Chapter 5 - I Don't Share

“Hindi na ako magtatagal. Please say hello to your parents for me,” mahinahong sambit ni Emilio nang pagbuksan niya ng pinto si Natalia.

Nasa labas na sila ng malaking gate ng mga Alvarado, isang bakal na pintuang tila simbolo ng kapangyarihan at kayamanan ng kanilang pamilya. Sa likod nito ay ang marangyang mansion na kinalakihan ni Natalia, at sa labas naman ay ang mundo na minsan na niyang pinili kaysa sa sariling dugo.

Ngayon, narito siya ulit. At katabi niya ang lalaking hindi niya kilala ng lubusan, pero nakatakdang pakasalan niya at magiging parte na ng buhay niya habang buhay.

Nakagat ni Natalia ang kanyang labi at bahagyang tumango na lang at hindi na nagsalita pa para hindi na humaba pa ang kung anong pag-uusap nilang dalawa.

Gusto na lang niyang umalis at lumayo rito, dahil pakiramdam niya… kapag nagtagal pa siya ay makakarinig nanaman siya ng mas lalong ikakagulo ng isip niya at ayaw na niya yung mangyare.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin maalis sa isip niya ang mga salitang binitawan nito kanina ni Emilio, ang mga sinabi nito na nagpapagulo sa kanya ngayon.

 Ni hindi na siya makatingin dito mula pa kanina dahil umuulit sa isip niya ang mga katagang tinuran nito, na para bang naging isang sirang plaka sa utak niya na paulit ulit na.

Sa isip niya ay dapat marunong namang magpreno si Emilio sa mga sinasabi nito, lalo na’t unang pagkikita pa lang nila bilang magiging mag-asawa. 

Hindi ba dapat may konting hiya? Konting distansya? Konting respeto man lang sa awkwardness ng sitwasyon nila?

Sobrang gulat pa rin siya. She didn’t expect this. Ni hindi niya naisip na masasabi niya ang mga katagang yun ng ganoon lang kadali.

Ang nasa isip niya ay magiging awkward sila dahil magpapakasal sila na hindi man lang nila kilala ang isa’t isa. She expected silence. Formal smiles. Polite conversations. Maybe a little tension.

But then… she was wrong.

Hindi awkward ang nararamdaman niya ngayon.

It was something else.

It was unsettling.

They are both adults, she knows that.

Normal na ang pag-usapan ang mga bagay na iyon ngayon dahil parehas silang nasa tamang edad na at ang mga usaping ganoon ay dapat normal na para sa kanila. Hindi na sila mga teenager na namumula sa simpleng biro o nagtatakipan ng tenga sa tuwing may nababanggit na salitang may doble ang kahulugan.

Pero kahit ganoon… may tamang timing pa rin.

May tamang paraan.

May tamang distansya.

At sa unang pagkikita bilang mga taong nakatakdang magpakasal, hindi ba dapat may konting pagpipigil?

Tama bang sabihin agad ang ganoong bagay sa unang pagkikita?

Tama bang titigan siya ng ganoon, na parang matagal na siyang kilala nito? Parang kabisado na nito ang bawat galaw niya, bawat paghinga, bawat pag-iwas ng tingin niya.

Napabuntong-hininga si Natalia.

Napaayos siya ng tayo nang mapansing nakataas ang kilay ni Emilio, tila ba nababasa nito ang bawat iniisip niya.

Nakapamulsa ito habang nakasandal sa sasakyan, relaxed na relaxed, pero ang mga mata nito ay matalim...observant. Calculating.

“What?” Bahagyang ngumisi si Emilio. “Are you thinking about that trash guy?”

Napasinghap si Natalia. “Excuse me?”

Ni simula nga noong sinabi ni Emilio iyon ay hindi na pumasok sa isip niya si Darius! Masyado nang ginulo nito ang isip niya nang sabihin niya ang mga salitang iyon nang walang preno, parang sinadya nitong ilagay siya sa alanganin at ipaalala kung ano ang ibig sabihin ng pagiging mag-asawa.

Kama? M0an? Fvck? Those words are repeating in Natalia's mind. Paulit-ulit, walang tigil, parang may echo sa loob ng ulo niya.

Bawat bigkas ni Emilio kanina ay may kasamang kumpiyansa na hindi niya maipaliwanag, hindi bastos, pero hindi rin inosente. Direktahan. Walang filter. At iyon ang mas nakakagulo sa kanya.

“Hindi ko siya iniisip,” mabilis niyang sagot, halos defensive ang tono niya kahit ayaw niyang ipakita iyon dahil iba naman kasi ang nasa isip niya.

Ramdam niya ang bahagyang pag-init ng kanyang pisngi, hindi niya alam kung dahil ba sa galit o sa hiya na ayaw niyang aminin.

Emilio tilted his head slightly, studying her reaction as if she were an open book he intended to finish reading. “Good.”

Isang salitang simple. Pero ang bigat. Parang may invisible weight na bumagsak sa pagitan nilang dalawa.

"Then what are you thinking? Namumula ka," he said with a slow, deliberate smirk, the kind that made Natalia unconsciously bite her lower lip. Hindi nakaligtas iyon sa paningin ni Emilio.

Bahagyang umawang ang labi nito habang tinitigan ang labi ni Natalia, tila ba may sariling isip ang mga mata nitong bumaba roon at nanatili.

Natalia felt her breath hitch. The air between them suddenly felt heavier, thicker, almost charged.

"Can I taste my soon-to-be wife's lips—"

Hindi na niya ito pinatapos.

“Umalis ka na nga,” hindi na napigilan ni Natalia ang sarili na sungitan ito kahit na hindi naman niya ugali ang magsungit. May halong hiya at inis ang boses niya, at mas lalong namula ang kanyang pisngi.

Tinalikuran niya ito agad, halos nagmamadaling pumasok sa loob, pilit kinokontrol ang mabilis na tibok ng puso niya habang iniiwan si Emilio roon.

Pero bago pa siya tuluyang makalakad palayo, naramdaman niyang may bahagyang paglapit sa likod niya.

Hindi siya hinawakan.

Hindi siya pinigilan.

Pero sapat ang presensya nito para maramdaman niya.

“Relax, Natalia,” mahinang sambit ni Emilio sa likod niya. Mas mababa ang boses nito ngayon, mas seryoso. “I’m not your enemy.”

Napahinto siya.

Slowly, she turned her head just enough to glance at him.

“Hindi pa,” dugtong nito, bahagyang nakataas ang isang sulok ng labi.

Napalunok si Natalia.

Hindi niya alam kung biro iyon o babala.

“Hindi kita kilala, pero ngayon? Naiinis na ako sayo,” mahina pero matatag niyang sabi.

Humigpit ang hawak niya sa strap ng bag niya.

Ito ang pinili niya.

Ito ang kapalit ng dalawang taon na pagsuway niya sa pamilya.

Ito ang kabayaran ng pagbalik niya sa mundong iniwan niya.

“I don’t need you to intimidate me,” sabi niya, pilit pinatatag ang boses.

Emilio’s eyes darkened slightly, amusement flickering there. “I’m not trying to intimidate you.”

He stepped back, finally giving her space.

“I’m just making sure you understand something.” Seryosong sambit ni Emilio.

“And what is that?” Matapang naman na tanong ni Natalia kahit na halos magalburuto na ang dibdib niya sa lakas ng kabog.

“That when we get married…” saglit itong tumigil, titig na titig sa kanya, “I don’t share.”

Tumigil ang mundo ni Natalia sa sandaling iyon.