Kabanata 4

Dylan’s POV

Sinalubong ako ng paulit-ulit na beep ng heart monitor pagpasok ko sa hospital room ng lola ko. Sanay na ako sa tunog na iyon, pero hindi pa rin ako handang makita siya sa ganitong kalagayan—ang babaeng minsang kinatatakutan sa boardroom, ngayon ay mahina at nakahiga sa puting kama ng ospital. Siya ang nagpalaki sa akin mag-isa matapos mamatay ang mga magulang ko. Lahat ng meron ako ngayon, dahil sa kaniya.

“Dylan,” mahina niyang tawag, pero agad nagliwanag ang mga mata niya nang makita ako. “You came.”

“Araw-araw naman po akong nandito, Lola,” sagot ko habang umuupo sa tabi ng kama niya at hinahawakan ang kamay niyang manipis na parang papel. Kita ang mga ugat at mga bakas ng mga taong pakikipaglaban niya sa buhay at negosyo.

Matapos ang ilang usapan tungkol sa kalagayan niya at sa mga bagong acquisition ng Romero Group, bigla siyang tumitig sa akin—’yung titig na alam kong may kasunod na seryosong usapan.

“Sabi ng doktor, wala na raw akong gaanong oras,” direkta niyang sinabi.

“Tatlong doktor na ang nagsabi niyan sa iyo noon, Lola. Lahat sila, naunahan mo,” sagot ko, pilit na ngumingiti.

Hindi siya natawa sa sinabi ko. “Gusto kitang makitang maikasal bago ako mamatay, Dylan. Ayokong iwan ka na mag-isa.”

Ayon na naman. Paulit-ulit na usapan simula nang ma-diagnose siya. “Lola—”

“No excuses,” putol niya, biglang humigpit ang hawak sa kamay ko. “Matagal na kitang pinagbigyan sa pagiging single mo. Thirty-two ka na, successful, may itsura. Wala kang dahilan para manatiling binata kundi ang pagiging matigas ang ulo mo.”

Napabuntong-hininga ako. Alam kong wala akong laban dito. Kasama ng lolo ko, itinayo niya ang Romero empire sa mundong puro lalaki ang namamayani. Kapag may gusto siya, wala kang choice kundi sumunod.

“Promise me,” mariin niyang sabi. “Promise mo na magpapakasal ka na. Ayokong mamatay nang hindi ko nakikita.”

The ultimatum hung between us. Dahan-dahan akong tumango, kahit sa isip ko ay kinakalkula ko na ang tsansang makahanap ng mapapangasawa sa natitirang oras niya—halos imposible, considering my standards and schedule.

“I promise I’ll work on it,” sagot ko sa wakas. Mahinang sagot, sapat para pakalmahin siya kahit pansamantala.

Mukhang kontento na siya, kaya napahinga siya nang mas maayos. Nagtagal pa ako ng isang oras—nagkwentuhan kami tungkol sa negosyo, sa kabataan ko, at maingat naming iniwasan ang usapang kasal.

Paglabas ko ng kwarto niya, nandoon si Luke Valenciano—ang secretary at right-hand man ko sa loob ng pitong taon na naghihintay sa hallway.

“Kumusta po si Mrs. Romero?” tanong niya habang kasabay ko siyang naglakad.

“Matigas pa rin ang ulo,” sagot ko. “At fixated pa rin sa ideyang makita akong ikasal.”

Ngumisi siya, halatang pinipigilan ang tawa. “Well, hindi lang naman po siya ang umaasang makita kayong mag-settle down bago siya mag-retire.”

Tinignan ko siya ng masama.

Agad siyang umubo at nagseryoso. “Anyway… may dapat po kayong malaman. ‘Yung babae sa aksidente kanina—nandito po siya. Sa ospital na ’to.”

Tumigil ako sa paglakad. Kanina lang, papunta ako rito nang biglang may babaeng tumakbo sa kalsada sa harap ng sasakyan ko. Napilitan akong umiwas kaya siya natumba. Sabi ng driver ko, mukhang okay lang siya—natumba lang. Pero pinasiguro ko kay Luke na alamin ang pagkakakilanlan niya at ayusin ang compensation.

“Andrea Villamor,” dagdag ni Luke, binabasa ang tablet niya. “Anak ni Clark Villamor.”

Agad pumasok sa isip ko ang pangalan.

Hindi direktang competitor ang Villamor Industries ng Romero Group, pero nagkakabanggaan ang interes namin paminsan-minsan. Lalo na ngayong may collaboration sila sa Anderson Corporation.

Hindi kaaway si Clark Villamor, pero hindi rin siya taong inaasahan kong magkakaroon ako ng personal na utang na loob.

“May isa pa po,” alanganing dagdag ni Luke. “Naka-wedding gown daw po siya noong nangyari ang aksidente. Iniwan daw siya ng fiancé niya sa altar kanina.”

Tumaas ang kilay ko. “Interesting timing.”

“Si Edward Anderson po ang fiancé niya,” sabi ni Luke, maingat na minamasdan ang reaksyon ko.

Ngayon, doon talaga ako nagulat. Si Edward Anderson ay ang walang kwentang tagapagmana ng Anderson Enterprises na nabubuhay lang sa pangalan ng ama niya. Matagal nang sakit ng ulo ng Romero Group ang kompanyang ’yon dahil sa maruruming galawan at substandard na produkto.

“Puntahan natin siya,” desisyon ko. “Mag-sorry tayo personally at mag-offer ng compensation.”

Tumango si Luke, kahit halatang nagtataka siya kung bakit biglang naging personal ang bagay na puwedeng ayusin sa legal team.

Nakita namin ang babae sa hallway, sa labas ng isang kwarto—mag-isa, maputla, at halatang gulat pa rin. Suot pa rin ang wedding gown.

Napahinto ako.

Ang damit, na dati sigurong perpekto, ngayon ay gusot at marumi, may bahid ng alikabok at semento. Ang belo niya ay nakalaylay na parang multo ng isang selebrasyong nauwi sa trahedya. Pero ang mukha niya—iyon ang hindi ko makalimutan.

Maganda siya. Hindi ‘yung pulidong kagandahan, kundi totoo. Parang babasaging porselana—marupok pero may kakaibang lakas. Her eyes, red from crying, carried a quiet ruin… yet beneath it was something steady. Grace. Dignity. A kind of held-back strength that made it hard to look away.

“Miss Villamor?” Lumapit ako sa kaniya.

Tumingala siya. “I know who you are,” sabi niya matapos kong magpakilala. “What do you want?”

Sa loob ng silid niya, ipinaliwanag ko ang nangyari at nag-offer ng compensation. Hindi ko inasahan ang sagot niya.

“It was an accident,” sabi niya. “Ako ang tumakbo sa kalsada. Ako pa nga dapat ang mag-sorry.”

Nagulat ako. Sa kalagayan niya, karamihan ay tatawag na ng abogado.

Biglang may nabasa siya sa phone niya. Nagbago ang ekspresyon niya—nawala ang lungkot, napalitan ng determinasyon. Tumingin siya sa akin.

“Actually, may pwede kang gawin para sa akin.”

Naghintay ako sa sasabihin niya.

“Marry me.”

Akala ko mali ang dinig ko. Ang pagsamid ni Luke ang nagkumpirma na tama ang narinig ko.

“Excuse me?” mahinahon kong tanong.

“Marry me,” ulit niya. “Business arrangement lang. I have something you want, and you have something I need.”

“Which is?” tanong ko, interesado na sa gusto niyang mangyari.

“‘Yung riverside property na binigay sa akin ni Dad noong twenty-one ako,” sagot niya. “Alam kong matagal na ’yang target ng Romero Group.”

Tama siya. Missing piece ’yon ng waterfront project namin.

“And what do you need from me?”

“Revenge,” diretso niyang sagot. “Iniwan niya ako sa harap ng lahat. Gusto kong makita ang reaksyon nila kapag nalaman nilang naka-move on na ako—sa pinakamalaking kaaway niya.”

Sa isip ko, narinig ko ang boses ng lola ko. “Promise me you’ll marry soon.”

“I’ll consider it,” sabi ko. “But I have one condition.”

Tumango siya.

“Dapat mukhang totoong-totoo ang kasal. One year minimum. Walang aamin na deal lang ‘to.”

“Agreed,” sagot niya agad. “Pero gusto ko ng respeto, fidelity, at pagkakataong maging independent—maybe a position sa Romero Group.”

“In that case,” sabi ko sabay abot ng kamay, “we have a deal, Miss Villamor.”

“Call me Andrea,” sabi niya, bahagyang ngumingiti.

“Andrea,” tugon ko. “Welcome to the Romero family.”