapangyarihang tao tulad ni Rafael.

Ngunit sa bibig ni Marco, naging isang “kontrata ng pagkaalipin” iyon.

Nakakatawa.

“Hindi mo ako pinaniniwalaan? Mas pinaniniwalaan mo si Rita? Gaano mo ba siya katagal ng kakilala? Di ba mahigit isang taon pa lang?”

“Isabela! Pasensya na, pero kaya kong magpaliwanag! May mga dahilan ako. Bakit ayaw mo akong paniwalaan?”

“Sa mundong ito,” mariing sabi ni Marco, halos puno ng paniniwala ang bawat salita,

“ako lang—si Marco—ang tunay na nagtrato sa’yo nang maayos.”

Tumingin siya kay Isabela na para bang gusto niyang ipaalala ang lahat ng nakaraan.

“Ang lupang kahit ako, hindi ko kayang bilhin kahit umabot pa sa hundreds of millions, ibinigay lang sa’yo ni Rita ng ganun ganon lang.”

Bahagya niyang iniling ang ulo, may halong pagdududa at pag-aalala.

“Talaga bang kaya mong tanggapin ang ganitong biyayang dumating na lang ng biglaan, na parang walang kapalit?”

Napansin ni Marco na masyado nang mabigat ang kanyang mga salitang binitiwan.

Kaya unti-unti niyang pinababa ang tono, pinalitan ng mas mahinahong himig.

“Isabela,” tawag niya, mas malambing na ngayon,

“ginagawa ko ’to para sa ikabubuti mo. Hindi kita tinatakot—nag-aalala lang ako.”

Huminga siya nang malalim bago ipagpatuloy.

“Masalimuot ang Santillan family. Maraming lihim, maraming interes, at maraming bagay na hindi mo kayang pasukin basta-basta.”

Tinitigan niya si Isabela nang may pagmamakaawa. 

“Huwag ka nang masyadong lumapit kay Rita, okay?”

Pagkatapos, marahan niyang idinagdag,

“Umuwi ka na lang kasama ko.”

Hinawakan niya ang kamay ni Isabela, tila determinado na siyang isama ito pabalik,

na para bang iyon lamang ang tanging paraan upang mailayo siya sa panganib na hindi niya lubos na nauunawaan.

May bahagyang pagkalito sa mga mata ni Isabela.

“Ano bang sinasabi mo?” marahan niyang tanong, may diin sa bawat salita.

“Ikaw nga eh—tinanggap mo ang pagtatapat ko, in-enjoy mo ang pagiging naive ko, at hinayaan mo akong umasa.”

Huminga siya nang malalim bago ipagpatuloy, tila pinipigil ang matagal nang kinikimkim na sakit.

“Pagkatapos,” dagdag niya, “nakipag-engage ka sa isang babaeng kapantay mo ang status, may pangalan, may posisyon, at sakto sa mundong ginagalawan mo.”

Bahagya siyang ngumiti, ngunit puno iyon ng lungkot.

“Ang ‘galing mo – sa harap ng ibang tao, kapatid lang ang turing mo sa akin.”

Ngunit nang banggitin niya ang susunod na mga salita, bumigat ang hangin sa pagitan nila.

“Pero sa pamilya mo…” huminto siya sandali, saka marahang idinugtong,

“para lang akong laruan.”

Ibinaba ni Isabela ang kanyang tingin.

Ang kanyang mga mata ay malamig—walang luha, walang galit—tanging pagod at pagtanggap lamang.

“Marco,” mahina niyang sabi, ngunit malinaw at matatag,

“ano pa bang meron sa atin bukod sa tatlong buwang ilusyon?”

Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang ulo at tumingin diretso sa kanya.

“Ang basag na salamin,” wika niya,

“hindi na muling mabubuo.”

Banayad ang kanyang boses, halos pabulong—

ngunit ang init nito ay sapat upang patigilin ang puso ni Marco,

init na para bang idinarang siya sa isang nagbabagang pugon.

…

“Dad? Bakit ka nakatayo lang diyan, para kang na-freeze?”

Umakyat din si Rita sa rooftop, balak sanang tawagin ang best friend niya para sabay nilang i-enjoy ang view at mag-chill sandali. Pero pagdating niya roon, agad niyang napansin na parang ang lalim ng iniisip ng papa niya—tahimik, seryoso, at parang nasa sariling mundo.

Napatingin siya sa hawak nitong maliit na jewelry box. Dahil sa sobrang curiosity, kinuha niya iyon nang walang paalam at agad binuksan.

Biglang nanlaki ang mga mata niya, halos hindi makapaniwala sa nakita.

“Holy crap…” napabulalas siya. “Hindi ba ito ’yung rare na Blue Diamond na matagal nang gustong ipa-auction ni Uncle Cruz sa France?”

Bigla siyang napatalon sa sobrang excitement.

“Para ba ’to sa bestie ko?” halos pasigaw niyang tanong, punô ng kilig.

Ngumiti siya nang todo at humarap sa ama.

“Dad, grabe ka. Ikaw na talaga ang pinaka galanteng lalaki na nakilala ko!”

Hindi man lang pumasok sa isip ni Rafael ang mga sinasabi ni Rita.

Parang naka-mute ang mundo niya sa sandaling iyon.

Nakatutok pa rin ang tingin niya sa pigura sa ibaba—kay Isabela.

Sa kamay niya, ang malamig na asul na hiyas ay naglalabas ng malalim at tahimik na liwanag, mas lalong binibigyang-diin ang pigil at malamig niyang expression..

Sa puntong iyon, malinaw sa kanya ang isang bagay—

hindi pa pala tuluyang nawawala si Marco sa puso ni Isabela.

Ang lalaking sumakop sa buong kabataan niya.

Ang lalaking naging simula ng lahat—ng pagmamahal, ng pagtitiwala, at ng sakit.

Nang makita niyang marahas siyang hinila ni Marco papunta sa dibdib nito, parang may matalim na tinik ang biglang bumaon sa puso ni Rafael.

Masakit. Nakakagalit. Nakakasakal.

Asawa niya si Isabela.

Mrs. Santillan.

Pero naroon siya ngayon, nasa bisig ng ibang lalaki, humahagulgol na parang wasak na wasak ang mundo.

Sumigaw ang pagkalalaki ni Rafael sa loob niya—

bababa siya ngayon din, hatakin pabalik ang asawa niya, yakapin siya nang mahigpit, at ipamukha sa lahat kung kanino talaga siya nabibilang.

Gusto niyang gawin iyon.

Kaya lang…

Hindi niya magawa.

Masyado siyang sensitibo—tipong konting galaw lang, ramdam na niya agad.

Sobrang observant niya, parang walang detalye ang nakakalusot sa kanya.

Napatingin si Rita sa malamig na side profile ni Rafael. Tahimik lang ito, pero halatang-halata ang pinipigilang galit. Hindi man siya nagsasalita, ramdam sa aura—heavy, tense, at delikado.

Bahagyang kinabahan si Rita.

Bigla siyang napatingin pababa, parang ayaw makasalubong ang titig ng ama.

“Lucky Bro?!”