LOGIN“What do you want?” he asked casually while looking at the menu, as if they were just two ordinary people meeting for lunch and not two individuals bound by an arrangement that would soon tie their lives together.
Muli tuloy tumitig si Natalia sa kanya.
Seryosong-seryoso agad ang aura nito, parang wala man lang awkwardness sa pagitan nila.
Natalia stared at him again before glancing around the restaurant.
Napansin niyang may ilang babae sa kabilang mesa na palihim na nakatingin kay Emilio, whispering, stealing glances, clearly admiring him.
Hindi naman na siya nagulat. Masyado naman kasi itong gwapo at malakas ang dating, kaya nga nagtataka na siya kung bakit pumayag ito sa kasal na magaganap sa kanila gayong makakahanap pa ito ng mas magaganda pang babae.
Hindi agad nakapagsalita si Natalia kaya napaangat ng tingin si Emilio at bahagyang tinaas ang kilay nito. He met her gaze directly, unflinching.
“What?” tanong ni Emilio at ibinaba ang menu sa mesa. “You don’t like it here?” dagdag pa niya, as if one word from her would make him stand up and transfer them to another five-star restaurant without hesitation.
Imbes na sagutin siya, tinignan ni Natalia ang menu at agad na pumili ng pagkain. She told her order to the waiter immediately and softly said thank you. Napaayos naman si Emilio ng pagkakaupo at ibinigay na rin ang order niya in a calm, controlled tone.
When the waiter left, bumalik ang tingin ni Natalia kay Emilio.
“Bakit ka pumayag?” Tanong agad niya, this time with seriousness in her eyes.
"What do you mean?" He asked back, without answering the questions.
“This is some arranged marriage our lolos planned when they were still alive. You could’ve said no. Looks like some women would gladly marry you even if you don’t do anything,” sambit niya sabay sulyap muli sa mga babaeng nagbubulungan sa kabilang mesa.
Hindi agad sumagot si Emilio, ni hindi nito nilibot ang tingin sa paligid na para bang hindi na kailangan yun. He leaned back slightly, studying her face as if weighing how much he should reveal.
“I just think that… it’s convenient,” he finally said, calm and indifferent.
Umawang ang labi ni Natalia. “Convenient?” ulit niya, disbelief clear in her voice.
“And also… for the company,” he added smoothly.
Napailing si Natalia. “This is marriage we’re talking about here, Mr. Valderrama. What if you suddenly find someone you’ll love in the future?”
“That’s not gonna happen, Mrs. Valderrama,” he said without hesitation, a slow smirk forming on his lips because he waited this to happened, to be with her.
Natigilan si Natalia. The way he called her that...Mrs. Valderrama...sent a strange chill down her spine. Hindi pa nga sila kasal, unang pagkikita pa lang nila, pero parang sigurado na siya sa magiging apelyido niya ito at tanggap na nito na siya ang paglalaanan nito ng apelyedong yun.
“You can’t be sure about that,” she insisted, trying to regain control.
“I’m sure,” mabilis na sagot niya, voice firm and final.
Napainom si Natalia ng tubig dahil parang may bumara sa lalamunan niya. The confidence in his tone was unsettling.
“How about you?” Emilio suddenly asked, eyes never leaving her eyes.
“Huh?" tanging tanong ni Natalia kahit na naintindihan naman niya ang tanong nito.
“Bakit ka pumayag?” he pressed. “That guy… he was supposed to be your groom, right? Are you using me to move on, Natalia Sofia?” He deliberately used her full name, slow and clear.
Hindi agad nakapagsalita si Natalia.
Because he was right.
She was using him.
Napalingon siya sa kabilang direksyon, avoiding his intense stare. Narinig niya ang mahinang tawa ni Emilio.
“What’s funny?” she asked, irritation flashing in her eyes.
Dahan-dahang umiling si Emilio. “Nothing,” he murmured, then reached inside his coat and pulled out a thick envelope. Napatitig si Natalia sa envelop na yun, nagtataka kung ano ang ansa loob non.
“I thought these pictures might help you move on,” he said casually. “Ayokong pinapasarap kita sa kama tapos ang iniisip mo ay ang lalaking ’yon.”
Nalaglag ang panga ni Natalia.
“What the fvck—”
“Shhh.” Bahagya siyang yumuko palapit sa kanya. “I hate bad words, Mrs. Valderrama.” His voice was low and controlled. “Itago mo ’yan at tingnan mo kapag nakauwi ka na. Don’t open it here. I don’t like dealing with hysterical women crying over trash men.”
Nanlaki ang mga mata ni Natalia sa insulto, pero bago pa siya makapagsalita, may inilapag si Emilio sa mesa.
Isang maliit na kahon.
She slowly opened it.
Inside was an elegant diamond ring...simple yet powerful. The kind that silently screams wealth and permanence.
Nakagat niya ang labi habang nakatitig doon. Naalala niya ang engagement nila ni Darius. Engaged sila, oo...pero hindi man lang siya nabigyan ng singsing. Wala man lang simbolo ng pangako.
Now here it was.
Real. Solid. Undeniable. At galing pa ito sa lalakeng ngayon lang niya nakasama, nakausap at nakilala.
“Wear that,” Emilio said. “And let’s start organizing the wedding.”
Tumingala si Natalia sa kanya.
“Wala akong pakialam kung gamitin mo ako para kalimutan siya,” he continued, his voice dropping lower, darker. “But do it properly. I don’t want to hear you shouting and m0aning his name while I’m inside you.”
Nanigas si Natalia sa kinauupuan niya. Napasinghab siya ng malakas at hindi makapaniwalang tumingin sa kanya.
"What?" Natawa ulit si Emillio habang kagat na ang labi niya.
"Masyado pang maaga para pag-usapan ang tungkol diyan. Am I marrying a manyak---"
"Nah! You are the one who said that this is marriage. Makakasal na tayo sa buwan na to tapos maaga pa para pag-usapan? Are you still a virgin, huh? If yes, ang bagal naman pala ng gago mong ex," he said.
Muling suminghab si Natalia at napaayos sa pagkakaupo nang maramdaman ang paa ni Emilio sa baba ng lamesa na hinaplos ang paa niya paakyat.
"Emilio---"
"I'm serious... Don't ever m0an his name while I was inside you because I might fvck you hard that usual." Parang nanuyo na ang lalamunan lalo ni Natalia at para atang humina ang aircon sa paligid.
There was no teasing in his tone now.
Only possession.
Only warning.
His eyes traveled slowly over her face, then down to her lips, then back to her eyes. The look wasn’t just lust.
It was something more dangerous.
Something territorial.
The air between them suddenly felt heavier.
Natalia swallowed hard, bigla na lang kumalabog ang dibdib niya ng subrang lakas. Sa subrang lakas ay halos mapalunok na lang siya.
Hindi niya alam kung dapat ba siyang magalit, matakot, o kiligin sa kakaibang intensity ng lalaking nasa harapan niya.
One thing was certain.
This marriage wasn’t going to be simple.
At mas lalo iyong nagpakaba sa kanya.Dahil ngayon, wala na siyang maibibintang na galit dahil purong kaba at kakaibang hindi niya mapangalanan ang nararamdaman niya.At sa unang pagkakataon simula nang pumasok sila sa kwartong iyon, hindi na lang galit ang nararamdaman niya.Kundi kaba.Isang klase ng kaba na hindi niya maipaliwanag, halo ng takot, pagkalito, at kung anong init na unti-unting gumagapang sa balat niya."Hindi kita pipilitin at kahit kailan hinding hindi ko ’yon gagawin," he whispered again, this time mas malinaw, mas buo ang bawat salita. Wala ang pang-aasar sa boses niya. Wala ang yabang. May bigat. May paninindigan."At kung plano kong pilitin ka, sana ay kanina pa punit ang damit mo at inu-vngol ang pangalan ko," he said and then smirk.Napatitig si Natalia sa kanya, hinahanap kung may bahid ba ng biro sa mga mata nito. Pero ang nakita niya ay seryoso. Diretso. Parang gusto nitong maintindihan niya na hindi ito laro.Dumulas ang kamay ni Emilio sa likod niya, marah
Muling umirap si Natalia, mas exaggerated pa kaysa kanina. “Matulog ka sa sofa. Ako matutulog sa kama,” mariin niyang sabi bago tumalikod para tanggalin ang hikaw niya isa-isa, inilalapag iyon sa side table na parang bawat laglag ay kasabay ng inis na gusto niyang pakawalan.Pero hindi niya inaasahan ang sumunod.Bigla siyang hinila ni Emilio sa kamay nang wala man lang pasabi. Isang mabilis na galaw, parang matagal na nitong pinag-iisipan at talagang balak na nitong gawin yun kanina pa.“Emilio—!” Ngunit huli na.Nawalan siya ng balanse at pareho silang napahiga sa kama. Bahagyang umalon ang kutson sa bigat ng katawan nila, at saglit na tila huminto ang mundo sa bilis ng pangyayari.Nanlaki ang mata ni Natalia nang mapagtanto niyang siya ang nasa ibabaw nito. Ang isang kamay niya ay nakatukod sa dibdib ni Emilio habang ang tuhod niya ay bahagyang nakasandal sa gilid ng kama para hindi tuluyang bumagsak.At ang gago? Natawa pa.Isang mababang tawa na parang may sariling aliw sa sitwas
Chapter 9“Bakit ka ba kasi nag inom ng marami!” iritang sambit ni Natalia habang nakatitig kay Emilio na ngayon ay padarag na naupo sa kama, halos hindi na maayos ang balanse.Napahawak pa ito sandali sa gilid ng kama na parang umiikot ang paningin, ngunit pilit pa ring itinataas ang baba na tila ayaw magpatalo at ipakita na talagang lasing na.Halata sa paraan ng pag-upo nito na pilit nitong pinipigilan ang hilo, pero mas nangingibabaw ang yabang kaysa sa kahinaan kaya mas naiinis si Natalia.Sa halip na amining sumobra siya, mas inuuna pa nitong magmukhang matatag, at iyon ang lalo niyang kinaiirita dahil para sa kanya ay kayabangan yun.“I’m not drunk—” Pero bago pa matapos ni Emilio yun ay agad nang sumabat si Natalia, walang pake kung magmukhang masungit o anu pa man.Hindi na siya interesado sa kahit anong paliwanag nito.“Shut up!” putol niya agad, sabay lapit para tanggalin ang sapatos nito bago pa ito tuluyang humiga at madumihan ang kumot at kama.Bahagya pa niyang hinila a
No pictures on the invitation. Tanging malalapit na pamilya at piling kaibigan lamang ang inimbita. Walang engrandeng reception, walang publicity. Tahimik. Pribado. Parang isang kasunduan lamang na kailangang tapusin.Parang business deal.At sa bawat araw na lumilipas papalapit sa kasal, mas lalong nagiging totoo ang katotohanang hindi ito isang fairy tale o kaya panaginip.Ikakasal na siya. Hindi sa lalakeng kasama niya ng dalawang taon... kundi sa lalakeng kakakilala pa lang niya at mula pa noong bata ay pinagsundo na sila ng mga lolo nila.And then the day came.The wedding.The wedding that had no love at all... at least not from Natalia’s side.Tahimik ang bridal room habang inaayusan siya. Naririnig niya ang mahihinang usapan ng mga stylist, ang tunog ng hairspray, ang marahang paggalaw ng tela ng gown niya sa bawat kilos niya.Nakasuot siya ng simpleng puting gown...elegant ngunit hindi marangya. Walang sobrang burda, walang sobrang kinang. Just clean lines and quiet grace.Sh
Bahagyang binasa ni Emilio ang kanyang labi at pinanood ang pagsara ng pinto. Nang tuluyan na itong mawala sa paningin niya, nag-iba ang ekspresyon ng mukha niya.Nawala ang amusement.Nawala ang panunukso.Ang natira ay malamig na determinasyon.Agad niyang kinuha ang kanyang telepono at tumawag.Isang ring pa lang ay sinagot na.“Yes, Sir?” mabilis na tugon ni Jordan, ang kanyang secretary.“Can you find out if Darius Valdez really applied to the company?” kalmadong tanong ni Emilio, pero may bahid ng babala ang tono. “If he did, hire him.”Saglit na natahimik si Jordan sa kabilang linya. “Sir?”“Hire him,” ulit ni Emilio, mas malinaw. “Then assign him to the most difficult department. I want his workload doubled. No special treatment. No adjustment period. I want his work to be unbearable.”Mas lalong tumahimik ang kabilang linya, pero bilang sanay na sa ugali ng amo, mabilis ding nakabawi si Jordan.“Copy, Sir.”“I want him to feel hell after what he did to Sofia,” dagdag pa ni Em
Hindi niya alam kung saan nanggagaling ang biglang lamig na gumapang sa kanyang gulugod nang marinig niya ang sinabi nitong ‘yun.Possessiveness.Hindi pa man sila kasal.Hindi pa man sila nagsisimula.Pero ramdam na niya kung gaano ito mapag angkin.Hindi iyon simpleng biro. Hindi iyon simpleng kayabangan. It was like… pinapakita na niya agad kung gaano na ito may karapatan sa kanya kapag kinasal na silang dalawa.May kung anong seryosong intensyon sa likod ng bawat salita ni Emilio, at iyon ang mas lalong nagpapagulo sa isipan ni Natalia.Nakagat ni Natalia ulit ang labi niya at agad na sanang aalis ulit, but this time… hindi pa man siya nakakahakbang ay napasinghap siya nang biglang hawakan ni Emilio ang kamay niya at marahang hilahin pabalik sa pagkakaharap sa kanya.Hindi iyon marahas.Hindi rin sobrang lakas.Pero sapat para ipaalala sa kanya kung gaano kalaki ang kamay nito kumpara sa kanya. Sapat para ipadama ang init ng balat nito na tila dumiretso sa sistema niya.“I’m serio







