Mag-log inHere po againnnn
Parang may kung anong biglang kumulo sa loob ng dibdib niya nang makita ang eksenang iyon. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon kalakas ang galit na nararamdaman niya, pero ramdam na ramdam niya ang pag-init ng dugo niya habang nakatayo doon.Sa inis niya ay muli niyang tinignan si Emilio.Gamit ang daliri ay sinuklay niya ang buhok niya at sunod ay tinignan na ng masama si Emilio.Para bang pilit niyang inaayos ang sarili niya kahit na nagkakagulo na ang emosyon niya sa loob.Para bang ayaw niyang ipakita na naapektuhan siya sa presensya ng babaeng iyon, kahit na sa totoo lang ay parang may kung anong mabigat na bumabalot sa dibdib niya.Pero ang tingin ni Emilio ay seryoso lang.Para bang hindi man lang napansin na may tumawag sa kanya.Ni hindi man lang ito lumingon sa hagdan.Ni hindi man lang ito nag-react.“You are not gonna leave this house. If you want me to disappear from your life, stay here until I say.”Lalong naging mabigat ang boses nito habang nagsasalita.Mabagal
Halos mapahiyaw siya sa biglaang paghila. Ang lakas ng puwersa nito na para bang ayaw siyang pakawalan kahit isang segundo.“What the fvck are you fvcking thinking?” Matigas na boses ang ginamit nito.Napaatras siya sa lakas ng paghila at nagulat sa taas ng boses nito. Para bang biglang nagbago ang hangin sa paligid nila. Kanina ay tahimik lang ito, malamig, at hindi siya pinapansin…pero ngayon ay biglang sumabog ang galit sa boses nito.“Don’t fvcking think of fvcking leaving here,” bumungad sa kanya ang mukha ni Emilio nang itaas niya ang paningin nito.Malapit na malapit ito sa kanya. Halos maramdaman niya ang mainit na hininga nito sa mukha niya.At sa unang pagkakataon ay nakita niyang parang nanghihina ang ekspresyon nito na hindi niya mabasa kung ano talaga.Ngayon ay parang may ibang bagay na nakatago sa mga mata nito.Sakit.Pagdurusa.Pagod.Galit.At may kung anong bigat na hindi niya maipaliwanag.At kahit na sinusubukan niyang huwag pansinin yun ay hindi niya magawa. Pans
Chapter 146She was crying all night, at halos hindi na niya namalayan kung ilang oras siyang umiiyak habang nakahiga sa kama. Paminsan-minsan ay sinusubukan niyang pigilan ang sarili, pinupunasan ang luha niya at pinipilit na kumalma, pero maya-maya lang ay muling bumabalik ang sakit sa dibdib niya kaya hindi niya maiwasang umiyak ulit.And when she already got sleep, umaga na yun. Halos sumisikat na ang araw sa labas nang tuluyan siyang makatulog, dala na rin ng sobrang pagod at sakit ng ulo kakaisip.She heard the door open kaya siya naalipungatan.Mahina lang ang tunog ng pagbukas ng pinto, pero sapat na iyon para magising ang diwa niya. Hindi siya tuluyang nagmulat ng mata, pero malinaw niyang narinig ang mahinang pag-ikot ng doorknob at ang bahagyang pag-vngol ng pinto habang ito’y bumubukas.Nanatili siyang nakahiga at nakapikit. Hindi siya gumalaw kahit kaunti, parang natatakot na baka mapansin na gising siya.She heard steps, mabagal at mabigat na mga hakbang na papalapit sa
Diretsong-diretso ang tingin niya dito, tila ba hinahanap niya sa mukha nito ang mga sagot na gusto niyang marinig.Matigas ang ekspresyon ng mukha niya habang nakatitig dito.“Bakit ako nandito?” inis agad na tanong ni Natalia.Matalim ang tono ng boses niya.Hindi iyon simpleng tanong.Parang may halong galit, inis, at kung ano pang emosyon na kahit siya ay hindi maintindihan. Para bang may kung anong gumugulo sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag kahit pilitin niyang isipin kung saan ito nanggagaling.At sa sandaling iyon ay hindi man lang niya alam kung ano ba talaga ang kinaiinisan niya. Hindi niya matukoy kung ano ba talaga ang dahilan kung bakit ganito kabigat ang pakiramdam niya.Yun bang hindi niya alam kung bakit siya naroon? Yung katotohanan ba na wala siyang ideya kung paano siya napunta sa bahay na iyon? O baka naman dahil may babae na obvious namang kumakalantari kay Emilio, pero wala siyang magawa?Isang babaeng tilang walang pakealam at gusto lang kalantiriin si Emi
Chapter 165Natalia wanted to ask many questions, pero hindi niya maiwasan ang antukin ulit. Mabigat pa rin ang katawan niya at parang may kulang sa lakas niya, kaya naman nang mahiga siya sa kama ay tuluyan na naman siyang nakatulog. Hindi niya na namalayan kung gaano katagal ang lumipas.Unti-unting nagmulat ang mga mata niya habang nakatitig sa kisame. Sandali siyang nanatiling nakahiga, parang inaayos ng isip niya ang mga alaala at mga pangyayari. Mabagal ang pagkurap ng mga mata niya, tila ba sinusubukan pa niyang intindihin kung nasaan siya at kung bakit parang mabigat pa rin ang katawan niya.Ngunit habang nagigising siya nang tuluyan ay mas lalo lang lumalakas ang kagustuhan niyang malaman kung ano bang nangyayari at kung bakit ba siya nandoon sa lugar na iyon. May kung anong kaba sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag, isang pakiramdam na parang may mahalagang bagay na hindi niya maalala ngunit alam niyang mahalaga.Noong nagising siya ay gabi nanaman at napapasinghab na la
Chapter 161Hawak-hawak ni Natalia ang ulo niya nang dahan-dahan siyang bumangon mula sa pagkakahiga. Mabigat pa rin ang pakiramdam niya, parang may humahampas pa ring kirot sa sentido niya kahit bahagya na iyong humupa. She slowly look around when she woke up in an unfamiliar room, litong-lito habang pilit na inuunawa kung nasaan siya.Pero bago pa niya tuluyang malibot ang lahat ng tingin niya sa buong paligid ay natigilan na siya nang makita kung sino ang nakaupo sa tabi ng kama niya.Nakayuko ito, animo’y nakatulog habang nakaupo lang doon, hawak pa nito ang kamay niya kaya hindi niya maiwasan ang matigilan at tumitig dito sandali.She sigh softly as she saw who it was kahit na nakayuko naman ito. Na para bang kahit likod lang nito ang makita niya ay kilalang-kilala na niya agad kung sino iyon.She look at his finger and again... she saw that ring again. Singsing an simbolo na kasal ito, pero... muli niyang naalala na sinabi nito na hindi naman sila ni Sandy. At hindi niya pa rin
Chapter 91“Ayos nga lang ako. Huwag ka ngang OA, alangan namang mahulog ako dito sa hagdan—-Emilio!” Napahiyaw at natawa na lang si Natalia nang ilang sandali ay binuhat na siya ng asawa niya habang pababa sila sa hagdan. Umaga na at aalis na si Natalia para puntahan ang pinsan niya sa condo nito
Chapter 87After the contract signing, kumain sila sa labas. Napuno ng kwentuhan ang lahat at hindi na alam ni Natalia kung saan ilalagay ang sayang nararamdaman niya. They asked many question at nasagot naman niya ang lahat ng iyon.Para bang sumasabog sa dibdib niya ang halo-halong emosyon…tuwa, e
Pero alam ni Natalia na hindi iyon dahil sa pagod o alak.May ibang bagay sa titig nito...isang bagay na mas mabigat at mas mapanganib.“Can you call me that again…” he then whispered.Mahina lamang ang boses nito pero malinaw na malinaw iyon sa tenga ni Natalia."Come on, I want to hear that again.
Bahagyang kumunot ang noo ni Isabelle pero hindi siya nagsalita. Hindi rin siya nagtanong agad. Sa halip ay tahimik lang siyang nakatingin sa anak niya, hinihintay na ipagpatuloy nito ang gusto nitong sabihin.“Mom, he was really doing everything to help me,” patuloy ni Natalia at muling bumuntong h







