Kabanata 6

Kabanata 6

Handang-handa si Marco nang dumating siya.

Suot niya ang paboritong dark coat ni Isabela, na tila siya pa rin ang lalaking iyon na minsang nagbigay ng init sa kanyang pagkabata. Ang malamig na simoy ng hangin ay hinahaplos ang kanyang mukha, at sa kanyang mga mata ay mababakas ang malalim at mapagkalingang pagmamahal para kay Isabela.

Gaya ng dati.

Habang tinititigan ni Isabela ang dating childhood sweetheart, mas malakas pa sa tambol ang tibok ng kanyang puso. Ang bawat galaw, bawat tingin ni Marco ay nagdudulot ng kakaibang kilabot sa kanyang dibdib. Ngunit sa kabila ng kabighaniang iyon, alam ni Isabela kung anong klaseng malamig at matalim na ambisyon ang nagtatago sa likod ng maamo at elegante nitong anyo.

Hindi niya namalayang umatras siya ng isang hakbang, sinusubukang ilayo ang sarili sa lalaki.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong niya, may bahid ng pagtataka at pag-aalangan.

“Alam kong matapos pumanaw ang tita at tito mo, pangarap mo nang mabili ang lugar na ’to.” Panatag ngunit matatag ang tinig ni Marco. “Sa nakaraang mga taon, unti-unti kong nakuha ang kontrol sa Villamor family, at ngayon lang ako nagkaroon ng oras para dito.”

Lumapit si Marco, diretso ang tingin sa kanya.

“Kahit kailan ay hindi ko makakalimutan ang pangarap mo.”

Napangiti si Isabela nang mapait. Kung noon, siguro ay iiyak na siya sa tuwa, damang-dama ang kabutihan ng kanyang kaibigan at minsang naging kasintahan. Ngunit sa kasamaang-palad, gaano man kagaling ang pag-arte ni Marco, hindi na niya maloloko ang pusong matagal nang wasak at nag-ingat.

“Hindi ko kailangan ang pagpapanggap mo. Malaki ang naitulong ng Villamor family sa akin, at ayokong tuluyang masira ang relasyon natin. Huwag ka nang magsabi ng mga salitang may double meaning na puwedeng magdulot ng maling akala.”

Paglingon ni Isabela, bigla siyang hinawakan ni Marco sa pulso at malakas na hinila.

Napadikit siya sa dibdib ng lalaki.

Ito ang dibdib na minsan niyang kinapitan nang husto—ngunit ngayon, isa na itong lason.

Ang init at lakas ni Marco ay parehong nakakaakit at nakakatakot. Ang kanyang presensya ay nagdudulot ng kaguluhan sa puso ni Isabela, at sa loob ng ilang sandali, naaalala niya ang lahat ng masasayang alaala nila noon—kasabay ng sakit at pagtataksil ng kanyang  ginawa.

Ngunit sa kabila ng lahat, nakatitig pa rin siya sa matalim na mata ni Marco, sinusubukang pigilan ang sarili na hindi magpadala sa mga damdaming dati nang nagdulot sa kanya ng labis na kirot.

“Marco, bitiwan mo ako!”

“Ang pagkuha sa lupang ito, dahil ba sa pakikipag close at pakikipagkaibigan mo kay Rita —masaya ka ba talaga, ha?”

Nanikip ang dibdib ni Isabela.

Ano ang ibig sabihin ni Marco?

Iniisip ba niya na ang pakikipagkaibigan niya kay Rita ay dahil lang sa gusto niyang makinabang sa yaman ng Santillan family?

Sa paningin ba nito, isa siyang sakim, materialistic, at selfish na babae?

Hindi naging maayos ang kanyang paghinga dahil sa sakit na nararamdaman sa mga sinabi ng kanyang ex-boyfriend. Nanginginig ang boses niyang nagsalita.

“Nasusuklam ako sa’yo, Marco.”

Nang marinig iyon, bakas sa mga mata ni Marco ang matinding pag-aalinlangan.

Mahigpit niyang ipinaikot ang kamay sa bewang ni Isabela, parang ayaw siyang pakawalan. Dahan-dahan siyang yumuko palapit, saka isa-isang binigkas ang mga salita—mabagal, malinaw, at punô ng bigat. Para bang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay sinadya, tinimbang, at direktang tumatama sa dibdib ni Isabela. Hindi siya nagmamadali, tila gusto niyang maramdaman ni Isabela ang bawat pantig, bawat hininga, bawat sandaling iyon.

“Huwag kang maging inosente. Seventeen years old lang si Rita. Sa tingin mo ba kaya niyang bilhin ang lupang ito? Nagpa-imbestiga na ako. “

“Tama,” mariing sabi ni Marco, walang pag-aalinlangan sa boses. 

“Bata ka, maganda, at ulila—wala kang kahit anong koneksyon sa San Miguel. Si Rafael ay isang negosyante. Hindi siya basta-basta mag-aasawa ng babaeng kapantay niya sa yaman o estado. Hindi siya papasok sa relasyong mahirap kontrolin.”

Bahagya siyang ngumiti—yung tipong mukhang kalmado pero ramdam mo ang talim sa mga mata niya.

Diretso ang tingin, walang pag-aalinlangan, saka niya binitawan ang mga salitang parang simpleng obserbasyon lang pero mabigat ang tama.

“Ikaw kasi,” sabi niya nang malamig, “ikaw ang pinakamadaling kontrolin.”

Parang wala lang sa kanya ang sinabi niya, na para bang natural na katotohanan iyon. Pero sa bawat pantig, malinaw ang mensahe—alam niya ang kahinaan mo, at sigurado siyang kaya ka niyang paikutin anumang oras.

Hindi niya pagmamalupitan si Rita, isang batang hindi malinaw ang pinagmulan.

Hindi rin niya gagamitin ang sariling background nito upang guluhin o bantaan si Rafael.

Sa halip, siya ang pipiliin—

isang babaeng magiging masunurin, maayos kumilos, at marunong manahimik.

Isang babaeng hindi magtatanong, hindi maghahangad, at hindi magiging sagabal.

Ito ang klase ng babaeng gugustuhin ni Rafael.

Bahagyang nanginig ang mga daliri ni Isabela. Hindi niya namalayang napahigpit ang pagkakakuyom ng kanyang kamay.

Ganoon ba talaga iyon?

Sa umpisa, hindi niya kailanman inisip ang ganoong posibilidad.

Siya at si Rafael ay halos mga estranghero lamang—isang kasunduang nabuo dahil sa pressure ng pamilya, hindi dahil sa damdamin.

Ngunit ngayon, habang bumabalik sa isip niya ang bawat pangyayari, tila may unti-unting liwanag ang mga salitang binitiwan ni Marco.

Kung tutuusin, kahit totoo ang sinasabi nito…

kaya niya itong tanggapin.

Kung hindi ganoon, bakit siya pakakasalan ng isang lalaking kasing-impluwensya, kasing-lakas, at kasing-taas ng estado ni Rafael?

Walang dahilan.

Walang himala.

Bawat salita ni Marco ay parang talim—

dahan-dahang tumatagos sa puso ni Isabela,

“Bago ko pa man subukang bilhin ang lupang ’to, malinaw na malinaw na—ang Cruz family ang may-ari noon. At hindi naman sikreto na matagal na silang may koneksyon sa Santillan family,” sabi niya na bahagyang tumataas ang kilay. 

“So ano sa tingin mo ang ibig sabihin ng lahat ng ’to? Ngayon, bigla na lang, si Rita na ang may hawak ng lupa?”

Napakagat si Isabela sa labi, pilit kinokontrol ang emosyon.

Alam na ba ni Marco?

Na kasal na siya kay Rafael?

Hindi. Imposible. Lihim ang kasal nila—maingat, tahimik, at legal na nirehistro. Walang dapat makaalam.

“Anong gusto mong palabasin?” tanong niya, maingat ang tono, pero halatang may kaba sa likod ng boses.

Sumagot si Marco nang parang may paalala, hindi pananakot—pero mas mabigat pa roon.

“Gusto ko lang ipamukha sa’yo ang isang bagay. Sa mundo ng negosyo, walang gumagalaw nang walang kapalit. Walang libre. Kailangan mong tanungin ang sarili mo kung ano talaga ang habol ni Rita sa’yo.”

Marahang bumaba ang boses ni Isabela, halos pabulong.

Sa loob-loob niya, masyadong delikado na ang usapan na ’to.

“Wala akong pera. Wala rin akong kapangyarihan,” diretsahang sabi ni Isabela, may halong pagod at pagkasuko. “Kung iisipin mo talaga, bukod sa katawan kong ’to, wala akong makita kung anong puwedeng habulin ni Rita sa akin.”

Inakala ni Marco na tumama ang sinabi niya, kaya lalo niyang pinatigas ang tono—mas prangka, mas mabigat.

“Ang tatay ni Rita—si Rafael—labingpitong taon na single. Walang asawa, walang eskandalo. Tapos bigla siyang bumalik galing Africa, wasak ang itsura, at may dala pang isang batang tinawag niyang anak,” sabi niya, dahan-dahan pero may diin.

“Hindi mo ba naisip kung bakit biglang ganon?”

Napakunot-noo si Isabela, hindi mapakali ang dibdib.

“So… iniisip mo ba na ginagamit lang ako ni Rafael?” tanong niya, mababa ang boses pero halatang nanginginig, parang takot marinig ang sagot.