All Chapters of Mine by Contract, Yours by Choice: Chapter 1 - Chapter 10

May mga araw na alam mong hindi maganda ang mangyayari bago pa man ito magsimula. Para sa akin, ang araw na iyon ay nagsimula sa isang sirang alarm clock, isang bill na overdue, at isang tatay na halos hindi na makahinga nang maayos sa sofa namin sa maliit naming inuupahang bahay sa Project 4, Quezon City."Tay, aalis na po ako," sabi ko, yumuko para hagkan ang noo niya. Mahina ang boses niya nang sumagot, "Ingat ka, anak. Sabi ni Dr. Molina, kailangan na daw talaga ng operasyon bago sumama pa ang kalagayan ko." Tumango na lang ako, kinagat ang labi para hindi umiyak sa harap niya. Alam kong hindi ko kayang bayaran ang operasyong iyon—hindi sa ganitong kita ko bilang freelancer.Kaya naman, buong linggo akong nag-apply sa mga in-house design job, kahit alam kong mas gusto ko ang kalayaan ng freelancing. Kailangan ko ng steady income, at kailangan ko ito ngayon.Ang interview na pupuntahan ko ay sa isang advertising firm malapit sa Ayala Avenue—maliit na kompanya, pero disente ang alok

Umuwi ako sa bahay namin na parang lumulutang, hindi ko alam kung nararamdaman ko pa ang aking mga paa sa lupa. Nakita kong natutulog na ang tatay ko sa sofa, mahina ang paghinga niya, at napansin kong lalong nangangayayat siya sa mga nakaraang araw.Naupo ako sa tabi niya, hinawakan ang kamay niya, at sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hinayaan ko ang sarili kong umiyak nang tahimik. Hindi dahil sa kalungkutan lamang, kundi dahil sa halo-halong takot, pag-asa, at kaba na hindi ko lubos maintindihan.Isang buong araw ko itong pinag-isipan. Habang naglalaba ako, habang nagluluto ng hapunan, habang nakahiga sa kama sa gabi—ang lahat ng ito'y binabalikan ko sa isip: ang alok ni Diego, ang halagang kanyang sinabi, ang kondisyong dapat kong tanggapin.Kung tutuusin, ano ba talaga ang kailangan kong isakripisyo? Anim na buwan hanggang isang taon lamang. Hindi ito habambuhay. At sa katapusan, magiging malaya na ako, malaya ang tatay ko sa mga alalahanin sa pera, malaya kaming dalawa m

Nang gabing iyon, dumating ang buong draft ng kontrata sa email ko, kasama ang isang maikling mensahe mula kay Diego: "Basahin mong mabuti. Tawagan mo ako kung may tanong."Binasa ko ito nang paulit-ulit sa aking maliit na kwarto, ang liwanag ng laptop ko ang tanging ilaw sa dilim. Dalawang milyong piso sa pagtatapos ng kontrata—ito ay nakasaad sa unang bahagi. Sumunod dito, ang detalyeng monthly allowance na sapat para sa lahat ng aking mga pangangailangan, pati na rin ang buong bayad sa ospital ng aking tatay simula sa sandaling pipirmahan ko ang kasunduan.Nabasa ko rin ang mga kondisyong idinagdag niya, tugma sa aking mga hiningi: walang ibang tao ang dapat makaalam ng totoong dahilan ng aming kasal maliban sa mga direktang kasangkot; malaya akong makakaalis pagkatapos ng napagkasunduang tagal; at ang pisikal na bahagi ng kasunduan ay nakabatay sa aming magkasanib na pahintulot.Isang linya lamang ang nagpahinto sa akin nang matagal: "Ang mag-asawa ay sasang-ayon na tumira sa pare

Nagulat ako sa laki at ganda ng bawat sulok loob ng bahay. Tatlong palapag ang bahay, may sariling swimming pool sa likod, isang malaking library sa ikalawang palapag, at isang kusinang mas malaki pa sa buong sahig ng dati naming inuupahan."Ito ang magiging kwarto mo," sabi ni Diego, binuksan ang pinto ng isang malaking silid sa gitna ng ikalawang palapag. Malawak ito, may sariling walk-in closet at bathroom, may balkonahe pang tanaw ang buong garden sa likod ng bahay."Diyos ko," bulong ko, hindi maiwasang mapatigil sa gitna ng kwarto. "Mas malaki ito kaysa sa buong bahay namin dati."Napangiti siya nang bahagya sa reaksyon ko. "Masasanay ka rin dito."Habang nag-eexplore ako sa kwarto, sumunod siya sa akin, nakatayo sa may pinto, nakatingin. "May mga bagay tayong kailangang pag-usapan, Xandra. Mga patakaran sa bahay na ito."Umupo ako sa gilid ng malaking kama, nagbibigay pansin. "Sige, sabihin mo.""Una," simula niya, kamay sa bulsa habang naglalakad papasok sa kwarto, "may househ

Dalawang linggo pagkatapos ng banta ni Marco, dumating ang araw ng unang magarbong event na kailangan naming daluhan bilang mag-asawa—ang taunang gala ng Castillo Group, isang gabing puno ng mayayaman at makapangyarihang tao mula sa buong Maynila."Kailangan mong magmukhang perpekto ngayong gabi," sabi ni Diego habang naghahanda kami, ang boses niya'y seryoso ngunit hindi pala-utos. "Hindi dahil sa kung ano ang iisipin ng iba, kundi dahil alam kong marami sa kanila ang naghahanap ng dahilan para pagdudahan ang ating kasal."Nagsuot ako ng isang elegante at simpleng itim na gown na pinili para sa akin ng isang stylist na inupahan ni Diego, ang buhok ko'y maayos na nakatali. Nang makita ako ni Diego sa may hagdanan, huminto siya, tinitigan ako nang matagal na parang nawalan siya ng mga salita."Ano?" tanong ko, kinakabahan sa paraan niya ng pagtitig. "May problema bas a suot ko, sa itsura ko?""Wala," sagot niya, mabilis na nakabawi. "Ang ganda mo sa suot mong gown," nakangiting sambit n