Kabanata 3

Andrea’s POV

Nakahiga ako sa hospital bed, nakatitig sa malamig at puting kisame. Unti-unting pinapahina ng pain medication ang kirot sa katawan ko, pero kahit gaano pa kalakas ang gamot, hindi nito kayang patamlayin ang pagkamanhid na unti-unting bumalot sa dibdib ko.

Mas masakit ang kawalan kaysa sa sugat.

Mabilis na tumawag ng ambulansya ang pamilya Anderson matapos nilang masaksihan ang pagkakadapa ko sa harap ng hotel. Nang dumating si Daddy, halos hindi na ako makapagsalita sa sakit. Wasak ang wedding dress ko—marumi, punit, at may bakas ng dugo. Ang itsura ko—hindi siya makapaniwalang ang nag-iisa niyang anak ay nakahandusay sa lupa suot ang sirang gown, halos tuluyang sumira sa kaniya.

“My baby girl…” mahina niyang bulong habang maingat akong niyakap, kahit pinipigilan siya ng mga paramedic. Nanginginig ang boses niya. “Nandito na ako. Ako na ang bahala. Aayusin natin ‘to.”

Pero alam kong hindi na maaayos ang lahat. May mga bagay na kapag nabasag, kahit anong pilit, hindi na bumabalik sa dati.

Sinabi ng doktor na hindi naman malala ang injuries ko—gasgas, pasa, minor sprain. Gagaling din daw sa paglipas ng panahon. Pero ang sugat sa loob? Pakiramdam ko, iyon ang tunay na nakamamatay.

Nang subukan ng pamilya Anderson na dalawin ako, doon na tuluyang sumabog si Daddy. Labindalawang taong kinimkim na galit ang binitiwan niya.

“Pinahiya ng anak ninyo ang anak ko sa harap ng isang libong tao. Iniwan siyang duguan sa kalsada,” sigaw niya, nanginginig sa galit. “At ngayon may lakas pa kayo ng loob na magpakita rito? Lumabas kayo bago ko pa kayo ihagis palabas!”

Hindi ko pa kailanman nakita si Daddy na ganoon kagalit. Sinubukan magsalita ni Edward, pero hindi na siya pinakinggan. Literal silang itinulak ni Daddy palabas ng pinto, saka sinarado iyon nang napakalakas—parang pader na tuluyang gumuho.

Katabi ko si Lira, mahigpit ang hawak sa kamay ko. Ang dati niyang masayahing mukha ngayon puno ng galit.

“That bastard,” mura niya habang nag-i-scroll sa phone. “Paano niya nagawa ‘to sa’yo? Twelve years, Andrea. Twelve years!”

Hindi ako makasagot. Unti-unti pa lang pumasok sa isipan ko ang lahat. Iniwan ako ni Edward Anderson—sa mismong araw ng kasal namin at sa harap ng lahat.

Biglang nag-vibrate ang phone ko. Aabutin ko sana, pero nauna si Lira. Napasinghap siya.

“Lira… ano ‘yan?” mahina kong tanong.

Nag-alinlangan siya. “Hindi importante. Magpahinga ka na lang.”

“Lira Gonzalez,” mariin kong sabi, iniabot ang kamay ko. “Ipakita mo.”

Mabigat ang loob niyang iniabot sa akin ang phone. Isang news alert ang bumungad:

Breaking News: Edward Anderson, Namataan sa Apartment ni Margaret Sandoval ilang oras matapos iwan ang kasal.

Parang binaril ulit ako—paulit-ulit.

Sa litrato, makikita si Edward sa tapat ng apartment ni Margaret. Nakapulupot ang kamay niya sa baywang nito, parang wala siyang iniwang bride sa altar. Sa isa pang kuha—mula sa bintana ay magkayakap sila, nagtatawanan.

Nagtatawanan.

Habang ako, nasa ospital.

Habang si Daddy, halos bumigay sa sakit.

Namanhid ang mga daliri ko. Nahulog ang phone, pero huli na dahil nakaukit na sa isip ko ang lahat.

“He never loved me,” bulong ko, halos sa sarili ko lang. “Convenient lang ako. Placeholder. Hanggang makabalik siya sa kaniya.”

“Huwag mong sabihin ‘yan,” mariing sagot ni Lira. “Mas mahalaga ka kaysa sa kaniya. Higit pa.”

Pero malinaw na ang lahat. Mula sa shooting incident hanggang sa kasal—iisa lang ang pinapatunayan ng bawat kilos niya. Kapag kailangan pumili, hindi ako ang pipiliin ni Edward Anderson.

Tahimik ang paligid. Mabigat at nakakasakal ang katahimikan.

Hanggang sa may marinig akong boses sa hallway.

Mahina at pilit ang boses ni Daddy.

Kasunod nito… isang malakas na pagbagsak.

“Dad?” sigaw ko, biglang kinabahan.

Tumakbo si Lira palabas. “Oh my God! Mr. Villamor!”

Pinilit kong bumangon kahit sumasakit ang buong katawan ko. Nakahandusay si Daddy sa sahig, maputla ang mukha, at walang malay.

“Please! Tulungan n’yo ang tatay ko!” sigaw ko habang lumuluhod sa tabi niya.

Parang naging pelikula ang mga sumunod na minuto—nagmamadaling staff, magkakapatong na boses, utos, stretcher. Inilayo siya sa akin, iniwan akong nanginginig sa hallway.

“Okay lang siya,” pilit sabi ni Lira, pero nanginginig din ang boses niya. “Stress lang ‘to. Masyado nang mabigat ang araw na ‘to.”

Habang naghihintay kami ng balita, bumukas ang elevator.

Dalawang lalaki ang lumabas.

Ang unang lalaki ay matangkad, matalim ang mga mata, may presensyang agad mong mararamdaman. Ang ikalawa naman ay mas tahimik, pero halatang sanay rin sa kapangyarihan.

Dylan Reed Romero.

Kilala ko ang pangalan ng lalaking pumasok dahil kilala siya bilang tagapagmana ng Romero Group. Pinakamalaking karibal ni Edward sa negosyo. Bata pa pero isa na sa pinakamapangyarihang CEO sa bansa. Malamig, kalkulado, walang awa—iyan ang mga kwento tungkol sa kaniya.

Bakit siya nagpunta rito?

Lumapit sila. At doon ko napagtantong sa akin pala siya papunta.

“Miss Villamor?” tanong niya, malalim ang boses.

Tumango ako, pagod na pagod para magtaka kung paano niya ako nakilala.

“I’m Dylan Reed Romero,” pakilala niya. “Ito ang associate ko. Mr. Valenciano.”

“Alam ko kung sino ka,” maingat kong sagot. “Ano ang kailangan mo?”

“May we talk privately?” tanong niya, itinuro ang kwarto ko.

Sa normal na araw, tatanggi ako. Pero wala nang normal sa araw na ‘to.

Pagpasok namin, dumiretso siya sa punto.

“Ako ang nagmamaneho ng kotse na muntik makabangga sa iyo,” sabi niya. “Umiwas ako—doon ka nadapa.”

Nanlaki ang mata ko. “Ikaw… ikaw ang driver?”

Tumango siya. “Gusto kong mag-offer ng compensation. Name your price.”

“It was an accident,” iling ko. “Ako ang tumakbo sa kalsada. Ako pa nga dapat ang mag-sorry.”

May dumaan sa mata niya—isang saglit na gulat.

Bago pa siya makasagot, nag-vibrate ang phone ko. Unknown number.

Binuksan ko agad nang nakita ang text.

“Hi Andrea, it’s Margaret. Sorry about today. Edward never meant to hurt you. You know naman he’s loved me for years. He stayed with you out of obligation. Sana balang araw maintindihan mo at maging masaya ka para sa amin :)”

Parang may pumutok sa loob ko.

Labindalawang taon akong umintindi. Umintay. Umayon.

At ito ang kapalit?

Tumingin ako kay Dylan Reed Romero. Sa lalaking kinamumuhian ni Edward Anderson. Sa lalaking kinatatakutan ng buong business world.

As I looked at Dylan Reed Romero's stern face, suddenly, a wild idea took shape in my mind—perhaps I could seek revenge on Edward Anderson in a different way.

“Actually,” sabi ko, kalmado pa rin ang boses ko kahit nanginginig ang loob ko, “may pwede kang gawin para sa akin.”

Tumaas ang kilay niya.

“Marry me,” sabi ko. “Let’s give Edward Anderson a betrayal he’ll never forget.”