Kabanata 5

Si Solene ay tumigil sa paglalakad. Sa halip na maayos ang relasyon sa pagitan nila, sila ay higit na kagaya ng superiors at subordinates. "Boss McClinton, may gusto ka bang sabihin pa?"

Umikot paharap si Noah, tumitig sa mailap na mukha ni Solene, at nagsalita sa isang commanding na tono, "Umupo ka."

Biglang hindi naintindihan ni Solene kung ano ang nais nitong gawin.

Lumapit si Noah.

Pinanood ni Solene siyang papalapit nang papalapit. Sa sandaling iyon, parang may kakaiba, na nagbigay sa kaniya ng pakiramdam na tila manipis ang hangin.

Nababalisa at medyo kakaiba.

Hindi siya gumalaw, ngunit sinadya ni Noah na hawakan ang kaniyang kamay.

Nang ang kaniyang mainit na palad ay humipo sa kaniya, naramdaman niyang parang siya ay nasunog ng isang bagay at nais na bawiin ito, ngunit mahigpit na hinawakan ito ni Noah at hindi siya binigyan ng pagkakataong bawiin. Direkta siyang hinila sa tabi at nagtanong na may kunot na noo, "Nasugatan ang iyong kamay, hindi mo ba ito napansin?"

Ang kaniyang pag-aalala ay nagpagulat kay Solene. "Ako... ayos lang ako."

"Ang mga kamay mo ay puno ng mga paltos." Tanong ni Noah, "Bakit hindi mo sinabi sa akin?"

Nagbaba siya ng tingin sa malaking mga kamay na ngayon ay tinitingnan ang kaniyang mga sugat.

Sa mga nakaraang taon, nais niyang hawakan ang kamay nito ng maraming beses, nais na mapainit at maakay sa isang direksyon.

Ngunit walang ganitong pagkakataon.

Kung kailan nais na niyang sumuko, binigyan siya nito ng kaunting init muli.

"Isang maliit na bagay lang. Sa tingin ko, magiging ayos ito sa loob ng dalawang araw." Sagot ni Solene.

"Magpapadala ako ng tao upang magdala ng gamot sa paso."

Naramdaman lang ni Solene na umiinit ang kaniyang mga mata, pagkatapos ng mga taon ng pagtitiis, tila nakakatanggap siya ng kaunting gantimpala.

Ngunit siya ay may malay at hindi siya mahal ni Noah.

Kinuha ni Noah ang gamot sa paso at ipinahid ito sa kaniyang sugat. Tumingin siya rito na nakaluhod sa kaniyang harapan, napaka-ingat, na nagbigay sa kaniya ng pakiramdam na maaari rin siyang maging babae na kaniyang minamahal.

Parang anumang maliit na sugat ay mas magiging dahilan upang tingnan niya ito nang mas mabuti.

Nagkaroon pa siya ng isang nakakatawang ideya na siya ay nasa tabi niya sa loob ng pitong taon, maingat na inaalagaan siya araw-araw, at mas mabuti pang magkaroon siya ng maliit na pinsala upang makuha ang atensyon nito.

Ang pinsalang ito ay sulit.

Isang luha ang bumagsak.

Dumapo ito sa likod ng kamay ni Noah.

Itinaas ni Noah ang kaniyang mga mata at nakita ang basang mata ni Solene. Ito ang unang pagkakataon na nakita niya siyang nagpapakita ng emosyon sa kaniyang harapan.

"Bakit ka umiiyak? Nasaktan ka ba?"

Naramdaman ni Solene na masyadong pabagu-bago ang kaniyang emosyon, na medyo iba sa kaniyang sarili. "Hindi masakit, ito ay dahil sa hindi komportable ang aking mga mata. Mr. McClinton, hindi ko na ito uulitin sa susunod."

Narinig na ni Noah ang kaniyang magagalang na salita ng maraming beses at medyo pagod na siya. Kumunot ang kaniyang noo at sinabi, "Sa bahay, hindi sa kumpanya, hindi mo kailangang maging ganap na armado sa harap ko araw-araw. Dito sa bahay, maaari mo akong tawagin sa aking pangalan."

Ngunit ganito ang naging buhay ni Solene sa nakaraang pitong taon.

Sa kumpanya, siya ay isang kwalipikadong sekretarya.

Sa bahay, kahit na siya ay si Mrs. McClinton ginagawa lamang niya ang mga bagay na dapat gawin ng isang sekretarya.

Tumingin si Solene sa mukha nito na kaniyang hinahangaan sa loob ng maraming taon. Ang mga damdaming hindi nasuklian ay sa huli papagurin siya. Huminto siya, pagkatapos ay sinabi, "Noah, kailan tayo magkakaroon ng diborsyo..."

Ikinulong siya ni Noah sa mga bisig nito.

Dahil dito, naging matigas ang katawan ni Solene, ang kaniyang ulo ay nagpapahinga sa balikat nito, hindi makapagsalita ng kahit na ano.

Kumunot ang noo ni Noah at sinabi, "Pagod ako ngayon. Pag-usapan natin ito bukas."

Wala nang pagpipilian si Solene kung hindi huwag pag-usapan ito.

Nakahiga sa kama, naramdaman ni Solene na ito ay naging iba. Ang katawan nito ay mahigpit na nakadikit sa kaniya, na hinahayaan siya na maramdaman ang nag-aalab nitong init.

Ang mga braso nito ay nakapalibot sa kaniyang baywang, at siya ay napapalibutan ng matalim na amoy ng cypress at pine, na nagbigay sa kaniya ng pakiramdam ng seguridad.

Ang malaking palad nito ay nakadikit sa kaniyang tiyan, na nagdulot sa kaniya na bahagyang umatras. Ang kaniyang tainga ay naririnig ang mainit nitong hininga muli. "Nakikiliti ka ba?"

Bumaba ang mga mata ni Solene. "Hindi ako sanay."

Nang marinig ito, mas naging masigasig si Noah. Yumakap siya sa kaniya at mahigpit na niyakap ito sa kaniyang mga bisig. "Kaya't unti-unti kang masanay. Isang araw masasanay ka."

Si Solene ay nakasandal sa kaniyang mga bisig, ang mainit na paghinga ay humaplos sa kaniyang mukha, na nagbigay sa kaniyang mga pisngi ng bahagyang init.

Tumingala siya at muling nagtanong, magkakaroon ba ng pagkakataon ng pagbabago sa kanilang kasal?

Nais din niyang baguhin ang kaniyang pagkakakilanlan.

Sinabi niya, "Noah... kung maaari, puwede ba tayong..."

Tumunog ang telepono ni Noah.

Ang atensyon nito ay nasa kaniyang telepono.

Ang huling ilang salita ay hindi na nasabi.

Maaari bang, bilang isang asawa...

Hindi na niya kailangang lumitaw sa kaniyang paningin bilang isang sekretarya.

Ngunit ang hindi sinasadyang pag-uusap na ito ay tumagal lamang ng isang segundo. Nang kunin nito ang telepono, nakita niya ang pangalang "Iris Relova" na lumabas sa screen.

Direkta itong nagbalik sa kaniya sa kaniyang orihinal na anyo.

Nakuha ni Noah ang kaniyang composure, binitiwan siya, umupo, at hindi pinansin ang kaniyang mga salita.

"Hello."

Tumingin siya kay Noah na may seryosong ekspresyon, bumangon mula sa kama, iniwan siya, lumabas ng silid-tulugan, at pumunta upang sagutin ang tawag ni Iris Relova.

Bumagsak ang puso ni Solene, at isang pahiwatig ng pang-aasar ang lumitaw sa sulok ng kaniyang bibig.

Solene, ah Solene, paano ka nagkaroon ng ganitong pantasya?

Ang kaniyang puso ay kay Iris, at wala siyang damdamin para sa iyo. Sinabi niya ito nang kayo ay nagpakasal tatlong taon na ang nakalipas.

Itinaas ni Solene ang kaniyang ulo. Sa hindi malamang dahilan, nakaramdam siya ng lungkot at ang init sa kaniyang mga mata ay lalong tumindi.

Pumikit siya, ayaw nang umiyak para rito.

Sa katunayan, hindi nito alam na mula nang malaman niyang may tao sa puso nito, siya ay umiiyak lamang para rito nang lihim ngunit hindi kailanman hinayaan niyang makita siya nito.

Mabuti niyang naaalala ang kaniyang pagkakakilanlan, isang sekretarya lamang sa tabi nito.

Bumalik si Noah matapos sagutin ang telepono. Nang makita na gising pa si Solene, pinaalalahanan niya siya, "May nangyari sa kumpanya. Kailangan kong bumalik. Dapat kang matulog nang maaga."

Hindi tumingin si Solene sa kaniya, ayaw niyang makita nito ang kaniyang mahina na bahagi. "Alam ko, magpatuloy ka, darating ako sa trabaho sa oras bukas."

"Um."

Sumagot si Noah, kinuha ang kaniyang coat at umalis.

Nang marinig niya ang pagsimula ng sasakyan at ang tunog na papalayo, parang nabasag ang kaniyang puso.

Si Solene ay hindi nakatulog ng mabuti noong gabing iyon.

Sa susunod na araw, kailangan pa rin niyang pumasok sa trabaho.

Dumating si Solene nang napakaaga. May ilang tao lamang sa kumpanya, at ginampanan niya ang kaniyang mga tungkulin tulad ng dati, maayos na inaalagaan ang mga gawain ni Noah.

Ngunit hindi dumating si Noah sa kumpanya ngayon.

Tinawagan ito ni Solene ng maraming beses, ngunit palaging nakasara ang telepono nito.

Medyo nababahala si Cheskah. "Ate Sol, wala si Mr. McClinton dito ngayon, at hindi ko alam kung saan siya pumunta. Ang pagsusuri sa trabaho sa construction site ay nakasalalay lamang sa iyo."

Bilang sekretarya ni Noah, kasali si Solene sa karamihan ng mga gawain ng kumpanya, at pamilyar din siya sa proyektong ito.

Gumawa si Solene ng isang huling tawag, at nang hindi niya ito mahanap, sumuko na siya.

Bigla niyang naalala na sumagotr ito ng tawag mula kay Iris noong nakaraang gabi.

Hindi siya pumunta sa kumpanya at hindi bumalik sa buong gabi. Siguro ay pumunta ito upang makita ang babae.

Pinigilan ni Solene ang kapaitan sa kaniyang puso at sinabi, "Kung gayon, hindi na tayo maghihintay kay Mr. McClinton. Umalis na tayo."

Napakainit sa labas, at siya ay pumunta sa construction site.

Ang gusali na kasalukuyang itinatayo ay may frame lamang at hindi pa kumpleto, kaya medyo magulo.

Pumasok siya sa lugar, na puno ng alikabok at mga bakal, at mga makina na maingay.

Nakarating na si Solene dito ng ilang beses at pamilyar siya sa lugar, kaya mabilis niyang nagawa ang proseso.

Ngunit bigla, may sumigaw, "Mag-ingat!"

Tumingin si Solene pataas at nakita ang isang piraso ng salamin na nahuhulog mula sa kaniyang ulo.