CHAPTER 4: The Agreement

Sumagot agad ang sekretarya niyang si Corazon sa unang tunog pa lamang ng telepono. "Castillo Group, magandang umaga po."

"Ah, hi po, si Xandra Reyes ito. Gusto ko sanang makipag-usap kay Sir Diego, kung pwede."

"Sandali lang po, i-coconnect ko na kayo."

Ilang segundo lamang ang lumipas bago narinig ko ang pamilyar na boses sa kabilang linya. "Xandra." Hindi tanong, kundi parang pagbati lamang, na parang alam na niyang tatawag ako.

"Diego," sabi ko, kinakabahan pero nagpupumilit na maging matatag. "Pumapayag na ako sa alok mo."

May katahimikan sa kabilang linya sa loob ng ilang segundo, at para akong nakaramdam na bumigat ang hangin sa paligid ko habang naghihintay ng sagot niya.

"Alam kong papayag ka," sabi niya sa wakas, may bahagyang kasiyahan sa boses na hindi ko na akalaing marinig mula sa kanya. "Pumunta ka sa opisina ko mamayang tanghali. May kailangan tayong pag-usapan bago mo pirmahan ang kontrata."

Pagdating ko sa opisina niya bandang alas-dose, nakaupo na siya sa likod ng malaking mesa, ngunit sa pagkakataong ito, may bahagyang ngiti sa mukha niya na hindi ko pa naranasang makita mula sa kanya—tila totoong natutuwa sa desisyon ko.

"Umupo ka," sabi niya, at pagkatapos kong maupo, itinulak niya papunta sa akin ang isang folder na may mga papel. "Ito ang draft ng kontrata. Basahin mong mabuti bago ka pumirma. Kung may kondisyon kang gustong idagdag, sabihin mo ngayon."

Binuksan ko ang folder, at sinimulan kong basahin ang mga nakasulat, kahit medyo nahihirapan akong intindihin ang legal na terminolohiya. Habang nagbabasa ako, sinimulan kong ilatag ang mga kondisyong pinag-isipan ko kagabi.

"May mga kondisyon ako," sabi ko, tumingala mula sa mga papel, sinusubukang manatiling matatag kahit kinakabahan ako sa loob. "Isa, walang sinuman ang dapat makaalam ng totoong dahilan ng kasal natin kundi ang mga direktang kasangkot dito. Dalawa, kapag natapos na ang kontrata, malaya akong aalis nang walang anumang obligasyon. Tatlo—" nag-atubili ako bago tuluyang binitawan ang huling kondisyon, "walang... pisikal na bagay na hindi ko gustong gawin ang dapat ipilit sa akin."

Nakita kong bahagyang tumaas ang kilay niya, na parang naaliw sa katapangan kong sabihin ito nang deretso. "Makatwiran ang lahat ng iyon, Xandra. Isasama ko ito sa kontrata."

"Salamat po," sagot ko, medyo naginhawahan.

"Pero linawin ko rin sa iyo," patuloy niya, ang boses niya'y naging mas seryoso, "kapag naging asawa kita sa papel, asawa rin kita sa harap ng publiko. Ibig sabihin, kasama kita sa mga pagtitipon at event ng kompanya, sasama ka sa akin sa mga business trip kung kinakailangan, at titira ka sa bahay ko sa loob ng buong tagal ng kontrata. Walang paglabag sa mga kasunduang ito. Sa mga bagay na kaugnay sa negosyo at sa imahe natin bilang mag-asawa, ako ang mag-uutos, at ikaw ang susunod. Iyon ang klase ng asawang kailangan ko."

Lumunok ako, bahagyang kinakabahan sa paraan ng pagsasalita niya—parang siya talaga ang laging may kontrol sa lahat, at wala akong pagpipilian kundi sumunod sa mga patakaran niya. Pero sa halip na matakot nang lubusan, may kakaibang bagay na dumaan sa dibdib ko—hindi ko lubos maintindihan kung takot ba iyon o kaba na may kakaibang saya.

"Sige po," sabi ko sa huli. "Pero gusto ko munang basahin nang mabuti ang buong kontrata bago pumirma. At gusto ko ring makausap ang isang abogado kung pwede, para masiguro kong wasto ang lahat."

"Mabuti," sagot niya, may pagkasiya sa boses. "Gusto kong maingat ka sa mga bagay na ganito. Ipapadala ko sa iyo ang buong draft ngayong hapon sa email. Pag-aralan mong mabuti, at pwede kang kumonsulta sa sinumang abogado na trust mo. Bukas, alas-dyes ng umaga, pipirmahan natin ang kontrata sa harap ng abogado ko rito sa opisina."

Tumayo siya mula sa upuan niya, at sa unang pagkakataon, inabot niya ang kamay ko—hindi para makipagkamay lamang, kundi hinawakan niya ito nang buo, mainit ang palad niya sa akin.

"Salamat," sabi niya, tuwiran ang tingin sa mata ko. "Alam kong hindi ito madaling desisyon. Pero ipinapangako ko sa'yo, Xandra—habang nasa ilalim ka ng proteksyon ko, walang mangyayaring masama sa iyo o sa pamilya mo."

Tumango na lang ako, hindi lubos makapagsalita dahil sa init ng kamay niyang nakadikit sa akin, at sa bigat ng katotohanang, mula sa sandaling iyon, magbabago na ang buong direksyon ng buhay ko.

Bago ako umalis sa opisina, hinarap niya ako muli, at sa pagkakataong ito, may bahagyang bago na kulay ang boses niya—hindi na ganoon kaseryoso, mas malapit sa isang taong nakikipag-usap nang normal.

"May isa pa akong tanong," sabi niya, hinawakan ang gilid ng mesa habang nakatingin sa akin. "Ang tatay mo—alam mo bang kailangan din nating pag-usapan kung paano namin siya ipapaliwanag sa mga kamag-anak natin, kung meron man silang tanong? Hindi ko gustong malaman niya ang totoong dahilan ng kasal natin kung hindi mo ito gusto."

Napahinto ako, hindi ko akalaing iisipin pa niya ang tungkol sa tatay ko sa ganitong antas ng detalye. "Salamat po sa pag-iisip niyan. Sa totoo lang, gusto ko sanang sabihin sa kanya na... nagkakilala lang tayo sa isang party, at nagkagustuhan. Mas simple po iyon, at hindi na siya masyadong magtatanong."

"Sige," sagot niya, tumango. "Kung ganoon ang gagamitin nating kwento, kailangan nating pareho itong tandaan nang mabuti, para hindi tayo magkasalungat sa harap ng ibang tao." Bahagya siyang ngumiti. "Marunong ka bang magsinungaling, Xandra?"

Napangiti rin ako, kahit papaano'y naginhawaan sa katatawanan niya. "Hindi po masyado. Pero titiyakin kong praktisado ko ito bago dumating ang mga pagkakataong kailangan."

"Mabuti," sabi niya, may bahagyang halakhak sa boses. "Kasi kung minsan, ang mga kwentong pinaka-simple ang pinakamadaling paniwalaan. Huwag mo lang masyadong palamutian."

Bago ako umalis, tinanong ko rin siya ng tungkol sa detalye ng pagsasabay namin sa bahay niya. "Kailan po ba ako lilipat, kung sakali? At... ano pong mangyayari sa mga gamit ko, sa bahay naming inuupahan?"

"Ipapadala ko ang mga tauhan ko para tulungan kang mag-empake sa susunod na linggo, bago ang civil wedding natin," paliwanag niya. "Tungkol naman sa lease niyo, ako na ang bahalang mag-usap sa may-ari, at kung gusto mo, maaari nating panatilihin ang bahay na iyon bilang backup, sakaling kailangan mo ito balang araw."

Nagulat ako sa antas ng pag-iisip niya sa mga detalye—hindi ko inaasahan na ganoon siya kaingat sa maliliit na bagay na maaaring makaapekto sa buhay ko. Sa isang banda, nagbigay ito sa akin ng kaunting kapanatagan; sa kabilang banda, lalong lumalim ang kaba ko sa kung ano pa ang inaabot ng kapangyarihan at impluwensya ng lalaking ito.

"Salamat po sa lahat ng ito," sabi ko sa huli, bago tuluyang lumabas ng opisina. "Hindi ko akalaing ganito kaingat kayo sa mga detalye."

"Kapag may kinontrata ako, Xandra," sagot niya, mababa ang boses, "sinisiguro kong walang naiiwang butas. Ganoon din ang gagawin ko para sa iyo."

Habang naglalakad ako pababa, naisip kong marahil, sa kabila ng lahat ng takot at kaba na nararamdaman ko, ligtas akong ipinagkatiwala ang buhay ko sa taong ito—kahit sa kontrata lamang.