Chapter 3 - Too obsessed

Ang akala niya, pangit ito. Isang spoiled heir na mayabang at walang kwenta. Isang lalaking nabuhay sa pribilehiyo at sanay na masunod ang lahat ng gusto.

Pero ang lalaking nasa harapan niya ay kabaligtaran ng inaasahan niya.

He looked disciplined. Controlled. Dangerous in a quiet way.

“Stop staring at me,” mariing sambit nito habang nakatutok pa rin ang mga mata sa kalsada. Kahit hindi siya tinitingnan, ramdam na ramdam niya ang titig ni Natalia.

Napakurap si Natalia at agad na umiwas ng tingin, ngunit ilang segundo lang ay napatingin ulit siya.

“I wasn’t staring,” depensa niya, kahit halata namang nahuli siya.

May bahagyang pamumula pa sa pisngi niya, pero pilit niyang pinanatiling mataray ang tono ng boses. Ayaw niyang magmukhang apektado.

One of his brows lifted slightly, slow and deliberate, as if amused.

“You were,” he said calmly. “And you’re late.”

May diin ang bawat salita. Hindi malakas, pero sapat para ipakita kung gaano niya hindi gusto ang pagka late nito.

Napairap si Natalia at tumingin sa labas ng bintana.

“Ikaw talaga ang apo ni Don Alfonso?” takang tanong niya makalipas ang ilang segundo, hindi napigilan ang kuryosidad, muli pa nga siyang napatingin ulit sa lalake dahil talagang hindi ito ang ineexpect niya!

Sinulyapan siya nito sandali bago muling ibinalik ang atensyon sa kalsada. “Why? Disappointed?”

May bahid ng pang-aasar ang tono nito, pero nanatiling kontrolado ang ekspresyon.

“Akala ko kasi pangit kaya—Ahh!”

Bigla itong nagpreno.

Malakas.

Napasinghap si Natalia nang maramdaman ang biglang pag-untog ng katawan niya pasulong. Muntik nang tumama ang mukha niya sa dashboard kung hindi siya agad nahawakan ng lalaki sa braso, mabilis at matatag ang reflex nito.

“What the hell! Why aren’t you wearing your seatbelt? Ako pa ba ang maglalagay?” iritang tanong nito, halatang napikon nang mapagtantong hindi nagsuot ng seatbelt si Natalia.

Mas lalong tumalim ang features nito, ang panga ay mahigpit, ang mga mata ay bahagyang nanlisik, pero parang na nagulat pa si Natalia sa itsura nito dahil mukha itong galit, pero puno rin naman ng pag-aalala at unang beses niyang makakita ng ganoong expression.

“Bakit ba ang init ng ulo mo?” umiirap niyang sagot habang mabilis na isinusukbit ang seatbelt.

Medyo nanginginig pa ang mga daliri niya, hindi niya alam kung dahil ba sa takot o sa biglang lapit nito kanina.

“Sinong hindi iinit ang ulo?” balik nito agad. “Late ka na, kailangan pa kitang sunduin, tapos hindi ka nagsi-seatbelt. Ano? Hindi pa tayo kinakasal, gusto mo na agad akong maging biyudo?”

Halos magdugtong ang kilay nito at gustong matawa ni Natalia sa sinabi nito.

"Oa mo naman----" Pero hindi niya natuloy ang sasabihin nang muli nanaman itong magsalita.

“And you thought I was pangit?” dagdag pa nito, this time with a faint, dangerous smirk, bahagyang tumagilid ang ulo habang tila hinahamon siya.

Nakagat ni Natalia ang labi, pinipigilan ang ngiti. Ayaw niyang aminin, pero medyo nakakatuwa ang reaksyon nito, parang batang na-offend pero pilit na cool pa rin. She hated that she found it attractive.

“Hindi ko naman sinabing sigurado,” depensa niya, sabay taas ng baba, pilit binabawi ang composure niya. “Assumption lang. Akala ko lang kasi bakit ka naman papayag sa isang arranged marriage, ’di ba? You can surely get some women out there if you want… and with that looks,” dagdag pa niya habang tinuturo ang mukha nito, mula noo pababa, parang iniinspeksyon ang features nito.

Saglit na natahimik si Emilio. Hindi agad ito sumagot. Sa halip, tumingin lang ito sa kanya...diretso, matalim, at tila ba may binabasa sa ekspresyon niya.

“And what if I don’t want other women?” malamig ngunit mababang tanong nito.

Bahagyang natigilan si Natalia. Hindi niya inaasahan ang sagot.

“Ha?”

Isang sulok ng labi nito ang umangat. “What if I agreed because I wanted this marriage?”

Biglang umiwas ng tingin si Natalia, nakaramdam ng kakaibang init sa dibdib.

“Eh di wow. Napa seryoso mo naman,” pilit niyang biro, kahit hindi niya maintindihan kung ano ang ibig sabihin nito gayong ngayon lang naman din sila nagkita ng personal.

Umiling si Emilio, tila hindi makapaniwala ngunit may bahagyang amusement sa mga mata.

Sa halip na patulan pa ang usapan, tinaas ni Natalia ang kamay niya, mas pormal ang tindig, parang gusto niyang ibalik sa ligtas na usapan ang sitwasyon.

“I’m Natalia Sofia Alvarado,” maayos niyang pagpapakilala, tila ba nasa isang business meeting at hindi sa loob ng sasakyan ng lalaking pakakasalan niya.

Mas naging seryoso ang mukha niya, parang may invisible wall na itinayo sa pagitan nila.

“And you are?”

Tumingin ang lalake sa naka-extend niyang kamay. Saglit.

Parang sinusukat kung tatanggapin ba o hindi.

Pagkatapos ay bumuntong-hininga ito at inabot ang kamay niya.

Mainit.

Matatag.

“Emilio Alejandro Valderrama.”

Malalim ang boses nito habang binibigkas ang pangalan, parang may bigat ang bawat pantig.

Saglit silang nagkatitigan.

Hindi iyon simpleng titigan lang.

May kung anong dumaan sa pagitan nila, isang hindi mahinuhang tensyon. Hindi malinaw kung curiosity, o mas komplikado pa roon.

Naunang bumawi si Natalia ng kamay. At parang biglang natahimik ang lahat.

Muling pinaandar ni Emilio ang sasakyan, mas maayos na ang takbo ngayon. Mas kontrolado. Tulad niya.

Ngunit may bahagyang kurba ang mga labi nito, isang ngiting pilit nitong pinipigilan.

Because he had waited for this moment.

Natalia Sofia Alvarado.

Hindi na kailangan ng mahabang pagpapakilala.

Kilalang-kilala niya ang babaeng katabi niya.

Hindi lang dahil sa pangalan nito. Hindi lang dahil sa pamilya.

He knew her long before she ever knew him.

Alam niya kung anong paborito nitong café noong college. Alam niya kung anong oras ito madalas umuwi. Alam niya kung gaano ito katigas ang ulo kapag may gustong patunayan.

Too aware. Too observant. Too obsessed.

Hindi siya nakatulog nang maayos noong mabalitaan niyang pumayag na ito sa kasal.

Hindi dahil sa pressure.

Kundi dahil sa pagkakataon.

Isang pagkakataong akala niya ay tuluyan nang nawala noon.

At ngayon… nasa tabi na niya ito.

Close enough to touch. Close enough to keep.

Tahimik na nakatingin si Natalia sa labas ng bintana, walang ideya sa lalim ng iniisip ng lalaking nasa tabi niya.

Para sa kanya, isa lang itong arranged marriage. Isang kasunduang kailangan niyang panindigan. Isang hakbang para maitama ang mga pagkakamali ng nakaraan.

Pero para kay Emilio—

It was never just an arrangement.

Mahigpit ang hawak niya sa manibela.

At sa unang pagkakataon—

Hindi na niya hahayaang mawala muli si Natalia Sofia Alvarado.

Not this time.