Chapter 7: Pressured

"Sandra, alam mong imposible 'yang sinasabi mo... Wala akong alam sa mundong kinabibilangan n'yo... Hindi ko alam kung saan ko hahanapin si Rigor Buenaflor." Naroon ang pagmamakaawa sa tinig ni Irene.

Alam niyang imposibleng magkaroon siya ng koneksyon sa mga tao sa underworld. Simpleng mamamayan lang siya na nagkataong nagkaroon ng papel sa buhay ng mga Montecillo—isang bagay na parang gusto tuloy niyang pagsisihan.

"Uulitin ko... problema mo na 'yon!" sabay dutdot ni Sandra ng hintuturo nito sa noo ni Irene.

Sinubukang abutin ni Irene ang kamay ni Sandra, ngunit malakas siyang itinulak nito kaya't muntik nang tumama ang mukha niya sa malamig na sahig ng ospital.

"Binabalaan kita, Irene! Ihanda mo na ang libingan ng nanay mo kapag hindi mo natagpuan si Rigor Buenaflor!"

Hindi pa man nakakahuma si Irene ay mabilis na siyang tinalikuran ni Sandra. Dinig na dinig pa niya ang malutong nitong halakhak na umaalingawngaw sa buong pasilyo habang ito'y papalayo. Sa direksyon nito'y nakatingin rin ang iilang nurse at doktor na kasaluyang nasa paligid. Ngunit dahil isa ang mga Montecillo sa may-ari ng ospital, ay hindi nagawang makialam ng mga ito.

Mabilis na tumayo si Irene. Pinunasan niya ang kanyang mga luha bago muling pumasok sa ICU.

"Huwag kayong mag-alala, Nay... Gagawa ako ng paraan para hindi mahinto ang pagpapagamot mo. Handa akong gawin ang lahat para madugtungan lang ang buhay mo. "

Matapos hagkan ang noo ng ina ay muling umalis si Irene ng ospital.

Habang nasa labas at naghihintay ng jeep na masasakyan, unti-unting pumapasok ang reyalidad kay Irene. Sa totoo lang, hindi niya alam kung saan ba siya magsisimula. Alam niyang imposible nang makita pa niya si Rigor Buenaflor matapos ang nangyari kagabi. At dahil doon ay dinadaluyong tuloy ng kaba ang dibdib niya.

Ngunit hindi siya pwedeng sumuko. Kailangan niyang gumawa ng paraan bago pa mahuli ang lahat para sa kanyang ina.

Habang pauwi siya sa bahay nila, malayo pa lang ay ramdam na niya agad ang nanunuring mata ng kanilang mga kapitbahay. Umabot din sa tainga niya ang ugong ng pagbubulungan ng mga ito. Hindi na lamang niya pinansin ang mga iyon at sa halip ay nagtuloy-tuloy siya hanggang sapitin niya ang tapat ng bahay nila.

Hindi napigilan ni Irene ang pagtulo ng kanyang luha nang buksan niya ang kahoy na pintuan. Nakabibinging katahimikan ang bumungad sa kanya nang pumasok siya sa loob ng tahanan nila ng kanyang ina. Taliwas iyon sa nakasanayan niya noon na ang masiglang tinig ng kanyang ina ang sumasalubong sa kanya.

Sa nanlalabong paningin ay iginala niya ang kanyang mga mata sa loob ng bahay. Bawat sulok nito ay may kwento. Bawat parte ng bahay ay may masasaya at malulungkot na alaala.

Tila nauupos na kandilang umupo si Irene sa kawayang upuan. Dati-rati, sa upuang ito madalas na nagbabasa ng pocketbook ang kanyang ina tuwing namamahinga ito sa hapon. Madalas ding dito nakakatulog ito sa tuwing hinihintay siyang makauwi sa gabi.

"Kailangang magawan ko ng paraan ang pagpapagamot mo, Nay... " mahinang sambit ni Irene habang pinupunasan ang luha sa kanyang mga pisngi.

Nasa ganoon siyang tagpo nang makarinig siya ng mahinang katok sa pintuan. Sinundan iyon ng mahinang pagtawag sa kanyang pangalan.

"Irene?"

Ang pinsan niyang si Leni ang nahagip ng mga mata niya nang bumukas ang pintuan.

Agad na inayos ni Irene ang kanyang sarili bago tumayo mula sa pagkakaupo. "Nakita mo na ba ang pinahahanap ko sa'yo?"

"Ahh... Ehh... Iyong tungkol sa itinawag mo kanina? Irene, may problema kasi..."

Napakunot ang noo ni Irene. "Bakit? Hindi mo ba nakita?"

"A-Ano kasi... Kuwan~"

Hindi pa natatapos sa pagsasalita si Leni nang makarinig sila ng malalakas na katok sa pintuan. Agad na napatayo ang dalawa para tignan kung sino iyon.

"Oh, bakit hindi pa nakalabas ang mga gamit dito? Hindi ba't ayon sa napag-usapan namin ng nanay mo, dapat ay bakante na ang bahay na ito ngayon?" Nakapameywang na litanya ng may edad na ginang kina Irene at Leni nang makita sila nito sa pintuan. May kasama itong tatlong kalalakihan na malalaki ang mga pangangatawan.

"Eh sandali lang naman po, Mrs. Salvacion. Kauuwi lang kasi ng pinsan ko~" nagmamadaling lumabas si Leni upang puntahan ang ginang.

"Ay, hindi! Aba'y magulo naman yata kayong kausap?!" Tumingin ang ginang sa mga kasama nitong lalaki at nagmando. "Pwes, kayo na ang pumasok sa loob ng bahay na 'yan at ilabas ninyong lahat ang mga gamit! Aba'y mamaya'y darating na ang mga kagamitan ng anak kong si Tootchie! Hindi pwedeng mapurnada ang paglilipat-bahay niya!"

Naguguluhang napakamot sa ulo si Irene at tuluyan na rin siyang lumabas. "Teka lang po. Ano po ba ang nangyayari? Bakit pinapalabas n'yo ang mga kagamitan namin?"

Tumaas naman ang isang kilay ng babae. "Huwag kang makialam dito! Teka't nasaan ba si Loida?!Kami ang may kasunduan tungkol sa bahay na 'to!" Halos manlaki ang mata ng ginang sa panggagalaiti habang lumilinga-linga sa paligid.

"Nanay ko po ang may-ari ng bahay na 'to~" Hindi pa man nakakatapos sa pagsasalita si Irene nang putulin siya ng babae.

"Wala akong pakialam! Kung ang nanay mo pala ang may-ari niyan, eh kayo na lang ang magtubos!"

"T-Tubos?" Nagtatakang lumipat ang mga mata ni Irene kay Leni. "Sinanla ni Tiya Loida ang bahay namin? M-Magkano?"

"Isang milyon lang naman!" Sabat ng mataray na ginang. Nakataas pa ang isang sulok ng bibig nito habang nanlilibak na nakatingin kay Irene. "Ano, tutubusin mo ba?"

"H-Ha?" Pakiramdam ni Irene ay mauupos siya sa kanyang kinatatayuan. "W-Wala po akong ganyang kalaking halaga..." Halos hindi lumabas sa bibig niya ang mga katagang 'yon.

"Pwes, eh 'di bakantehin mo na ang bahay na 'yan dahil pagmamay-ari ko na 'yan!"

Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ni Irene. Hindi niya inasahan na bukod sa pagpapagamot sa kanyang ina, ay mawawalan na rin sila ng bahay.

Ang tanging pag-asa niyang makakapagsalba sa pagpapagamot ng kanyang ina ay hindi na pala niya maaasahan.

"Hala at alisin n'yo na ang gamit n'yo r'yan at huwag n'yo akong piliting ipahakot 'yan sa truck ng basura!"

Wala nang nagawa pa sila Irene nang sumakay na ang ginang sa sasakyan nito na mabilis ring sumibat nang makasakay ang mga kalalakihang kasama nito.