LOGINSa loob ng maliit na espasyo ng banyo ng hospital, pakiramdam ni Zoey ay isa siyang maliit na bangkang hinahampas ng naglalakihang alon sa gitna ng madilim na karagatan. Ang mga bisig ni Jasper na nakakulong sa kaniya ay tila mga pader na walang lagusan. Umiikot ang kaniyang mundo nang mapanganib na anumang sandali ay maaari siyang mahulog sa madilim na kailalimang iyon na pilit niyang iniiwasan.Mariing hinalikan ng lalaki ang kaniyang mga labi. Hindi ito banayad. Ito ay isang pag angkin, isang marahas na pagbura sa anumang bakas na maaaring iniwan doon ng pangalan o alaala ni Liam. Ramdam ni Zoey ang hapdi sa kaniyang sugatang labi, ngunit ang sakit na iyon ay may halong kakaibang kiliti at kuryenteng gumagapang sa kaniyang buong pagkatao isang sensasyong hindi niya maipaliwanag at lalong hindi niya mapigilan.Unti unting naghabol ng hininga si Zoey. Ang kaniyang dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa, sumasabay sa mabigat na hininga ng lalaki. Pakiramdam niya ay nawawala na siya
Hindi mawala sa isip ni Zoey ang imahe ni Liam kanina sa mansyon. Pinanood siya nito. Pinanood siya ni Liam habang dahan dahang isinusubo ang kamandag na nakatago sa tamis ng cake. Pinanood siya nitong nahihirapan, naglalakad palayo sa bahay na itinuring niyang tahanan sa loob ng sampung taon, nang walang kahit anong pigil. Kaya naman hindi maintindihan ni Zoey kung bakit siya hinahabol nito ngayon. Bakit ngayon pa? Kung kailan ang lason ay nasa kaniya nang sistema?Pinilit niyang pakalmahin ang kaniyang nangangatog na kalamnan. "Nasaan ang fiancée mo?" ang unang tanong na lumabas sa kaniyang tuyot na labi."Umuwi na siya," tipid na sagot ni Liam. Ang boses nito ay puno ng lumbay, ngunit para kay Zoey, tunog itong isang malaking insulto.Napangiti si Zoey nang mapait, isang ngiting hindi umaabot sa kaniyang mga mata. Of course. Kapag wala lang ang reyna, doon lang siya nagkakaroon ng halaga. Kapag wala si Bianca, doon lang may espasyo para sa isang ampon na tulad niya. Sampung taon si
Pinagmasdan ni Jasper ang eksena sa loob ng silid. Ang paraan ng pagiging maprotekta ni Luna kay Zoey ay tila isang kumpas na nagpapahinto sa kaniyang mundo. Naningkit ang kaniyang mapanganib na mga mata isang tingin na tila ba binabasa ang bawat hibla ng katotohanan sa silid. Sa gitna ng katahimikan, biglang nag vibrate ang kaniyang telepono sa loob ng bulsa ng kaniyang coat."Excuse me. I have to take this," malamig niyang sabi. Ang kaniyang boses ay walang bakas ng emosyon, ngunit ang kaniyang presensya ay nag iwan ng isang mabigat na bakas bago siya tuluyang lumabas ng kwarto.Nang sumara ang pinto, tila ba ang hangin sa loob ay naging mas magaan. Ang bigat na dala ng presensya ng isang Jasper ay unti unting napalitan ng pamilyar na ingay ni Luna."Kailangan ko na ring bumalik sa duty, Zoey. Mag ingat ka rito. I’ll check on you later," paalam ni Dr. Cruz. Ngumiti siya nang bahagya, isang ngiting nagpapakita ng pag aalala na higit pa sa isang doktor para sa kaniyang pasyente."Sige
Nalunod si Zoey sa sarili niyang kaisipan, ang mga alaala ni Liam ay tila mga alon na humahampas sa kaniyang pagkatao. Pinanood ni Jasper ang dalaga nakita niya sa mga mata nito ang pait ng nakaraan at ang pangungulila sa isang pangakong napako. Bawat patak ng luha ni Zoey ay tila isang kurot sa kaniyang sariling puso isang pakiramdam na bago at nakakabigla para sa isang lalaking tulad niya na sanay sa malamig na mundo ng negosyo.Biglang ibinaba ni Jasper ang kaniyang ulo. Sa isang galaw na puno ng paggalang at pagsuyo, dahan dahan niyang hinalikan ang likod ng kamay ni Zoey.Agad na natauhan ang dalaga! Ang init ng labi ng lalaki sa kaniyang balat ay tila kuryenteng gumising sa kaniyang natutulog na diwa."Mr. Villanueva, kayo..." Gulat siyang tumingin sa lalaki, ang kaniyang mga mata ay nanlalaki sa pagkabigla.Hindi umiwas si Jasper. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Zoey bago dahan dahang tumayo. Yumuko siya nang bahagya, at bago pa makahuma ang dalaga, naramdaman na nito
“Zoey…” Nangangatal ang mga labi ni Liam habang binibigkas ang pangalang iyon, isang bulong na nalunod sa ingay ng pagdiriwang. Ngunit tila naging bingi ang mundo sa kaniya. Si Bianca, na may suot na mapaglarong ngiti, ay masiglang inanyayahan ang lahat na pagsaluhan ang cake. Ang kaniyang boses ang namayani sa silid, isang matamis na deklarasyon ng tagumpay na tuluyang nagbaon sa mahinang tawag ni Liam. Maging si Zoey ay hindi lumingon. Sa sandaling iyon, ang distansya sa pagitan nilang dalawa ay hindi lamang mga hakbang, kundi mga milya ng pagkakanulo. Padabog na tinabig ni Zoey ang kamay ni Bianca. Ang bawat hibla ng kaniyang pagkatao ay nag uutos na tumakas. Lumingon siya nang diretso sa direksyon ng banyo, ang kaniyang mga hakbang ay mabigat at puno ng pagmamadali. Sa loob ng kaniyang bibig, ang tamis ng cream at ang kakaibang bango ng sariwang mangga ay unti unting natutunaw. Sa ibang pagkakataon, marahil ay ituturing niya itong langit, ngunit sa bawat segundong dumadaan
“Zoey, may mukha ka pang ipapakita rito?” Biglang sumigaw nang matalim at mapang asar si Camille, na suot ang isang agaw pansing pulang damit. Gusto niyang mapahiya si Zoey at mapilitang umalis. May misyon siya ngayong gabi. “Tsk, ‘yang suot mo, binili mo lang sa internet, ‘no? Mukhang naghihirap ka na simula nang umalis ka sa pamilya Navarro. Akala ko ba nakadikit ka na kay Miss Villanueva at namumuhay nang marangya?” Nagsalubong ang kilay ni Luna. “Camille, kumain ka ba ng dumi bago ka pumunta rito? Ang baho ng bunganga mo!” “Luna, hindi kita papatulan ngayon! Malaking okasyon ito para sa pamilya Sandoval. Kahit Miss Villanueva ka pa, matuto kang lumugar!” “Tsk, kung makapagsalita ka, akala mo kung sinong super rich ang pamilya Sandoval niyo, eh maliit na catering company lang naman ‘yan.” “Ikaw—” Dahan dahang hinawakan ni Zoey ang pulso ni Luna habang nakatingin nang diretso sa nanunuksong mga mata ni Camille. “May invitation ako. Kung kailangang paghiwalayin ng pamilya San







