LOGINGuysss, ano sa tingin niyo mangyayare? Maliligtas kaya si Natalia? Sa mga readers ko na jan, what do you think will happened? Comment down po. Ngayong sinisipag ang author niyo oh kaya comment na.
“E… Emilio… Shit!” Mura nanaman ni Natalia, nanginginig ang boses habang pilit niyang inaabot ang katinuan niya.Nanlalabo ang isip niya. Halos hindi niya maintindihan kung bakit ganito kalakas ang epekto nito sa kanya…sa simpleng lapit pa lang ni Emilio, para bang nauubos ang lahat ng depensa niya.She can feel how overwhelming the moment has become.Drake never even kissed her on the lips. Not once. Hindi niya iyon hinayaan. Kahit noong mga sandaling sinusubukan nitong maging sweet sa kanya, lagi siyang may dahilan para umiwas. Lagi siyang may distansya.Pero ngayon?Bakit tila nawawala ang lahat ng depensang iyon?Bakit tila natutunaw ang lahat ng rason niya sa tuwing dumidikit ang labi ni Emilio sa kanya?Her fingers tightened unconsciously on Emilio’s shirt.At mas lalo siyang naguluhan nang mapansin niyang hindi na niya kayang itulak ito palayo.Napasinghap siya, nanginginig ang hininga.“B-bitaw…” mahina niyang bulong, pero hindi sigurado kung para ba talaga iyon sa pagpapatig
Napasinghap siya sa gulat.Sandaling nanigas ang katawan niya sa nangyayari. Hindi niya inaasahan na hahalikan siya ni Emilio… lalo na sa ganitong paraan. Matindi. Mabigat. Halos walang pagitan ang paghinga nila habang patuloy itong nakadikit sa kanya.Until she felt that this was wrong.Tinulak niya ulit ang dibdib nito gamit ang mga palad niya, pero mahina ang naging pagtulak niya.Hindi niya maintindihan kung bakit.Siguro dahil sa biglaan.Siguro dahil sa init ng paligid.O dahil sa kakaibang pakiramdam na gumugulo sa dibdib niya.Hindi na talaga alam ni Natalia ang gagawin niya.This is too much. This is too shocking!Paanong nagpapahalik siya ngayon sa lalakeng ito gayong hindi nga niya hinayaan si Drake na halikan siya nito kahit isang beses sa labi?How come her body feels like she wants this when it shouldn't!Hindi niya maintindihan ang sarili niya.Her mind was screaming that this was wrong—na hindi dapat ito nangyayari, na dapat ay tinutulak na niya palayo ang lalakeng ito.
He might remove her clothes and let him see his favorite view…ang bawat kurba ng katawan nito na kabisadong-kabisado ng kanyang mga kamay.“Eh, ba’t mo ako pinapaalis? Mag-uusap nga tayo tungkol sa asawa mo!” iritang sambit din naman ni Natalia at nang matapos punasan ’yun ay agad na siyang lumapit ulit sa sofa.Pero imbes na sa harap niya ito maupo, sa mismong tabi na ni Emilio siya pumuwesto para makapag usap sila ng maayos.Sobrang lapit. Halos magdikit ang mga hita nila sa sofa, and the friction was sending electric shocks straight to his core.Hindi man lang napansin ni Natalia ang distansya nila, pero si Emilio ay agad na nanigas sa kinauupuan niya. He could smell her natural scent, a scent that haunted his dreams…isang pamilyar na halimuyak na nagpabalik sa lahat ng mga gabi na magkayakap silang dalawa. It was a sweet, agonizing reminder of everything he lost.“Shit!” mura na naman ni Emilio at parang napapaso na napaatras.Halos lamunin na siya ng sofa sa pilit na pagdistansy
“Y-You can just leave,” Sinubukan ni Emilio na magsalita nang maayos, kahit na pakiramdam niya ay nag-aapoy na ang bawat himaymay ng kanyang kalamnan. Bawat hininga niya ay tila may kasamang baga, and the friction of his clothes against his skin was becoming unbearable.Alam niya ang panganib na dala ng presensya ng babaeng ito at ang maiwan sila na nasa iisang kwarto ay masyadong malaking pahirap kay Emilio. It was like putting a starving man in front of a feast he wasn't allowed to touch. God knows how Emilio wanted them to be like this, to be alone and have some quality time, pero sa sandaling ito, masyadong pahirap sa kanya dahil ang tanging sigaw ng sistema niya ay ang pawiin ang sobrang pagkamiss niya rito. Five years of starvation were clawing at his insides, making his self-control crumble. Napahilot na lang tuloy siya sa noo niya dahil hindi niya na alam kung ano ang gagawin.“Umalis ka na muna rito—” muling pagtataboy niya, his voice cracking with the effort to stay co
Muntik pa niyang matapon ang hawak na tray dahil sa biglaang pagkawala ng balanse, buti na lang at nahawakan niya ito nang maayos bago pa man bumagsak ang lahat sa sahig. Napatayo siya nang tuwid, trying to regain her dignity, while her heart continued to hammer inside her chest. The door clicked shut behind her, locking with a soft sound that felt very final. Hindi niya tuloy maiwasang murahin sa isip niya si Sandy dahil hindi naman nito kailangan ang itulak siya papasok. Napatingin siya kay Emilio na ngayon ay nakaupo sa isang swivel chair. He was positioned in front of his laptop, looking incredibly professional and serious while working on something. Nagtama ang tingin nila. It was only for a split second, but it was enough to make her throat go dry at hindi niya maintindihan kung bakit ganito ang pakiramdam niya! Ang titig nito ay tila nanunuot sa kanyang balat. Napasulyap na lang tuloy siya sa pinto saglit. Napangiwi siya at sunod ay nakagat ang labi niya. She felt trapped
Chapter 150: Ang Patibong Dahan-dahan na nilagyan ni Sandy ng Robvst ang dalawang basong hinanda niya. Ang kanyang mga kamay ay hindi nanginginig...sa halip, may determinasyon sa bawat galaw niya. There was no room for hesitation now. Kinagat niya ang labi at tinitigan ang dalawang inumin. Ang bawat patak at butil ng gamot na inihahalo niya ay tila simbolo ng kanyang pagnanais na pagdikiting muli ang dalawang pusong matagal nang nagkahiwalay. It was a calculated move, a desperate attempt to fix a broken puzzle. Ang tinutukoy niya ay walang iba kundi ang kanyang pinsan at ang asawa nito. Kung sana lang ay nakakaalala si Natalia ay magiging madali sana ang lahat, pero hindi. Walang maalala ang pinsan niya... na pati ang asawa nito, ang lalakeng handang ibigay ang mundo para sa kanya, ay tila isang estranghero na lamang sa paningin nito. Naiinis pa rin siya. Naiinis siya na ibang lalake ang kinikilalang ama ng pamangkin niya. Ang isiping may ibang lalakeng tumatayo sa posisyong da
Chapter 91“Ayos nga lang ako. Huwag ka ngang OA, alangan namang mahulog ako dito sa hagdan—-Emilio!” Napahiyaw at natawa na lang si Natalia nang ilang sandali ay binuhat na siya ng asawa niya habang pababa sila sa hagdan. Umaga na at aalis na si Natalia para puntahan ang pinsan niya sa condo nito
Chapter 89Everything was too smooth.Parang ang bilis ng lahat, sunod-sunod ang magandang nangyayari kaya hindi na alam ni Natalia kung paano niya itatago ang sayang nararamdaman niya. Hindi niya mapigilang mapangiti minsan kahit wala namang dahilan, kahit simpleng pagtingin niya sa paligid, kahit
Chapter 87After the contract signing, kumain sila sa labas. Napuno ng kwentuhan ang lahat at hindi na alam ni Natalia kung saan ilalagay ang sayang nararamdaman niya. They asked many question at nasagot naman niya ang lahat ng iyon.Para bang sumasabog sa dibdib niya ang halo-halong emosyon…tuwa, e
Pero alam ni Natalia na hindi iyon dahil sa pagod o alak.May ibang bagay sa titig nito...isang bagay na mas mabigat at mas mapanganib.“Can you call me that again…” he then whispered.Mahina lamang ang boses nito pero malinaw na malinaw iyon sa tenga ni Natalia."Come on, I want to hear that again.







