Chapter 5

ROSELYN POV___

 

‘Baby, I think I'm pregnant. What should I do?’

 

Tila tumigil ang mundo ko nang mabasa ko ang mga salitang iyon. Nanginginig ang buong katawan ko at mumtik nang mahilog ang cellphone mula sa aking kamsy. Isang malamig at mabigat na pakiramdam ang kumalat sa aking dibdib, na tila ba naubos ang lahat ng lakas ko. Gaano na katagal? Gaano na katagal niya akong niloloko? Gaano na katagal siyang bumibuo ng pamilya sa iba habang hinihintay ko siya sa malamig at walang buhay na kwarto?

 

‘Sa lahat ng panahong ito… niloloko lang pala niya ako.’

 

Pagkalito, pagtataksil, at matinding sakit ang sabay-sabay na bumalot sa akin hanggang sa halos hindi na ako makahinga. Nanginginig ang aking mga kamay habang pinapasok ko ang aking mga damit sa bag—isa-isa, hindi na alintana kung ano ang nakukuha ko, wala na akong pakialam sa lahat. Lumalabo ang paningin ko dahil sa walang tigil na pagpatak ng aking mga luha. Hindi ko na pwedeng manatili pa rito. Kahit isang minuto pa. Hindi sa bahay na puno ng kasinungalingan.

 

Isinara ko ang bag, isinilid sa balikat, at lumabas ng kwarto nang mabilis. Mabilis ang aking mga hakbang, tila ba may naghahabol sa akin, at hindi ko na alintana ang paligid. Gusto ko lang makalayo.

 

Nang makarating ako sa pasilyo, biglang bumukas ang p***o sa kabilang dulo.

 

Natigilan ako.

 

Lumabas si Caius—kakatapos lang maligo, patak-patak pa ang tubig mula sa kaniyang buhok pababa sa kaniyang malapad at hubad na dibdib. Naka-suot lamang siya ng itim na silk boxers, at ang amoy ng mamahaling sabon at init ng kaniyang katawan ay umabot sa akin. Ngunit wala nang malambot sa kaniyang ekspresyon nang makita niya ako. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa—sa mga luhang dumadaloy sa aking mukha, sa bag na pasan ko, at sa panginginig ng aking buong katawan. Sa tatlong hakbang lang, nasa harapan ko na siya at hinarangan ang aking dadaanan.

 

"Where do you think you’re going?" he asked, his voice low and sharp, cutting through the silence. His expression shifted from confusion to something darker, more intense. "And what happened, Yannie? Why are you crying?"

 

Sinubukan kong dumaan sa kaniyang gilid, ngunit humarang siya agad. "Umalis ka sa dinadaanan ko," bulong ko, basag ang boses. "Pakiusap, hayaan muna akong umalis."

 

"Not until you tell me what is going on," he said firmly, his hand coming up to grip my arm—not to hurt me, but to stop me, his touch firm and unyielding. "Something happened. Tell me."

 

Tumingala ako sa kaniya, malabo ang paningin dahil sa luha, at napatawa nang mapait. "Nalaman ko… nalaman kong matagal na akong niloloko ng anak mo. Matagal na siyang may ibang babae, Caius. At alam mo ba? Buntis siya. Isang bagay na sinabi niyang hinding-hindi niya maibibigay sa akin—bagay na imposible daw—naibigay na niya sa iba." Naputol ang aking boses sa sakit. "Pinaglaruan niya ako. Sa loob ng maraming taon."

 

Sinubukan kong itulak siya palayo at dumaan, ngunit hindi siya gumalaw. Nakatayo siya roon na tila pader na hindi matitinag, at lalong tumigas ang kaniyang mukha.

 

"You want to leave?" he said, his voice dropping, turning dark and intense. "So you can run away and let him win? So you can run away and let him treat you like garbage and walk away with everything? No. Not like this."

 

"Anong magagawa ko pa?" Sigaw ko habang patuloy na tumutulo ang luha. "Hindi niya ako gusto! Ni minsan hindi niya ako minahal!"

 

"Then i will helip you to get, revenge" he said, stepping closer, his eyes locking onto mine with terrifying intensity. "You are not the only one he has disappointed, Yannie. We are both being played. We both have something to settle. Stay. We will face this together. I will not let him destroy you—not when I am here."

 

Namangha ako sa kaniyang sinabi. "Baliw ka na ba? Anak mo siya!"

 

"He is a man who made his choices," Caius said coldly. "And he will face the consequences of them. That does not mean I will stand by and watch him ruin you. If you leave now, you lose. If you stay… we make him regret every single choice he ever made."

 

"Dugo mo siya!" Pagmamatigas ko, umiiling sa hindi makapaniwala. "Paano mo nasasabi iyan?"

 

"And how can you stand there and let him break you like this?" he countered, his voice firm and commanding. "You think I don’t see it? You think I haven’t seen how he treats you? How he ignores you, how he neglects you? I have watched it for years, Yannie. And I have waited long enough."

 

Inilapit niya ang kaniyang kamay sa aking mukha at dahan-dahang pinunasan ang aking mga luha. Ang pagdampi ng kaniyang daliri ay puno ng lambing na lalong sumakit sa aking puso. "Huwag kang tumakas. Hindi kapag may taong tunay na nagmamalasakit sa iyo. May taong nakakakita sa tunay na ikaw. Manatili ka. At sabay nating ipaparanas sa kanila ang ginawa nila sa atin."

 

"Hindi ko kaya… hindi ko kayang manatili pa rito," bulong ko, umiiwas sa kaniyang haplos kahit na ang bawat bahagi ng pagkatao ko ay gustong-gustong sumandal sa kaniya. "Mali ito. Lahat ng ito ay mali."

 

"Then come with me," he said immediately. "Leave this house. Leave him. But don’t go alone. Let me go with you. Let me take care of you."

 

"Nababaliw ka na!" tinaasan ko ng boses. "Ama mo siya! Ikaw ang ama ni Sedrick!"

 

"And you are the woman I want," he said simply, as if it were the most obvious thing in the world. "That has never changed. Not for a single day."

 

Nakatayo kami roon sa pasilyo, ilang pulgada lang ang layo sa isa’t isa—ako’y umiiyak, siya’y puno ng matinding damdamin—nakatingin sa isa’t isa na tila walang makapagpapatigil sa amin. Ang hangin sa paligid ay tila bumigat, puno ng mga salitang hindi dapat binibigkas at damdaming hindi dapat nararamdaman.

 

At biglang bumukas ang p***o sa harap.

 

Pumasok si Sedrick, may hawak na susi. Agad na nagbago ang kaniyang ekspresyon nang makita kami—ako na may bag sa balikat at luha sa mukha, at si Caius na nakatayo sa pagitan namin, bahagya pang hubad at ang kamay ay nakaabot pa sa akin. Tumigil siya sa pagpasok at tiningnan kami nang pabalik-balik.

 

"What is going on here?" Sedrick asked, his voice calm but sharp, his gaze lingering on his father, then on me, then back to his father. "What’s happening?”

TO BE CONTINUED