CHAPTER 1

Sa Ospital.

Nakatayo si Wella sa harap ng malaking TV screen sa lobby ng ospital, mahigpit ang hawak sa medical report na kakakuha lang niya.

Ayon sa resulta ng check-up… Hindi lang basta hindi gumanda ang kondisyon ng tenga niya, mas lumala pa ito kumpara dati.

Habang siya ay nakatayo roon na parang walang nararamdaman, ibang-iba naman ang eksena sa TV.

Sa malaking screen, may isang babae na nakaupo sa entabladong puno ng ilaw. Maayos at elegante ang galaw ng mga kamay nito habang tinutugtog ang piano. Kalma, matalino, at napakaganda ng dating niya sa paningin.

At sa audience… Nandoon ang lalaking kilala ni Wella nang higit kaninuman.

Ang asawa niyang si Shawn.

Tatlong taon na silang kasal. Pero ngayon lang niya nakita si Shawn na tumingin sa isang babae nang ganoon… puno ng lambing at atensyon. Parang may biglang humila pababa sa puso ni Wella. Bumagsak ito sa pinakailalim.

Sa tabi niya, hindi tumitigil sa pagsasalita ang nanay niyang si Lina. “Bakit lalong lumala? Hindi ka ba umiinom ng gamot on time? Hindi ka ba nagre-rehab nang maayos?” sunod-sunod ang tanong, puno ng inis.

“Yung first love ni Shawn, halos tapakan ka na, wala ka bang kahit konting sense of crisis? Kapag tuluyan ka pang nabingi, palalayasin ka talaga ng Fuentes Family! Kung maghiwalay kayo ni Shawn, ano na ang mangyayari sa pamilya natin? Sa tatay mo? Sumagot ka naman, Wella!”

Bigla siyang tinulak ng nanay niya. Napaurong siya ng kaunti bago mahinang nagsalita, parang wala nang lakas.

“Sorry, Ma… kasalanan ko. Nadisappoint ko kayo.”

“Ayokong makarinig ng sorry,” galit na sagot ni Lina. “Ang gusto ko, ayusin mo ang tenga mo at siguraduhin mong mananatili kang Mrs. Fuentes!”

“Ginagawa ko naman po ang best ko…”

Araw-araw siyang umiinom ng sandamakmak na gamot, sumusunod sa lahat ng payo ng doktor, at hindi nagpapabaya sa therapy.

Pero kahit anong gawin niya, hindi gumagaling ang hina ng pandinig niya. Sa halip, mas lalo pa itong lumalala.

Unti-unti, siya ang nawawala. Habang ang first love ni Shawn, mas lalo namang nagiging perpekto. Ano pa ba ang magagawa niya?

Sa TV, lumipat na ang coverage sa backstage ng event.

Napapalibutan ng mga reporter si Yvette para sa isang interview.

“Miss Yvette Pangilinan, ano po ang dahilan ng pagbabalik ninyo sa bansa?” tanong ng isang reporter.

Sa ilalim ng mga camera at ilaw, ngumiti si Yvette. Malambing, confident, at parang walang bahid ng pag-aalala.

“Para sa isang tao… at para rin wala akong pagsisisihan sa buhay ko,” sagot nito, kalmado at diretso.

Kung sino ang tinutukoy nito… Parehong alam ng mag-ina. Sa sobrang galit, nagmumura si Lina sa tabi niya.

“Grabe ang kapal ng mukha ng babaeng ’yan, mapagpanggap talaga na santa-santita!” galit nitong sabi. Pagkatapos maglabas ng sama ng loob, agad nitong binalingan ang anak.

“Kailangan kong kausapin ang doktor. Palalakasin natin ang dosage ng gamot mo. Dapat gumaling ka agad.”

Gustong sabihin ni Wella na wala itong silbi. Hindi lang dahil sa hina ng pandinig niya kaya wala ang puso ni Shawn sa kanya.

Simula pa lang, hindi naman talaga siya nito gustong pakasalan. Pero sa huli, nanahimik na lang siya.

May isang eksena pa rin na malinaw na malinaw sa alaala niya hanggang ngayon.

Tatlong taon na ang nakalipas. Yung araw na nahuli siya ng mga reporter… sa kama ni Shawn.

Napapaligiran siya ng mga camera, sunod-sunod ang tunog ng shutter.

Isa-isa ring bumabagsak ang mga tanong. Hindi niya alam kung paano sasagot.

Nakatulala lang siya, takot at hiya ang nararamdaman, pilit nagtatago sa ilalim ng kumot.

Samantalang si Shawn, nakasandal lang sa headboard ng kama, may hawak na sigarilyo, kalmado habang nagbubuga ng usok.

Hinintay nitong matapos silang kumuha ng litrato. Saka nito pinatay ang sigarilyo at hinila si Wella papalapit sa kanya.

“Since sobrang interested kayo sa sex life namin ng fiancée ko,” tamad ngunit mapanganib ang tono ni Shawn, “...bakit hindi ko na lang kayo bigyan ng live performance?”

“Kung gusto n’yo lang naman manood.”

Natahimik ang mga reporter. Nagtinginan sila, at mayamaya, isa-isang umatras at umalis.

Makaraan ang kalahating oras…

Kumalat na sa lahat ng website ang balita tungkol sa pagsasama ng Fuentes Family’s heir at ng may deaf daughter ng Halili Family.

Habang pinagtatawanan ng netizens ang “unique taste” ni Shawn…

Hinila nito si Wella, tinanggal ang hearing aid niya, at itinulak siya papasok sa malamig na banyo.

Bumuhos ang tubig mula sa shower, diretso sa ulo niya. Giniginaw siya, nanginginig ang katawan. Hindi niya marinig ang sinasabi ni Shawn.

Pero sa itsura ng mukha nito, ramdam niyang sobrang lala ng mga salitang binibitawan nito. Puno ng galit at pagkasuklam.

Sa huli, parang basura siyang itinapon pabalik sa bahay ng Halili family.

Kahit ganoon ang pagtrato sa kanya… Hindi pa rin nakatakas si Shawn sa kapalarang pakasalan siya.

Mataas ang reputasyon ng Fuentes Family, mahigpit sa prinsipyo, at hindi nila kayang tiisin ang kahit anong iskandalo.

Lalo na ang tsismis tungkol sa pananamantala sa isang babaeng may kapansanan.

Isang buwan ang lumipas. Sa ilalim ng mata ng publiko, ginanap ang kasal nila.

Alam na alam ni Wella na ang lahat ng ito… ay plano ng sarili niyang ina.

Habang iniisip niya iyon, isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang mukha.

Pakiramdam niya… lahat ng ito ay sobrang malaking kalokohan.

Tinangka rin ni Wella na tumangging magpakasal sa Fuentes Family noon.

Pero nang umabot na sa ganitong punto ang lahat, kahit si Shawn ay wala nang pagpipilian.

Lalo na siya. Isang relasyong hindi dapat nagsimula. At doon nagsimulang umikot ang kapalaran nilang dalawa.

Sa loob ng tatlong taon, ginawa ni Wella ang lahat para maging isang maayos na asawa.

Tahimik siya, maalaga, laging iniisip ang kapakanan ng asawa. Sinikap niyang bumawi, iniisip na may utang ang Halili family kay Shawn at gusto niyang punan iyon gamit ang sarili niyang puso. Pero ang kapalit lang noon ay malamig na sagot mula sa lalaki.

“Ayaw ko ng yaya,” diretso at walang emosyon.

Kahit ganoon, hindi pa rin siya sumuko.

Paglabas niya ng ospital, dumaan siya sa palengke tulad ng nakasanayan. Bumili siya ng sariwang sangkap at niluto ang mga paboritong ulam ni Shawn para sa hapunan.

Unti-unting lumubog ang araw. Apat na ulam at isang sabaw ang maayos na nakahain sa mesa pero hindi pa rin umuuwi si Shawn.

Nag-text siya, tinatanong kung anong oras ito babalik. Matagal bago siya nakatanggap ng reply.

Dalawang salita lang. “Not going.”

Dapat sanay na siya pero may konting lungkot pa ring dumaan sa puso niya.

Tahimik niyang kinain ang hapunan mag-isa, pagkatapos ay maayos ding niligpit ang mga pinggan.

Pag-akyat sa kwarto, naligo siya.

Mula sa bag niya, inilabas niya ang mga gamot na pinadagdagan ng doktor. Uminom siya ng dalawang tableta, saka humiga sa sofa.

Kinuha niya ang cellphone at nagpadala ng message kay Mona, ang yaya sa ancestral house.

“Okay ba si Sky today? Mabait ba siya?”

Si Mona lang ang nag-iisang tao sa Fuentes Family na handang makipag-usap kay Wella.

Tuwing nagtatanong siya tungkol sa anak niya, lagi itong nagpapadala ng maikling video.

Sa video, dalawang taong gulang pa lang si Skyler. Gwapo at malinis tingnan, pero halatang payat.

Habang pinapanood ang maliit at payat na katawan ng anak, hindi napigilan ni Wella ang pagluha.

Siyam na buwan niya itong dinala sa sinapupunan. Pero pagkasilang pa lang nito, kinuha na agad ng Madam Beth at dinala sa ancestral house para doon palakihin.

Ang dahilan? Isa lang siyang bingi, hindi raw siya marunong magturo ng bata, at hindi rin siya karapat-dapat magpalaki nito.

Hindi lang inagaw ng Madam Beth ang anak niya. Ipinagbawal din nitong magkita silang mag-ina.

Tuwing sobrang nami-miss niya ang anak niya, halos mabaliw na siya sa lungkot, napipilitan siyang magmakaawa kay Shawn para lang makabalik sa ancestral house at masilip ito kahit saglit.

Kaya kahit para lang sa anak niya, gagawin niya ang lahat para mapasaya si Shawn.

Maikli lang ang video.

Paulit-ulit niya itong pinanood. Hanggang sa huli, yakap ang cellphone, nakatulog siya sa sofa.

Nanaginip siya.

Sa panaginip, magkahawak-kamay sila ni Skyler, tumatakbo sa damuhan. Tawa nang tawa ang bata, parang maliit na araw, at biglang sumugod sa yakap niya.

“Mommy,” malambing na tawag nito.

Isang normal na eksena para sa kahit sinong ina. Pero para kay Wella, isa itong pangarap na halos hindi niya maaabot.

Pagkagising niya, basa na ng luha ang pisngi niya. Umupo siya nang walang imik at napansing maliwanag na ang paligid.

May tunog ng tubig mula sa banyo.

Mukhang nakauwi na si Shawn.

Ayaw nitong kumain ng almusal sa labas, at ayaw din nitong ma-late sa trabaho.

Sinilip niya ang oras. Tumayo siya, nag-ayos sa guest room, saka bumaba para maghanda ng almusal.

Mapili sa pagkain si Shawn pero kabisado na iyon ni Wella.

Simpleng pero masustansyang lugaw na may hipon ang niluto niya, at kumalat agad ang mabangong amoy sa buong bahay.

Eksakto ang timing. Alas-siyete ng umaga.

Bumaba si Shawn mula sa ikalawang palapag. Suot ang business suit, matikas ang tindig, malinaw at gwapo ang mukha.

Sa ilalim ng kumplikado at magarang ilaw sa itaas, mas lalong tumingkad ang matalim at payat niyang mga features, parang may gintong liwanag na bumabalot sa kanya.

Buong aura ni Shawn, nagsasabing isa siyang taong hindi dapat banggain o suwayin.

Nang tumingin siya kay Wella… Malamig at walang emosyon ang kanyang mga mata.