Chapter 1 - The Wife He Never Loved

Ilang minuto nang tahimik na binabantayan ni Angela ang kanyang asawang si Caleb Fuentebella sa isang pribadong rest house ng pamilya nito sa Tagaytay. Hindi niya inasahang makikita niya ito kasama si Madison—ang dati nilang kaklase sa kolehiyo at unang minahal ni Caleb.

Kanina pa nakangiti si Caleb habang kausap si Madison. Magaan ang kanyang mukha at kitang-kita ang kasiyahan sa presensya ng babae.

Napaisip si Angela sa nakalipas na dalawang taon.

Ilang araw bago tuluyang naayos ng kanilang mga pamilya ang kasal nila ni Caleb, bigla na lamang umalis si Madison patungong Amerika nang walang paalam.

Ngayon, halos isang buwan na itong nakabalik sa Pilipinas.

At mula nang bumalik si Madison, unti-unting nagbago ang ugali ni Caleb.

Madalas itong maagang umaalis at umuuwi nang dis-oras ng gabi. May mga pagkakataon pang hindi na ito umuuwi at sinasabing sa opisina na lamang natulog. Kapag tinatanong ni Angela kung saan ito galing, lagi nitong sinasabi na abala lang ito sa trabaho at huwag siyang mag-isip ng kung anu-ano.

Dahil doon, nagsimulang magduda si Angela.

Ilang beses niyang sinubukang alamin ang iskedyul ni Caleb, sundan ang sasakyan nito, at magtanong sa mga taong malalapit dito. Pero wala siyang nakuhang malinaw na sagot. Sa tuwing kinukuwestiyon niya ang asawa, siya pa ang lumalabas na selosa at mapaghinala.

Hanggang sa hindi sinasadyang makita ni Angela ang pribadong schedule ni Caleb. Bilang executive secretary nito, alam niya ang halos lahat ng lakad ng lalaki. Pero may isang biglaang appointment na hindi nakalagay sa opisyal na tala.

Kaya nagpasya siyang sundan ito.

At ngayon, nasa harapan na niya ang sagot sa lahat ng kanyang pagdududa.

Sa gitna ng malawak na hardin, pilit inaabot ni Madison ang isang mangga na nakasabit sa mataas na sanga. Ilang ulit itong tumalon pero hindi pa rin maabot ang bunga.

Nang mapagod, napasimangot ito at humarap kay Caleb, nagtatampong parang bata.

Ngumiti si Caleb.

Lumapit ito sa puno, inabot ang mangga, at ibinigay iyon kay Madison.

Masayang tinanggap iyon ng babae.

“Tikman nga natin. Mukhang matamis ’yan,” malambing na sabi ni Caleb.

Pero imbes na kainin ang mangga, itinuro ni Madison ang isa pang bunga sa mas mataas na sanga.

“Kanina mo pa ako inaasar, Caleb. Pwede bang pitasin mo rin ’yong nasa taas?”

Hindi tumutol si Caleb. Hinubad nito ang suit jacket at iniabot kay Madison bago itinaas ang manggas ng puting polo. Pagkatapos ay isa-isa nitong pinitas ang mga manggang itinuturo ng babae.

Nanigas si Angela.

Parang biglang nanlamig ang buong katawan niya sa kanyang nakita.

Kailanman, hindi naging ganoon kaasikaso si Caleb sa kanya.

Agad niyang kinuha ang cellphone at tinawagan ang asawa.

Mula sa kinatatayuan niya, malinaw niyang nakita ang pagtingin ni Caleb sa screen. Nawala agad ang ngiti nito nang makita ang pangalan niya. Lumayo ito nang kaunti kay Madison bago sinagot ang tawag.

“Ano na naman, Angela?” inis nitong tanong.

Pumikit si Angela at pilit na pinakalma ang boses.

“Caleb, masama ang pakiramdam ko. Pwede bang umuwi ka na? Kailangan kita.”

Hindi man lang nabahala ang asawa niya.

“Angela, tama na. Wala akong oras sa drama mo.”

Napakagat si Angela sa ibabang labi. Kumirot ang dibdib niya, pero hindi siya sumuko.

“Kung gano’n, umuwi ka na lang para sabay tayong mag-dinner. Hindi ako makakain kapag wala ka.”

“Sorry, pero may gagawin ako ngayong gabi.”

Iyon lang ang sinabi ni Caleb bago pinatay ang tawag.

Nakatitig si Angela sa cellphone habang unti-unting bumibigat ang kanyang paghinga.

Sa loob ng dalawang taon nilang pagsasama, madalas din siyang magpakalambing kay Caleb. Kapag napapagod siya sa paglalakad, nagpapabuhat siya rito. Kapag masakit ang kamay niya, nagpapakain siya sa kanya. Minsan, pinatikim pa niya rito ang pagkaing nakagatan na niya kahit alam niyang maarte ang lalaki.

Pero sa bawat pagkakataon, malamig lang ang pakikitungo ni Caleb sa kanya.

Akala noon ni Angela, ganoon lang talaga ito. Inisip niyang hindi ito marunong magpakita ng lambing o pagmamahal.

Pero ngayon, nakita niyang kaya pala nitong maging maalaga at mapagpasensiya. Marunong pala itong ngumiti, sumunod sa simpleng pakiusap, at pagbigyan ang kapritso ng ibang babae.

Hindi lang pala para sa kanya ang lambing na iyon.

Para kay Madison pala.

Pinanood niyang sabay na pumasok sa rest house ang dalawa. Hindi rin binawi ni Caleb ang suit jacket na nakapatong sa balikat ni Madison.

Sa simpleng tagpong iyon, tuluyang naubos ang pasensiya ni Angela.

Muli niyang kinuha ang cellphone at nagbukas ng Panda Pro. Isa-isa siyang nag-order ng iba’t ibang brand ng condom mula sa isang convenience store at ipinadeliver ang mga iyon sa rest house.

Makalipas ang halos kalahating oras, dumating ang delivery rider sa gate. Tinanggap ng staff ang paper bag at dinala iyon sa loob.

Hindi nagtagal, lumabas si Caleb na hawak ang bag.

Muling tinawagan ni Angela ang asawa.

“Ano ang ibig sabihin nito, Angela?” malamig nitong tanong.

Bahagyang ngumiti si Angela kahit namumuo na ang luha sa kanyang mga mata.

“Regalo ko sa inyo. Ipinadala ko lahat ng paborito mong brand. Ang thoughtful ko, ’di ba?”

Gusto niyang magalit si Caleb. Gusto niyang sumigaw ito, magpaliwanag, o kahit makaramdam ng hiya.

Kahit anong reaksyon ay sapat na, basta maramdaman niyang may pakialam pa ito sa kanya.

Pero tulad ng dati, nanatiling malamig ang boses ni Caleb.

“Angela, gawin mo ang gusto mo. Pero sana alam mo kung kailan ka dapat tumigil.”

Para kay Caleb, isa lang siyang batang nag-iinarte.

Doon tuluyang napagod si Angela.

Hindi na niya napigilan ang tanong na matagal na niyang kinikimkim.

“Caleb, dalawang taon na tayong kasal. Ganoon ba talaga ako kawalang halaga para sa iyo?”

Kung hindi, bakit sa loob ng dalawang taon ay hindi man lang nito sinubukang mahalin siya? Bakit parang napakabigat para rito ang pagsasama nila, pero napakadali nitong maging masaya kapag ibang babae ang kasama?

Tahimik ang kabilang linya.

Hindi sumagot si Caleb.

Maya-maya, tumunog ang cellphone ni Angela.

May pumasok na bank notification.

₱2,000,000.00

Nag-transfer si Caleb ng dalawang milyong piso sa kanya.

Kasabay niyon ay narinig niya ang malamig nitong boses.

“Kung wala kang magawa, bumili ka ng designer bag na gusto mo o magbakasyon ka. Gawin mo ang gusto mo. Huwag mo lang akong istorbohin.”

Pagkatapos ay pinatay nito ang tawag.

Nakatitig si Angela sa bank notification habang nanginginig ang kanyang mga kamay.

Pera na naman.

Sa tuwing nasasaktan siya, pera ang ibinibigay ni Caleb. Kapag nagtatanong siya, mamahaling bag ang sagot nito. Kapag nagdududa siya, bakasyon ang alok nito.

Kahit ano pa ang gawin niya, hindi niya makuha ang reaksyong gusto niya mula rito.

Doon niya tuluyang naunawaan na hindi siya mahal ni Caleb. At wala rin itong pakialam kung gaano siya nasasaktan.

Hindi na pumasok si Angela sa rest house para gumawa ng eksena. Hindi na rin niya hinarap si Madison o hiniling kay Caleb na magpaliwanag.

Wala na siyang lakas para gawin iyon.

Pero hindi lang pagtataksil ni Caleb ang gumuguho sa mundo ni Angela. Nalaman din niyang hindi siya tunay na anak ng mayamang pamilyang Santillan.