LOGINSamarah’s POV [From: Jopay, Lebron, and two others… Jopay: Excited na ko niready ko na yung pang malakasan kong bikini para bukas! Lebron: Naku masisilip niyo na ang mga pandesal ko bukas. Swerte niyo naman, sampung piso kada isa ha? Jopay: Hoy Friend, mukha mo pa lang mukha nang may abs eh. Tigas kasi ng mukha mo! Maiwan ka na nga. Samarah: Magbaon na lang siguro tayo ng food na hindi madaling masira para makatipid? Balita ko mahal pagkain do’n eh. Lebron: Kapag ikaw ate Jopay na-in love sa akin bukas bahala ka, basted ka agad. Lebron: Ay oo nga bongga ka madam. Para hindi na isa pang gagastusan. Siguro sa akin ano one tray ng boiled egg na lang. Jopay: Eh hindi naman tayo gagastos doon. Samarah: Pa’nong hindi gagastos ate? Hindi tayo kakain? Hahahaha! Lebron: may baon ka bang AFAM na gagawin nating taga bayag teh? Jopay: Oo nga ‘no? Hahahaha sige isang kilong adobong manok ang akin.] “Anong hindi gagastos?” Sigurado akong meron siyang gustong sabihin doon na
Samarah’s POV “What the?...” Napatayo ako sa vanity mirror nung marinig ko ang pagpasok niya. “Ahhh a-ano, b-bakit? Matutulog ka na ba?” Magkasalubong ang mga kilay niya habang nakatitig sa ‘kin, “What are you wearing?” Nahihiya akong tumingin sa katawan ko. Natuptop niya ang bibig niya at hindi na gumalaw sa kinatatayuan niya, “P-pangit ba?” “Oo. Sobrang pangit. Magpalit ka.” Grabe! Kahit naman hindi ako sanay, sexy naman ako sa suot kong red shorts at croptop na tube! Nakalitaw pa nga ang cleavage ko! “Grabe ka naman!” Dinampot ko ang suklay saka ibinato sa kanya, “Ang sama talaga ng ugali mo!” Tumalikod siya at parang diring-diri sa akin, “Change to your Pajamas. ’wag na ‘wag ka nang magsusuot ulit ng ganyan!” Pakiramdam ko ang pangit-pangit ko dahil sa sinabi niya. Alam ko namang lagi akong naka baggy pants at shirt. Pero hindi ba talaga bagay sa akin ang ganito? Akala ko pa naman maseseduce ko siya rito. Nakakainis! Nakakaoffend! Imbis na sundin siya ay nahiga na a
This Chapter is dedicated to Rheign Heart, thank you for supporting this story! ’s POV “Ay iba! Mukhang may aakitin si Madam!” tili ni Lebron. Ang sagwa talaga hindi bagay sa mga muscles niyang naghihimutok. Muntik mabilaukan si Ate Jopay dahil sa mga narinig niya, “A-anong sabi mo? Bakit? Para saan?” “Kung paano magpa in love ng lalake ate,” ulit ko. “Bakit? Hindi pa ba in love sa ‘yo asawa mo?” Ano ba ‘to ang daming kailangan iexplain! “Ano kasi ate, hindi naman sa ganon. Pero, gusto ko lang lalo siyang ma-in love sa akin para wala nang kawala hehe.” Ano raw? Samarah naman wala ka na ba talagang dignidad? Huhuhu! “Ikaw madam ha, nakakatakot ka pala. Gusto mo pala sa ‘yong sa ‘yo walang kawala!” “Naku ‘yon lang pala, akala ko naman kung ano.” “Grabeng reaksyon naman ate Jopay para namang nabunutan ka ng malaking tinik sa lalamunan.” Pabiro kong sinabu ‘yon pero medyo duda na talaga ako sa mga ikinikilos niya. Ang weirdo niya palagi eh. “Ganito kasi ‘ya
This chapter is dedicated to Jade Rosell Labong na hindi nauubusan ng energy sa GC hahaha! Sa mga mag join sa GC add niyo lang ako (Author Mir) Samarah’s POV “Here's your coffee.” Masaya niyang iniabot sa akin ang cup ng kape na araw-araw nagpapasaya sa akin. “Salamat.” Tipid akong ngumiti. “Are you okay?” Tumango lang ako, kapag ba sinabi kong hindi may gagawin ka? Kapag ba sinabi kong hindi ako okay, ipagtatanggol mo ba ako sa pamilya mong ginagawa akong laruan at sunod-sunuran? “How about we eat out? Napaka gloomy mo nitong mga nakaraan.” Inakbayan niya ako habang nakatayo kami sa railings ng second floor at nakatanaw sa baba. “Busog na ako eh, kumain na ako kanina.” Lumayos siya at mukhang nabigla, “You didn't wait for me?” “Wow Rowan arte ah?” Singit ni ate Gab. Nandito siya dahil namiss niya raw ang luto ni Manang Remmy. Pumunta lang para makikain, “Nakay Samarah ba ang kaldero? Hindi makakain mag-isa? Ang arte!” “Babaeng hukluban,” bulong ni Rowan. “Anong sab
Samarah’s POV FLASHBACK “Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa Ija, hindi naman kita pinatawag dito para lang magtsaa tayo. Ang totoo, pina imbestigahan kita.” “P-po?” Nasa harap ko ngayon si Lola. Nandito kami ngayon sa isang condo kung saan siya naninirahan nitong mga nakaraang araw. Kulay pula halos lahat ng gamit. Isama mo na ang sala set na puro pula at puti ang mga unan. Napaka elegante at mukhang mamahalin lahat ng gamit. Pero walang naka display doon na kahit anong picture o kahit anong memorabilya ng pamilya nila. “Narinig mo ang sinabi ko, ‘wag na tayong paulit-ulit.” Ibang-iba si Lola kumpara sa nakasanayan ko. Ngayon, mas seryoso at mas nakakatakot pa siya kesa kay Rowan, “Sa tingin niyo ba maililihim niyo sa akin ang pekeng kasal niyo? Hahaha!” Napalunok ako. “Alam niyo po?” Humigop siya sa hawak niyang tasa ng tsaa, “Lahat. Lahat-lahat. Pina imbestigahan muna kita at ang pamilya mo bago kayo ikasal ni Rowan, dahil gusto kong masiguro na hindi mo sasamantalahin
Carlo’s POV “Sige naman na, ibabalik ko rin next month. Promise yung buong sahod ko ibibigay ko sa ‘yo.” Para akong batang namamalimos na sunod ng sunod sa kanya. Humarap sa akin si Jannah at tinitigan ako, “Hindi mo ugaling mangutang Carlo. Ang sabi mo nga galit ka sa mga taong umuutang ‘di ba? Eh bakit ka nga umuutang?” Napakamot ako ng ulo, “May emergency kasi ako, pati savings ko nagastos ko na.” “Emergency mo o emeregency nung sino nga ‘yong best friend mo? Si Samarah?” Nasapul na naman niya ako, “Kapag ba sinabi kong oo papahiramin mo ako?” Huminto siya sa paglalakad at humarap sa akin ng nakapamewang. “Alam mo ikaw ang sarap mong sampalin nang magising ka sa katotohanan. Tatlong araw ka nang walang tulog. Pupusta ako hindi ka na naman nakauwi dahil kinailangan ka niya.” Hindi ako nakasagot, “Carlo naman hindi mo ba napapansin? Ginagamit ka na nung Samarah na ‘yon eh!” “Hindi siya ganon Jannah.” Hinawakan ko siya sa braso at hinila papunta sa gilid, “Ano ka ba?
Samarah's POV “Ano raw? Wife?” “Mag-asawa sila? “Panay away sila noon ah?” “Pre! Ano bang sinasabi mo? 'di ba pumayag kang pumunta rito para panooring mapagtripan si Samarah?” Tinignan ko ng masama ang kaibigan niya at sunod na dumako ang paningin ko sa kanya. Umiwas siya ng tingin, itatan
“Happy?” Nakabusangot ang mukha niya habang suot-suot ang cat costume na pinarisan pa ng cat paws at cat ears. Kulay pula at hapit na hapit ang damit, at may choker na may kasamang bell. “Hahaha! Isa pa! Mag meow ka dali, pakita mo yung
“Hoy! Buksan mo ‘to!” Bigla niyang sinara ang pintuan at Ikinulong ako ron. Paulit-ulit kong kinakalampag ‘yon, “Hoy! Peppa pig buksan mo ‘to!” Tumakbo ako papunta sa gilid ng rooftop para sana humingi ng tulong sa mga taong nasa baba pero kaagad akong nal
Samarah's POV “Everyone, meet Samarah Castillo Fontano. My wife.” Hindi pa rin masanay ang pandinig ko sa bagong apelyidong nakakabit sa pangalan ko. Nagpalakpakan ang mga tao at panay ang bati.







