Mag-log inQuinn Scarlett Laurent's POV“…close ba tayo?”Tahimik.Walang sumagot.Dahan-dahan siyang nagmulat ng mata at napatingin sa akin.Hindi ko alam kung saan ako titingin.Buti na lang—Biglang tumunog ang phone ko.Parang nabasag ang katahimikan.Agad ko itong kinuha.“Ma?” sagot ko.“Anak, dito muna kami sa tita mo ha. Birthday ng pamangkin mo, nakalimutan mo na naman,” sabi niya.Nanlaki ang mata ko.“Ay—oo nga po, Ma…”“Okay lang naman, sabi ng tita mo. Naiintindihan niya na busy ka sa pag-aaral. Bukas na lang kayo magkita.”“Sige po, Ma. Ingat po kayo.”“Mag-ingat ka rin. Umuwi ka agad ha.”“Opo.”Pagkatapos ng tawag, dahan-dahan kong ibinaba ang phone ko.Tahimik ulit.Paglingon ko—Nakatingin siya sa akin.At… nakangisi.“First of all,” sabi niya, paos pero malinaw, “I can drive you home before sunrise. Makakapag-ready ka pa for school.”Napakunot-noo ako.“And second…” dagdag niya, “wala nang mag-aalala sa’yo. Busy ang mom mo.”Hindi pa ako nakakareact—Bigla niyang hinila ang ka
Quinn Scarlett Laurent's POVHindi ko namalayang napasandal na rin pala ang ulo ko sa mesa habang nakatingin sa kanya.Tahimik lang ang paligid.Bigla—Bahagyang gumalaw si Sir.Dahan-dahan niyang inangat ang ulo niya.Napahinto ako.Nahuli niya akong nakatitig.Nanlaki ang mata ko at agad akong umayos ng upo.“S-sir… gising ka na?” mabilis kong sabi.Bahagya siyang napapikit ulit, halatang mabigat pa rin ang pakiramdam.“Hmm…” mahina niyang tugon.Tumayo agad ako.“Kumain ka muna. Ipinagluto kita,” sabi ko habang inaabot ang mangkok ng lugaw.Umiling siya.“Later…” paos niyang sabi.“No, sir. Ngayon na,” sagot ko agad.“I just want to sleep…” dagdag niya, pikit pa rin ang mata.Napabuntong-hininga ako.“Sir, huwag kang makulit,” sabi ko, medyo tumigas ang tono ko.Bahagya siyang napadilat at napatingin sa akin.Hindi ko na pinansin.“Halika, tayo ka,” utos ko.Hindi siya gumalaw.“Sir…”Tahimik.Napailing ako.“Grabe ka. Para kang bata,” sabi ko, saka ko siya hinawakan sa braso.“Sta
Sebastian Chase Salvatore's POVDing dong.Unti-unti kong binuksan ang mga mata ko nang marinig ang doorbell. Mabigat ang katawan ko habang pilit akong bumabangon mula sa higaan.Mukhang nandiyan na ’yung inorder na pagkain… nung isa.Dahan-dahan akong naglakad papunta sa pinto. Halos kinakaladkad ko ang sarili ko sa bawat hakbang. Pagdating doon, marahan ko itong binuksan.Nanlaki ang mga mata ko.Hindi ko mapigilang mapapunas sa mata ko na tila nanlalabo.Pakiramdam ko… namamalikmata ako.“Uhm… hi, Sir?” nahihiya niyang bati.Napangisi ako kahit paos ang boses ko.“If I knew na ikaw ang magdadala… edi sana kanina pa ako umorder.”Binuksan ko pa nang mas malaki ang pinto.“Pasok ka.”Nakayuko siyang pumasok sa unit ko. Naka-uniform pa siya, dala ang bag niya at isang malaking supot.“Ipagluluto lang kita, Sir, tapos aalis din ako agad,” sabi niya. “Nasaan ba ang kitchen?”I smiled… silently.“Follow me.”Dinala ko siya sa kusina.“Here. You can use whatever you need,” sabi ko at akma
Quinn Scarlett Laurent's POV“Okay, goodbye, class!” paalam ko sa huling klase ko ngayong hapon.“Goodbye, Ma’am Scar! Goodbye, Sir Clyde!”Lumabas na ako ng silid at naramdaman kong agad na sumunod si Clyde sa akin.“This is our last class this afternoon. Pwede ka nang bumalik sa station n’yo,” sabi ko habang sabay kaming naglalakad.“Why? Pabalik ka na rin ba sa station n’yo?” tanong niya.“Nope. Tambay muna ako sa library. Tatapusin ko muna i-record ang mga quizzes ng students,” sagot ko, kahit ang totoo ay ayaw ko lang umakyat sa station namin dahil napaka-init.“Then I’ll help you!”“No!” mabilis kong tanggi.Nakita ko ang bahagyang gulat sa kanyang mga mata.Napahinto ako at humarap sa kanya.“Look, Clyde,” mahinahon kong sabi.“Until now, hindi pa rin aware si Sir Sebastian about you. Hindi ko pa iyon naire-report sa kanya dahil mukhang masama ang pakiramdam niya,” dagdag ko.“So for now, magpahinga ka muna. Kapag nandito na si Sir—siguro bukas—saka ka na lang magpakapagod, oka
Quinn Scarlett Laurent's POVThe lunch break was over. Ilang oras na lang at uwian na.But… wala pa rin akong balita kay Sir.Nakahalumbaba lang ako ngayon sa countertop ng library, hinihintay ang oras dahil may klase pa mamaya. Luckily, magbabantay lang naman kami, at nandiyan si Clyde. Kahit papaano, hindi ko ramdam ang pagod today dahil may katulong ako sa pagsaway.“Scarlett, tara na sa class,” sabi ni Clyde.Napatingin ako sa kanya. Sinenyasan niya ako papunta sa wall clock—at doon ko lang napansin na one minute na lang pala.“Let’s go,” sabi ko habang dali-daling kinukuha ang mga gamit ko. “Lalakarin pa natin ’yon.”“Sa kabilang building ba ’yon?” tanong niya.Tumango ako. “Oo, ’yung pinuntahan natin kanina.”“Should we bring an umbrella?” tanong niya, napansin siguro na wala akong dala.“Magdala ka. Tinatamad ako,” diretso kong sagot.Madalas akong makisukob sa mga kaibigan ko. Yes, tamad talaga ako magpayong. Mas pipiliin ko pang mainitan o maambonan kaysa magdala ng payong. A
Sebastian Chase Salvatore's POVI couldn’t help but smile when I remembered what I heard earlier.“So… mamimiss mo pala ako, Miss Laurent?”Napailing ako habang nakatingin sa cellphone ko.I shouldn’t be thinking about that.Pero paulit-ulit pa rin siyang pumapasok sa isip ko.The truth is, wala naman talaga akong pakialam kung malaman man ng principal na absent ako o hindi. He knew I had seminars yesterday.Yes—seminars. With an S.Tatlo iyon.9 AM. 1 PM. 4 PM. Iba-ibang lugar pa.Hindi pa nga tuluyang gumagaling ang katawan ko mula noong nagkasakit ako last Friday. Lumabas pa ako noong Saturday dahil dumating sila Mom, then Sunday—seminars ulit.Wala akong pahinga.Kaya ngayon, kahit simpleng pagkuha ng tubig… parang ang hirap.Pakiramdam ko ang bigat ng buong katawan ko. Wala pa akong kain.I forced myself to sit up, pilit na kinakalaban ang hilo.Kailangan kong kumain. Kailangan kong uminom ng gamot.Kailangan kong gumaling agad.…baka kasi—Napahinto ako.“…mamiss ako ni Scarlett
Quinn Scarlett Laurent’s POVTahimik lang siyang nakatingin sa akin matapos kong ilapit ang lugaw sa kanya.“Sir... kain muna po kayo,” mahina kong sabi habang binubuksan ang takip ng styro container.Bahagya siyang umayos ng upo, ngunit pagkahawak pa lang niya sa kutsara ay agad ko nang napansin a
Quinn Scarlett Laurent’s POVHalos masamid ako sa sarili kong laway dahil sa tanong nito.Actually, after these past few days, naging kampante na ako at inisip ko na lang na siguro’y lasing si Sir Sebastian nang gabing may nangyari sa amin bago ang endorsement namin dito. Pero dahil sa isang linyan
Quinn Scarlett Laurent’s POVMabilis na rin lumipas ang mga sumunod na araw.Halos pare-pareho lang ang naging routine namin. Maagang pagpasok. Time in sa station sa itaas. Summative sa iba’t ibang Grade 9 sections. Pag-akyat at pagbaba sa kung saang building kami nakatoka. At sa pagitan ng lahat n
Quinn Scarlett Laurent’s POVTahimik lang akong nakaupo sa may front desk ng library habang kunwaring abala sa pag-aayos ng ilang borrower’s slips, kahit sa totoo lang ay ang iniisip ko pa rin ay ang nakakahiya kong eksena kanina sa electric fan.Jusko.Kung puwede lang talagang burahin ang ilang m







