Mommy, I want the billionaire CEO as my DADDY!

เสียงแก้วเจียระไนราคาแพงกระทบกับพื้นหินอ่อนดัง เพล้ง! เศษแก้วกระจายเกลื่อนเหมือนหยาดน้ำตาที่ไม่มีวันไหลออกมาของคนในห้อง

ภายในห้องทำงานหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้โอ๊กและน้ำหอมราคาแพง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก ‘รินรดา’ ยืนตัวตรง กำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ ดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววสดใสอยู่เสมอนั้น บัดนี้แดงระเรื่อและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอกำลังจ้องมองชายวัยกลางคนตรงหน้าที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘พ่อ’ ผู้ให้กำเนิด

“แกต้องแต่งงานกับตาภพ! ฉันคุยกับผู้ใหญ่ทางโน้นเรียบร้อยแล้ว และนี่ไม่ใช่คำขอร้อง รินรดา... แต่เป็นคำสั่ง!”

เสียงทรงอำนาจของ ‘คุณรังสรรค์’ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังตวาดกร้าว ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความดุดัน สำหรับเขาแล้ว ลูกสาวเพียงคนเดียวไม่ได้ต่างอะไรจากหมากตัวสำคัญบนกระดานธุรกิจที่จะช่วยพยุงและขยายอาณาจักรของเขาให้ยิ่งใหญ่ขึ้น

“ไม่ค่ะ! รินไม่แต่ง!” รินรดาสวนกลับเสียงดังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต “รินเพิ่งอยู่ปีสองเองนะคะพ่อ! และที่สำคัญ รินไม่ได้รักพี่ภพ พ่อก็รู้ว่าพี่ภพเจ้าชู้ขนาดไหน พ่อจะโยนรินเข้ากองไฟทั้งๆ ที่รู้หรอคะ!”

“ความรักมันกินไม่ได้! โตขนาดนี้แล้วทำไมยังคิดอะไรเป็นเด็กๆ อีก!” รังสรรค์ทุบโต๊ะทำงานดังปัง “ตาภพจะเจ้าชู้ยังไงเขาก็เป็นทายาทคนเดียวของเครือเอสจีเค ถ้าแกแต่งงานกับเขา หุ้นของบริษัทเราจะพุ่งขึ้นอีกเท่าตัว รู้ไหมว่ามีคนอีกกี่พันคนที่ต้องพึ่งพาเม็ดเงินก้อนนี้ แกจะมาเห็นแก่ตัวเพราะเรื่องความรักไร้สาระไม่ได้!”

“เห็นแก่ตัวหรอคะ?” รินรดาเค่นยิ้มทั้งน้ำตา คำพูดของพ่อเหมือนมีดที่กรีดลงบนใจ “คนที่เห็นแก่ตัวคือพ่อต่างหาก! พ่อเคยถามรินสักคำไหมว่ารินอยากได้อะไร? ตั้งแต่เด็กจนโต รินต้องเรียนในสิ่งที่พ่อเลือก ต้องแต่งตัวแบบที่พ่อชอบ ต้องคบเพื่อนที่พ่อเห็นว่ามีประโยชน์... รินยอมทำตามทุกอย่างเพราะคิดว่าพ่อรักริน แต่วันนี้รินรู้แล้ว... พ่อเห็นรินเป็นแค่สินค้า!”

“รินรดา!!”

“ถ้าพ่อเห็นว่าธุรกิจมันสำคัญกว่าความสุขของริน... งั้นพ่อก็อยู่กับเงินของพ่อไปคนเดียวเถอะค่ะ!”

รินรดาหมุนตัวกลับวิ่งออกจากห้องทำงานทันที เสียงตะโกนด่าทอของพ่อยังคงดังไล่หลังมา แต่เธอไม่สนอีกต่อไปแล้ว ร่างบางวิ่งขึ้นบันไดวนไปยังห้องนอนของตัวเอง ล็อคประตูแน่นหนา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งร้องไห้โฮอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์นุ่มสบายที่เธอเคยคิดว่าเป็นเซฟโซน

แต่ตอนนี้... มันกลายเป็นกรงทองที่ขังอิสรภาพของเธอไว้

เธอมองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยของแบรนด์เนม เสื้อผ้าราคาแพง และตู้กระจกเก็บกระเป๋าหรู ทุกอย่างที่เธอมีล้วนมาจากเงินของพ่อ และนั่นคือสิ่งที่พ่อใช้เป็นข้ออ้างในการควบคุมชีวิตเธอเสมอมา

‘ถ้าไม่มีเงินของฉัน แกก็เป็นได้แค่อีตัวตลกในสังคม!’ คำสบประมาทของพ่อในอดีตลอยเข้ามาในหัว

“เออ! รินจะพิสูจน์ให้ดูว่ารินอยู่ได้โดยไม่มีเงินของพ่อ!”

ความเสียใจเปลี่ยนเป็นความโกรธและความขัดเคือง รินรดาปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างแรงลุกไปลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมออกมาจากตู้ เธอเปิดตู้เสื้อผ้า กวาดชุดลำลองที่เรียบง่ายที่สุดเท่าที่มี—ซึ่งส่วนใหญ่ก็ยังเป็นเสื้อยืดกางเกงยีนส์แบรนด์เนมอยู่ดี—ยัดใส่กระเป๋าอย่างลนลาน เธอยัดโน้ตบุ๊ก ไอแพด และกระเป๋าสตางค์ที่มีบัตรเครดิตอยู่ 3-4 ใบลงไปด้วย โดยที่ไม่ได้คิดเลยว่า บัตรพวกนั้นล้วนเป็นบัตรเสริมที่ผูกกับบัญชีของพ่อ

เมื่อจัดกระเป๋าเสร็จ รินรดาก็มองสำรวจตัวเองในกระจก เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์รัดรูป ทรงผมม้าปล่อยยาวสลวย ใบหน้าสวยหวานแม้จะซีดเซียวและมีรอยคราบน้ำตา แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เธออาศัยจังหวะช่วงดึกที่ทุกคนในบ้านเข้านอนหมดแล้ว แอบย่องลงมาจากห้องนอน ก่อนจะออกทางประตูด้านหลังสวนโชคดีที่คนใช้และคนขับรถกลับเรือนพักไปหมดแล้ว รินรดาพาตัวเองและกระเป๋าเดินทางก้าวผ่านประตูรั้วเหล็กดัดบานยักษ์ของคฤหาสน์อัครเดชากุลออกมาสู่โลกภายนอก

เสียงประตูรั้วปิดลงเบาๆ... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ที่เธอไม่คาดคิด

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง... จากคุณหนูผู้สง่างาม บัดนี้รินรดานั่งแหม่บอยู่บนขอบฟุตบาทข้างถนนสายหนึ่งในกรุงเทพฯ สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ลมกลางคืนพัดจนเธอหนาวสั่น รอบตัวมีแต่ความมืดและเสียงรถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมาเป็นระยะ

“แล้ว... ฉันจะไปไหนต่อล่ะเนี่ย?” รินรดาพึมพำกับตัวเองอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้

ความอวดดีในตอนแรกเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความเคว้งคว้าง เธอเปิดโทรศัพท์มือถือ กดเข้าแอปพลิเคชันค้นหาที่พัก ทว่าโรงแรมหรูห้าดาวที่เธอคุ้นเคยล้วนแต่อยู่ในย่านใจกลางเมือง และที่สำคัญ... ถ้าเธอเช็คอินโรงแรมพวกนั้น พ่อต้องตามรอยจากบัตรเครดิตเจอภายในห้านาทีแน่ๆ

“ไม่ได้... ต้องหาที่ที่พ่อจะไม่มีวันคิดว่าคนอย่างรินรดาจะไปอยู่”

เธอเสิร์ชหา ‘ห้องเช่ารายเดือน ราคาถูก ใกล้มหาวิทยาลัย’ นิ้วเรียวไถหน้าจอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอประกาศหนึ่ง ‘หอพักอุดมสุข... ห้องพัดลม ราคา 2,500 บาทต่อเดือน ติดต่อป้าศรี’ มีรูปภาพตึกแถวสี่ชั้นสีซีดๆ ที่ดูเหมือนสร้างมาตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สองตั้งอยู่เบื้องหลังมหาลัยของเธอพอดี

“2,500 บาท? ถูกขนาดนี้เลยหรอ? โฮสเทลที่ลอนดอนยังคืนละตั้งหลายพัน...” คุณหนูผู้ไม่ประสีประสาโลกพึมพำ “เอาเถอะ ยิ่งถูก ยิ่งซอมซ่อ พ่อยิ่งหาไม่เจอ!”

รินรดาจัดการกดเรียกแท็กซี่ผ่านแอปพลิเคชัน (ซึ่งตัดเงินผ่านระบบเครดิต) ไม่นานนัก รถแท็กซี่สีชมพูแล่นมาจอดตรงหน้า เธอหอบกระเป๋าขึ้นรถด้วยความทุลักทุเล ก่อนจะบอกจุดหมายปลายทางที่เธอไม่เคยคิดจะเฉียดกรายเข้าใกล้ในชีวิต

เวลาตีหนึ่งครึ่ง... แท็กซี่มาจอดส่งเธอที่หน้าปากซอยแคบๆ แห่งหนึ่ง ย่านชุมชนรอบมหาวิทยาลัย รินรดาก้าวลงจากรถพร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางแบรนด์ริโมว่า (Rimowa) ราคาเหยียบแสน ไปตามพื้นปูนที่ขรุขระ เสียงล้อลากกระทบพื้นดัง ครืดๆๆ ก้องไปทั้งซอยที่เงียบสงัด

กลิ่นขยะจางๆ และกลิ่นท่อระบายน้ำโชยมาเตะจมูกจนคุณหนูรินต้องเอามือปิดจมูกเบ้หน้า

“นี่มันนรกชัดๆ... รินรดา แกหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ” เธอครางเบาๆ ในใจ แต่ขาก็ยังคงก้าวต่อไปจนกระทั่งหยุดอยู่หน้าตึกสี่ชั้นสีส้มอมเทาที่มีป้ายไฟนีออนเก่าๆ เขียนว่า ‘หอพักอุดมสุข’ ไฟกระพริบระยิบระยับคล้ายจะพังแหล่ไม่พังแหล่

ตรงเคาน์เตอร์ด้านล่าง มีคุณป้ารูปร่างท้วมคนหนึ่งนอนสัปหงกอยู่บนเก้าอี้โยก ข้างๆ มีพัดลมตัวใหญ่เปิดเสียงดังวี้ๆ

“เอ่อ... ขอโทษนะคะ คุณป้าศรีหรือเปล่าคะ?” รินรดาเอ่ยถามเสียงเบา พลางใช้นิ้วเคาะเคาน์เตอร์กระจกเบาๆ

ป้าศรีสะดุ้งตื่น ขยี้ตาปรืนๆ มองเด็กสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเคลือบแคลง เด็กอะไรสวยหยาดเยิ้ม ผิวขาวออร่ากระจาย เสื้อผ้าดูแพง แถมกระเป๋าเดินทางยังดูหรูหราผิดกับสถานที่สิ้นดี

“เออ ฉันป้าศรี... มาทำไมดึกๆ ดื่นๆ ป่านนี้ฮะแม่คุณ?”

“คือ... หนูเห็นประกาศเช่าห้องในเน็ตน่ะค่ะ ยังมีห้องว่างไหมคะ?”

“มี... เหลือห้องริมสุดชั้นสาม ห้องพัดลมนะ เดือนละสองพันห้า มัดจำล่วงหน้าหนึ่งเดือน รวมเป็นห้าพัน จ่ายสดตอนนี้เลยไหม?” ป้าศรีถามเสียงห้วน

“อ๋อ... จ่ายสดหรอคะ? รูดบัตรได้ไหมคะป้า?” รินรดายื่นบัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัดสีดำขลับให้ป้าศรี

ป้าศรีมองบัตรแล้วสลับมามองหน้ารินรดา ก่อนจะหลุดขำออกมาดังลั่น “ฮ่าๆๆ! แม่คุณเอ๊ย! ที่นี่หอพักราคาถูก ไม่ใช่พารากอน! ไม่มีเครื่องรูดบัตรหรอก ยอมรับแต่เงินสดหรือโอนเข้าบัญชีเท่านั้นแหละ!”

รินรดาหน้าชาด้วยความอาย เธอรีบดึงบัตรคืนแล้วควานหาเงินสดในกระเป๋า โชคดีที่มีแบงก์พันติดกระเป๋าอยู่ประมาณหกเจ็ดใบที่เธอเคยกดทิ้งไว้ เธอรีบนับเงินห้าพันบาทส่งให้ป้าศรีทันที

ป้าศรีรับเงินไปนับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโยนกุญแจห้องผูกเชือกฟางสีแดงให้ “ห้อง 309 อยู่ชั้นสาม เดินขึ้นบันไดไปเองนะ ไม่มีลิฟต์ ทางเดินมืดหน่อย ไฟทางเดินมันเสียยังไม่ได้ซ่อม”

“ไม่มีลิฟต์?!” รินรดาอ้าปากค้าง มองบันไดปูนเปลือยที่ดูแคบและมืดมิดเหมือนทางขึ้นปราสาทแดรกคูลา

“เอ้า! ถ้าเรื่องมากก็ไปนอนป้ายรถเมล์นู่นไป๊!” ป้าศรีบ่นอุบก่อนจะล้มตัวลงนอนต่อ

รินรดาไม่มีทางเลือก เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ยึดกระเป๋าเดินทางแน่น แล้วเริ่มแบกกระเป๋าหนักเกือบยี่สิบกิโลกรัมขึ้นบันไดไปทีละขั้น ความเหนื่อยและความร้อนทำให้น้ำตาที่แห้งไปแล้วเริ่มจะเอ่อขึ้นมาอีกรอบ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวสวยบัดนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เธอพาสังขารมาจนถึงชั้นสามจนได้ ทางเดินมืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวจากหน้าต่างท้ายทางเดิน รินรดาเดินลากขาไปตามห้องต่างๆ 306... 307... 308... และหยุดลงที่ห้องสุดท้าย 309

เธอยัดกุญแจเข้าแม่กุญแจเก่าๆ ไขเปิดประตูออกด้วยความหวังว่าด้านในจะดูดีกว่าด้านนอกบ้าง ทว่าเมื่อเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้เธอแทบอยากจะกรีดร้องลั่น

ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ขนาดไม่เกิน 20 ตารางเมตร มีเตียงไม้เก่าๆ พร้อมโต๊ะเล็กๆ กลางห้อง มีโต๊ะเครื่องแป้งพลาสติก และพัดลมตั้งโต๊ะสีเขียวเหนี่ยวทรัพย์ที่ฝุ่นเกาะหนาเตอะ ห้องน้ำในตัวมีเพียงส้วมซึมแบบนั่งยองและถังน้ำพลาสติกใบใหญ่

“นี่มัน... อะไรกันเนี่ย...” รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงที่ส่งเสียง เอี๊ยดอ๊าด ทันทีที่ก้นสัมผัส ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายจนเธอต้องไอค่อกแค่ก

ความกดดัน อารมณ์ชั่ววูบ และความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่สะสมมาตลอดคืนระเบิดออกมารินรดาซบหน้าลงกับหัวเข่าตัวเองแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอกำลังคิดถึงเตียงนอนขนนกหนานุ่มที่บ้าน คิดถึงห้องแอร์เย็นฉ่ำ คิดถึงแม่บ้านที่คอยเอาใจทุกอย่าง

“ฮือออ... พ่อใจร้าย... ทำไมต้องบังคับรินด้วย...” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน เสียงสะอื้นเบาๆ ดังลอดผ่านผนังห้องที่บางแสนบางออกไปด้านนอก

ในขณะที่รินรดากำลังจมดิ่งอยู่กับความสิ้นหวังอยู่นั้น...

แกร๊ก... เสียงลูกบิดประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ฝืดเคือง

และในวินาทีต่อมา... พรึ่บ! ไฟทั้งห้องดับวูบลงทันที! ไม่ใช่แค่ไฟดับ แต่มันมืดสนิทชนิดที่มองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือตัวเอง พัดลมที่เคยหมุนเอื่อยๆ หยุดกึกลงทันควัน

“กรี๊ดดดดด!” รินรดาร้องกรีดร้องลั่นห้องด้วยความกลัวจับใจ เธอเกลียดความมืดที่สุด และตอนนี้เธอกำลังติดอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่ไม่คุ้นเคยในเวลาตีสอง

เธอลนลานคลำหาโทรศัพท์มือถือบนเตียง แต่ด้วยความตื่นตระหนกทำให้มือปัดโดนโทรศัพท์ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง ตุ้บ! และไถลไปไหนก็ไม่รู้ในความมืด

“ฮือออ... ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!” รินรดาร้องตะโกนอย่างเสียขวัญ เธอโผไปที่ประตูห้อง คลำหาลูกบิดเพื่อจะเปิดออกไปด้านนอก แต่ด้วยความลนลานทำให้ออกแรงกระชากจนลูกบิดประตูเก่าๆ หลุดติดมือออกมา!

แก๊ง! ลูกบิดเหล็กหล่นพื้น

“ไม่นะ! ประตูเปิดไม่ได้! ช่วยด้วยยย!” คุณหนูผู้สิ้นฤทธิ์ทุบประตูห้องรัวๆ น้ำตาไหลพรากเป็นสาย ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง

ทว่าในความมืดมิดอันน่าหวาดกลัวนั้นเอง... ที่อีกฝั่งของบานประตู มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวตรงเข้ามาหยุดอยู่หน้าห้องของเธอ ก่อนจะมีเสียงเคาะประตูสี่ห้าครั้งดัง ปังๆๆ

“พี่ครับ! เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?! เสียงดังไปถึงห้องผมเลย”

เสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความกังวลของชายหนุ่มคนหนึ่งดังทะลุผ่านบานประตูเข้ามา มันเป็นเสียงที่ทำให้รินรดาที่กำลังสติแตกสะดุ้งกึก และรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงสวรรค์ในค่ำคืนที่มืดมิดนี้

(จบตอนที่ 1)