Chapter 2 - The Heiress Without a Name

Isang linggo na ang nakalipas nang ibunyag ni Simon Santillan ang katotohanang tuluyang gumimbal kay Angela, na hindi pala siya ang tunay nitong anak. 

Dalawampu’t apat na taon na ang nakalipas, sabay na nanganak sa isang pribadong ospital si Helena Santillan at ang unang babaeng minahal ni Simon na si Vanessa. 

Matindi ang naging pagdurugo ni Helena habang nanganganak, at hindi naisalba ang kanyang sanggol. Samantala, ligtas namang isinilang ni Vanessa ang anak nilang babae ni Simon.

Habang wala pang malay si Helena matapos ang operasyon, palihim na dinala ni Simon sa silid nito ang anak nila ni Vanessa. Balak nilang palakihin ang bata bilang isang tunay na Santillan upang hindi ito lumaking may tatak na anak sa labas.

Pero nagkamalay si Helena at hindi sinasadyang narinig ang usapan nina Simon at Vanessa.

Doon niya nalaman ang lahat.

Patay na ang sarili niyang anak, at ang sanggol na inilagay sa tabi niya ay anak ng asawa niya sa ibang babae.

Sa sobrang galit at sakit, gumawa si Helena ng desisyong habambuhay na magbabago sa buhay nila. 

Palihim niyang pinalitan ang sanggol ng anak ng ibang pamilya.

At ang batang ipinalit niya ay si Angela.

Walang nakakaalam sa ginawa ni Helena. Naitago ang lihim sa loob ng dalawampu’t apat na taon hanggang sa mamatay siya dahil sa malubhang sakit.

Kamakailan lamang, habang inaayos ng kasambahay ang mga naiwan niyang gamit, nakita nito ang diary ni Helena. Doon nakasulat ang buong katotohanan tungkol sa pagpapalit ng dalawang sanggol.

Ang anak nina Simon at Vanessa ang tunay na tagapagmana ng pamilyang Santillan. Pero dahil sa ginawa ni Helena, lumaki ang bata sa piling ng ibang pamilya.

Samantala, si Angela na walang kahit isang patak ng dugong Santillan ang lumaki sa marangyang buhay na para sana sa tunay nilang anak.

Matapos mamatay si Helena, pinakasalan ni Simon si Vanessa.

Dati, mabait si Vanessa kay Angela. Tinuring din siya nitong parang sariling anak. Pero nang malaman nito ang katotohanan, biglang nagbago ang pakikitungo nito. Napalitan ng galit ang dating malasakit.

Para bang si Angela ang may kasalanan kung bakit nawala ang anak nito sa loob ng dalawampu’t apat na taon.

Hindi man kasing lupit ni Vanessa si Simon, malinaw kung ano ang mas mahalaga rito.

Ang pamilya Santillan.

Ipinaalala nito kay Angela na hindi na siya tunay na tagapagmana. Para kay Simon, masuwerte pa rin siya dahil asawa niya si Caleb Fuentebella kahit wala na siyang tunay na pamilyang masasandalan.

Sinabihan siya nitong tigilan ang pagseselos at gampanan nang maayos ang tungkulin niya bilang asawa ni Caleb. Kailangan din niyang manatili bilang executive secretary nito at gamitin ang posisyon niya para makatulong sa negosyo ng mga Santillan.

Iyon daw ang paraan para mabayaran niya ang dalawampu’t apat na taong pagpapalaki sa kanya.

Samantala, tahimik nang hinahanap ng pamilya Santillan ang kanilang tunay na anak.

Ngayong alam na ni Angela ang totoo tungkol sa pagkatao niya, pakiramdam niya ay wala na siyang karapatang gumawa ng eksena sa harap ni Caleb.

Hindi na siya ang mayamang tagapagmana ng mga Santillan.

Isa na lang siyang babaeng hindi alam kung sino ang tunay niyang mga magulang. Wala siyang pamilyang masasandalan at wala na ring apelyidong maipagmamalaki.

***

Pag-uwi ni Angela sa bahay, agad tumunog ang cellphone niya.

Si Samarra Fuentebella, ang biyenan niya, ang tumatawag.

Ilang segundo siyang nag-alinlangan bago sinagot iyon.

“Mom, bakit po?”

“Bakit hindi ko makontak si Caleb?” matalim na tanong ni Samarra.

Sandaling natahimik si Angela.

Napangiti siya nang mapait.

Siguro ay magkasama pa rin ngayon sina Caleb at Madison. Sayang naman ang ipinadala niyang mga condom kung hindi rin nila gagamitin.

Hinubad niya ang sapatos at pagod na naglakad papasok sa sala.

“Hindi ko po alam. Wala siya rito.”

“Ano bang klaseng asawa ka?” galit na tanong ni Samarra. “Hindi mo man lang alam kung nasaan ang asawa mo. Angela, bantayan mo si Caleb. Baka tuluyan siyang maagaw sa iyo ng ibang babae.”

Napabuntong-hininga si Angela.

Halos umikot na kay Caleb ang buhay niya sa loob ng dalawang taon. Alam niya ang mga gusto nito, ang mga ayaw nito, at palagi niya itong inaalagaan.

Pero kahit anong gawin niya, wala pa ring halaga iyon.

Dahil ibang babae ang nasa puso ni Caleb.

Magulo na ang isip ni Angela at wala na siyang lakas para makipagtalo sa biyenan.

“Naiintindihan ko po. Tatawagan ko siya.”

Pagkababa ng tawag, ibinato niya ang cellphone sa sofa. Kumuha siya ng bote ng red wine, nagsalin sa baso, at ininom iyon nang isang lagukan.

Alam niyang hindi tatawag si Samarra nang walang dahilan.

Malamang ay alam na rin nito ang tungkol kay Madison at ayaw nitong masira ang kasal ng tagapagmana ng pamilyang Fuentebella.

Kaya si Angela ang binalaan nito.

Napahiga siya sa sofa at muling inisip ang kalagayan niya.

Nang malaman ni Simon na hindi siya tunay nitong anak, agad nitong binawi ang shares, pera, at bahay na nakapangalan sa kanya.

Ang tanging iniwan nito kay Angela ay ang BMW na apat na taon na niyang ginagamit.

Regalo iyon ni Helena noong ikadalawampung kaarawan niya. Hindi niya kayang ibenta ang sasakyan dahil iyon na lang ang natitira niyang alaala mula sa babaeng nagpalaki sa kanya.

Alam ni Angela na hindi naman talaga kanya ang kayamanan ng mga Santillan.

Pero masakit pa ring isipin na sa isang iglap, nawala sa kanya ang pamilya at halos lahat ng pag-aari niya.

Hangga’t asawa siya ni Caleb, mayroon pa siyang bahay na mauuwian, trabaho, at pangalang masasandalan.

Pero kapag nakipaghiwalay siya rito, baka wala nang matira sa kanya.

Natatakot siya.

Pero kaya niyang magsimulang muli. Kaya niyang magtrabaho at buhayin ang sarili niya.

Ang hindi na niya kayang tiisin ay ang manatili sa tabi ng lalaking walang pakialam sa nararamdaman niya.

Hindi niya kayang araw-araw na panoorin si Caleb na ibigay sa ibang babae ang pagmamahal na matagal niyang hinihintay.

Dahil sa pagod at alak, hindi namalayan ni Angela na nakatulog siya sa sofa.

Hindi niya alam kung gaano katagal ang lumipas nang maramdaman niyang tila umaangat ang katawan niya.

Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.

Ang matigas na panga ni Caleb ang unang bumungad sa kanya.

Karga siya nito habang paakyat sa kanilang silid.