Chapter 2 - Mr. Valderrama

“Magreresign ka na talaga?” Hindi makapaniwalang tanong ng boss niya habang nakatingin sa iniaabot ni Natalia na envelop, na naglalaman ng resignation letter nito.

Isang buwan siyang nawala sa opisina, at ngayon lang siya muling nagpakita, bitbit ang isang pirasong papel na tuluyang magpuputol sa dalawang taong pinagsamahan sa companyang ‘to bilang isang empleyado.

Tahimik ang buong floor, pero ramdam ni Natalia Sofia Alvarado ang mabibigat na titig ng mga kasamahan niya. Dalawang taon din siyang naging bahagi ng kumpanyang ito.

Dalawang taon na dito umikot ang mundo niya.

Dalawang taon na kasabay ang lalaking muntik na niyang pakasalan.

Tumango si Natalia at tipid na ngumiti. “Opo, Ma’am. Salamat po sa dalawang taon,” mahinahong sambit niya, kahit ramdam niya ang bigat na tila nakadagan sa dibdib niya.

Napasinghap ang boss niya at ibinaba ang salamin sa mata.

“But are you really sure about this? Iha, you’re too good para pakawalan ko. Isa ka sa pinakamagaling naming architect.” Mahinahong sambit nito habang nakatingin sa kanya ng seryoso.

“Pasensya na po, kailangan ko na talagang magpaalam sa trabaho,” mahinahon naman ding sambit ni Natalia. Tinitigan siya ng boss niya ng medyo matagal hanggang sa bumyntong hininga ito.

“Kamusta ka na? I heard hindi na matutuloy ang kasal mo. Pumupunta rito ang boyfriend mo at hinahanap ka. Pinagbibintangan pa nga kami na tinatago ka namin sa kanya.”

Napakagat si Natalia sa labi sa narinig niya. Kahit anong pilit niyang magpakatatag, hindi pa rin madali marinig ang tungkol kay Darius.

“Wala na po kami, Ma’am. Nakipaghiwalay na po ako sa kanya. Pasensya na rin po kung naaabala kayo dahil sa kanya.”

“Mas mabuti nga iyon,” mabilis na sagot ng boss niya. “Palagi na lang siyang umaasa sa’yo, lalo na sa pera. Hindi ko maintindihan kung bakit mo siya tiniis gayong halos ubusin na niya ang ipon mo.”

Bahagyang napangiti si Natalia…isang ngiting hindi umabot sa mga mata niya.

Tama sila. Tama ang boss niya.

Ngayon lang siya tuluyang nagising kung gaano siya katanga.

Tumayo ang boss niya at tinanggap ang resignation letter na kanina lang ay ayaw pa nitong kunin.

“Kung desidido ka na, hindi na kita pipigilan. Pero sana magpakalayo-layo ka muna. Baka mauto ka na naman ng lalaking ’yon at balikan mo siya, huwag ka ng bumalik sa kanya, ah. Tandaan mo, kapag kailangan mo ng trabaho, bukas ang pinto namin para sa’yo. Sayang ang talento mo, Iha.”

“Salamat po,” mahina niyang tugon.

Ngunit sa kaibuturan ng isip niya, alam niyang babalik siya.

Hindi bilang empleyado.

Kundi bilang business partner.

She was going to work as an architect in their own company, their family company, and she would eventually handle it. At dahil alam niyang maganda ang reputasyon ng kumpanyang ito, sisiguraduhin niyang sila ang unang kukunin niyang partner sa mga susunod na proyekto.

Magugulat sila kapag nagkita sila ulit.

Hindi na bilang Natalia na empleyado.

Kundi bilang Natalia Sofia Alvarado.

Paglabas niya ng building, pilit niyang inayos ang sarili.

She needed to look strong.

Fierce.

Untouchable.

Ngunit natigilan siya nang makita ang pamilyar na pigura sa labas.

Darius.

Nang makita siya nito, agad itong lumapit habang nakikitaan nanaman ng galit ang buong mukha.

“Saan ka ba nagpunta?! Hindi ka sumasagot sa mga tawag ko!”

“Nakipag-break na ako sa’yo,” malamig niyang sagot. “So bakit pa ako sasagot sa tawag mo?”

She raised her eyebrow, her voice calm but sharp enough to cut.

Hindi makapaniwalang tumitig si Darius sa kanya, para bang hindi niya matanggap na siya ang iniwan.

“Ano bang nangyayari sa’yo?” Tanong pa nito.

“Huwag mo na akong lalapitan—”

“Dahil sa pera? Naghahanap na nga ako ng trabaho! Nag apply na ako sa isang company, sa kompanya ng mga Valderrama, wala pa silang tawag, pero alam kong matatanggap ako. Magiipon ako para sa kasal kaya umuwi ka na,” mabilis na sambit nito.

Natigilan pa saglit si Natalia nang marinig niya ang apelyedo ng mapapangasawa niya. Valderrama

“Nakipaghiwalay na ako sayo at seryoso ako,” mabilis na ani ni Natalia at sinubukang lagpasan na ito, pero bago pa siya makaalis ay hinarang na siya nito.

“Tingin mo kaya mo nang wala ako?!” galit na sigaw nito.

Mahigpit nitong hinawakan ang kamay ni Natalia, tila balak siyang kaladkarin palayo.

Pero hindi natuloy ang paghila.

May biglang humarang sa pagitan nila.

Bago pa makapag-react si Natalia, may isang malakas na kamay ang humila sa kanya palayo kay Darius. Sa lakas ng pagkakahila, halos sumubsob siya sa matigas na dibdib ng lalaking iyon.

Kumunot ang noo ni Natalia at tumingala para tignan ito.

At bahagyang umangat ang mga labi niya sa pagkabigla.

Matangos ang ilong nito. Matalim ang mga mata. At may bahid ng iritasyon ang seryosong ekspresyon.

“Sino ka ba?!” galit na tanong ni Darius.

Ngunit hindi man lang siya pinansin ng lalaki. Sa halip, titig na titig lamang ito kay Natalia.

“You are the one who arranged the lunch,” malamig nitong saad. “But you’re also the one who’s late. You’re wasting my time. Do you even realize that?”

“H-Huh?” saglit siyang napatigil.

Tinitigan niya ulit ito. Nang tuluyang mag-sink in ang mga salita nito, napasinghap siya.

“Y-You’re Mr. Valderrama?”

Halos hindi makapaniwala si Natalia sa lalaking nasa harapan niya. Ito lang naman ang kikitain niya ngayon para pag-usapan ang kasal nila—ang lalaking nakatakdang maging asawa niya kahit hindi pa sila nagkakausap nang maayos. Natagalan lang talaga siya sa pagpapaalam sa mga kasamahan niya, at alam niyang late na siya sa usapan.

Pero hindi niya inasahan na ganito ang unang pagkikita nila.

The man smirked slightly, a slow, confident curve of his lips, bago siya marahang hinawakan sa braso at hinila palapit sa kanya para dalhin na sa kotse niya.

“Excuse me—” gulat na saad ni Natalia, ngunit hindi niya natapos ang sasabihin.

“Gago ka ba?! Saan mo siya dadalhin?!” sigaw ni Darius mula sa likuran nila, galit na galit at tila handang makipagsuntukan.

Napatigil si Natalia. Saglit siyang napalingon.

Ngunit dalawang security guard ang agad na humarang kay Darius bago pa ito makalapit. Mahigpit ang pagkakahawak ng mga ito sa kanya habang pilit siyang pinipigilan.

“Bitawan n’yo ako!” sigaw pa nito, ngunit walang epekto.

Sa loob lamang ng ilang segundo, nabuksan ang pinto ng isang itim na sasakyan—isang mamahaling modelo na halatang hindi basta-basta.

At bago pa man makapag-isip si Natalia, nasa loob na siya ng sasakyan.

The door shut with a solid thud.

Tahimik ang loob ng kotse habang umaandar ito palayo. Tanging ang mahinang ugong ng makina at ang maingat na pagliko nito sa kalsada ang maririnig.

Napasandal si Natalia sa upuan, pilit inaayos ang mabilis na tibok ng puso niya. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa tensyon sa labas o sa lalaking kasalukuyang nagmamaneho.

She couldn’t help but stare at the person in the driver’s seat.

Maayos ang porma nito—simple ngunit elegante. A fitted black suit, sleeves slightly folded, revealing a firm wrist with an expensive watch. The sharp line of his jaw, the straight nose, and the intense focus in his eyes made him look intimidating.

He even looked so hot with that serious expression.

Kaya tumitig pa si Natalia nang mas mariin, tila ba gusto niyang hanapin ang anumang kapintasan.