Chapter 1

Kate

"GOOD evening, Ma'am Kate."

"Good evening," ganting bati ko sa kasambahay na bumati sa akin pagpasok sa bahay na kinalakihan ko. "Nasaan sila?" mayamaya ay tanong ko sa kanya, referring to my father and his new family.

"Nasa dining area na po, Ma'am Kate," sagot niya sa akin.

"Okay. Thank you," I thanked her. At nang malaman ko kung nasaan sila ay agad akong humakbang patungo sa dining area.

Malapit na ako ng marinig ko ang masayang usapan nila. I stopped in my tracks as I heard their happy conversation, and I couldn't help but feel a pang of envy in my heart.

Humugot na lang ako ng malalim na buntong-hininga para mawala ang nararamdaman ng puso ko. Dapat hindi ko na iyon mararamdaman dahil sanay na ang puso ko. Pagkatapos ay nagpatuloy na ako na paglalakad.

All eyes froze as I made my presence known.

"Oh, Kate," wika ni Tita Celine, stepmother ko nang makita ako. "Tamang-tama ang dating mo. Halika na para makakain na tayo," wika niya sa akin.

Out of my corner of my eyes, nakita ko ang pag-irap ni Marie sa akin. Pero hindi ko na lang siya pinansin. Sanay na ako sa pag-uugali niya.

"Good evening, po," I greeted them, and continued walking.

"Maupo ka na, hija," wika naman ng Papa sa akin.

Tahimik naman akong umupo sa harap ng mesa, sa tapat ni Tita Celine at Marie.

"Ano po pala ang sasabihin niyo sa akin?" tanong ko nang makaupo ako. Napansin ko ang pagtitinginan ni Papa at ni Tita Celine, si Marie naman ay napansin ko ang itinatagong ngisi sa labi niya.

"Let's eat first," wika naman ni Papa.

Hindi na lang ako umimik at sinunod ang gustong mangyari ni Papa. Gusto ko sana na sabihin na nila sa akin ang gusto nilang sabihin para makaalis na ako.

I couldn't explain myself anymore when my father brought his new family to our home. I felt outcast and suffocated. Iyong pakiramdam ko ay hindi na ako belong sa pamilya. And it all started when my mother died from illness. Fourteen ako noong mamatay si Mama. And after two years, muling nag-asawa si Papa. At si Tita Celine iyon, hiwalay sa asawa at may isang anak, si Marie.

At gaya ng sinabi ko, simula noong dumating sila sa buhay namin, bigla na lang akong nawala sa eksena.

Kaya nga nag-desisyon ako noon na mamuhay ng mag-isa noong eighteen ako.

When my father asked me what my plans were for my 18th birthday, kung gusto ko daw ba ng party. Sinabi kong ayaw ko ng party at sinabi kong iyong gagastusin namin ay ipambibili ko na lang ng maliit na condo. Tutol si Papa sa gusto ko, pero wala siyang nagawa kundi payagan ako nang kombinsihin din siya nina Tita Celine at ni Marie na ibigay ang gusto ko.

Tunog suportado but I know them. Gusto lang nila na umalis ako doon para sila na ang maging reyna sa bahay namin.

"Oh, hija. Kumain kang mabuting. Niluto ko lahat ng paborito mo," wika ni Tita Celine na nakangiti.

Napatingin nga din ako sa pagkain na nakahain sa mesa. Tita Celine was right, it's all my favorite dishes. Pero kahit na paborito ko ang mga pagkain na nakahain ay hindi ako ganahan. Hindi ko maintindihan pero nakakaramdam ako ng kakaiba sa dinner namin.

And I was right about my intuition because after we ate, my father spoke.

"Kate, hija."

Hindi naman ako nagsalita, sa halip ay nakatitig lang ako kay Papa, hinihintay na magsalita siya.

"Marie is pregnant," anunsiyo ni Papa.

Hindi ko naman maiwasan ang mapaawang ang labi dahil sa gulat. Pero nang makabawi ay itinikom ko ang labi ko. Iyon lang ba ang dahilan nila kung bakit nila ako pinatawag?

Ang ibalita na buntis si Marie. Ano naman ang magagawa ko sa pagbubuntis niya. Hindi ko naman kilala ang ama ng pinagbubuntis niya.

But it felt like my world crumbled when I heard what my father said next.

"And Gio is the father."

My eyes widened in disbelief. Sumulyap ako kay Marie na nakayuko habang kagat-kagat ang ibabang labi, kita ko ang guilt sa mga mata niya. But just like I said, I know her. Magaling na um-arte si Marie, kaya nga napapaniwala niya lagi ang lahat, lalo na si Papa.

"I'm s-sorry, Kate," Marie apologize to me, nag-umpisa na ding mamuo ang luha sa mga maya niya.

I clenched my fist. "Gaano ka nakakasiguro na ang boyfriend ko ang nakabuntis sa 'yo? For all I know, marami akong nababalitaan na lalaki mo--

I couldn't finish what I was saying when Marie started to cry. Napatiimbagang naman ako ng aluin siya ng ina niya.

"Apologize to your sister, Kate," wika ni Papa. Si Kate na naman ang tama at ako na naman ang mali. Ako na naman ang kontrabida sa buhay nila.

I bit my lower lip to stop myself from crying. Hindi ako iiyak sa harap nila.

"Why should I?" Hindi ko napigilan na sabihin."She's pregnant and she's accusing my boyfriend of being the father of her child." I blurted out.

"I'm...not accusing him, Kate. G-gio is really the father of my child," sagot ni Marie sa akin. "If...you don't still believe me. Why don't you asked him?"

Hindi ako umimik. Pero kinuha ko ang cellphone ko na nasa bulsa ng aking pantalon. I dialed my boyfriend's number. Kampante ako na mali ang sinasabi ni Marie dahil alam kong mahal ako ni Gio. At hindi niya ako magagawang lokohin.

Gio and I have been together for two years now. And in those two years, we haven't had a single fight. That's why our relationship has lasted because Gio is very understanding.

After three rings, Gio answered my call.

"Babe," wika niya ng sagutin ang tawag ko.

"Babe, I'm at our house," I told him where I was.

"What...are you doing there?" My brows furrowed when I heard his shattered voice.

Saglit akong tumingin kay Marie bago ko tinanong si Gio. "Marie is pregnant. And he is accusing you being the father," wika ko kay Gio. "Is that true?"

Pakiramdam ko ay sumikip ang puso ko nang wala pa akong narinig na sagot mula kay Gio.

Pero nang bumuka ang bibig niya para sumagot ay pakiramdam ko ay gumuho ang mundo ko.

"I'm sorry, Kate."

Hindi dinirektang sinagot ni Gio ang tanong ko. Pero sapat na ang paghingi niya ng sorry sa akin para malaman ang totoo.

Marie isn't lying. Gio, my boyfriend of almost two years, is actually the father of her child.