Mine by Contract, Yours by Choice의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 5

May mga araw na alam mong hindi maganda ang mangyayari bago pa man ito magsimula. Para sa akin, ang araw na iyon ay nagsimula sa isang sirang alarm clock, isang bill na overdue, at isang tatay na halos hindi na makahinga nang maayos sa sofa namin sa maliit naming inuupahang bahay sa Project 4, Quezon City."Tay, aalis na po ako," sabi ko, yumuko para hagkan ang noo niya. Mahina ang boses niya nang sumagot, "Ingat ka, anak. Sabi ni Dr. Molina, kailangan na daw talaga ng operasyon bago sumama pa ang kalagayan ko." Tumango na lang ako, kinagat ang labi para hindi umiyak sa harap niya. Alam kong hindi ko kayang bayaran ang operasyong iyon—hindi sa ganitong kita ko bilang freelancer.Kaya naman, buong linggo akong nag-apply sa mga in-house design job, kahit alam kong mas gusto ko ang kalayaan ng freelancing. Kailangan ko ng steady income, at kailangan ko ito ngayon.Ang interview na pupuntahan ko ay sa isang advertising firm malapit sa Ayala Avenue—maliit na kompanya, pero disente ang alok

Umuwi ako sa bahay namin na parang lumulutang, hindi ko alam kung nararamdaman ko pa ang aking mga paa sa lupa. Nakita kong natutulog na ang tatay ko sa sofa, mahina ang paghinga niya, at napansin kong lalong nangangayayat siya sa mga nakaraang araw.Naupo ako sa tabi niya, hinawakan ang kamay niya, at sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hinayaan ko ang sarili kong umiyak nang tahimik. Hindi dahil sa kalungkutan lamang, kundi dahil sa halo-halong takot, pag-asa, at kaba na hindi ko lubos maintindihan.Isang buong araw ko itong pinag-isipan. Habang naglalaba ako, habang nagluluto ng hapunan, habang nakahiga sa kama sa gabi—ang lahat ng ito'y binabalikan ko sa isip: ang alok ni Diego, ang halagang kanyang sinabi, ang kondisyong dapat kong tanggapin.Kung tutuusin, ano ba talaga ang kailangan kong isakripisyo? Anim na buwan hanggang isang taon lamang. Hindi ito habambuhay. At sa katapusan, magiging malaya na ako, malaya ang tatay ko sa mga alalahanin sa pera, malaya kaming dalawa m

Nang gabing iyon, dumating ang buong draft ng kontrata sa email ko, kasama ang isang maikling mensahe mula kay Diego: "Basahin mong mabuti. Tawagan mo ako kung may tanong."Binasa ko ito nang paulit-ulit sa aking maliit na kwarto, ang liwanag ng laptop ko ang tanging ilaw sa dilim. Dalawang milyong piso sa pagtatapos ng kontrata—ito ay nakasaad sa unang bahagi. Sumunod dito, ang detalyeng monthly allowance na sapat para sa lahat ng aking mga pangangailangan, pati na rin ang buong bayad sa ospital ng aking tatay simula sa sandaling pipirmahan ko ang kasunduan.Nabasa ko rin ang mga kondisyong idinagdag niya, tugma sa aking mga hiningi: walang ibang tao ang dapat makaalam ng totoong dahilan ng aming kasal maliban sa mga direktang kasangkot; malaya akong makakaalis pagkatapos ng napagkasunduang tagal; at ang pisikal na bahagi ng kasunduan ay nakabatay sa aming magkasanib na pahintulot.Isang linya lamang ang nagpahinto sa akin nang matagal: "Ang mag-asawa ay sasang-ayon na tumira sa pare