CHAPTER 4

Quinn Scarlett Laurent's POV

Pagkapasok pa lang namin sa loob ay halos mapahinto ako sa aking paglalakad. Ibang-iba ito sa mga ordinaryong bar na nakikita ko lang sa social media. Madilim ang paligid ngunit hindi nakakailang, dahil sapat lang ang ilaw mula sa naglalakihang chandelier at sa mga warm lights na nakapalibot sa bawat sulok ng lugar. Nagre-reflect ang mga ilaw sa makintab na sahig at sa mga bote ng alak na maayos na nakahilera sa likod ng bar counter.

Mahina ngunit ramdam na ramdam ang tugtog ng musika—hindi iyong tipong sasabog ang tenga mo, kundi iyong klase ng tunog na parang kusang umaayon sa bawat galaw ng mga tao sa loob. Sa gitna ay may maluwag na espasyo para sa mga gustong sumayaw, habang sa gilid naman ay naroon ang mamahaling-looking na mga sofa at mesa kung saan nakaupo ang mga taong halatang sanay na sa ganitong klaseng lugar. Ang iba ay nakasuot ng fitted dresses, ang iba nama’y naka-polo at mamahaling relo, kaya lalo kong naramdaman kung gaano ka-high class ang ambiance ng bar na ito.

Maging ang hangin sa loob ay tila mabango—halo ng mamahaling pabango, alak, at malamig na air freshener na lalong nagpaangat sa elegante nitong dating. Saglit akong napatingin sa kisame, sa mga dingding na may modernong disenyo, at sa bar counter na yari yata sa marmol sa sobrang kinis at linis nitong tingnan. Para akong biglang napaalala na first time ko nga pala sa ganitong lugar, at sa totoo lang ay pakiramdam ko'y para akong napadpad sa mundong hindi ko kinasanayan.

“Hoy, Scar, huwag kang patulala diyan, baka akalain nilang ngayon ka lang nakakita ng bar,” pabulong ngunit natatawang sabi ni Diane sa akin.

Napakurap ako at agad siyang inirapan. “Eh sa ngayon lang naman talaga,” mahina kong sagot na siyang nagpatawa sa kanilang tatlo.

Hindi pa man ako tuluyang nakakabawi sa ganda ng lugar ay agad na kami niyaya ni Shane sa isang bakanteng mesa sa bandang gilid, malapit sa bar counter. Mula roon ay kitang-kita ko ang bartender na abalang naghahalo ng iba’t ibang inumin, habang ang mga baso ay kumikislap sa ilalim ng ilaw.

“Dito tayo, mas okay. Kita natin lahat pero hindi tayo masyadong lantad,” sabi ni Miza habang nauuna nang umupo.

Agad naman kaming sumunod at naupo sa kulay itim na sofa na sobrang lambot, halos gusto ko nang hindi tumayo. Inilapag ko ang aking bag sa tabi ko at pasimpleng inilibot ang tingin sa paligid. Kahit nakaupo na ako ay hindi pa rin maalis sa isip ko kung gaano ka-elegante ang bar na ito.

“Grabe, parang ang mahal rito,” bulong ko kay Diane.

Napatawa siya. “Huwag kang kabahan, Scar. Minsan lang ’to.”

Maya-maya ay lumapit sa amin ang isang waiter na naka-itim na long sleeves at may suot pang vest, mukhang mas maayos pa manamit kaysa sa ilang lalaking nakita ko sa labas.

“Good evening, what would you like to order?” magalang nitong tanong habang hawak ang maliit na notepad.

Biglang nagtitinginan kaming apat, at si Shane ang unang nagsalita.

“Hard drinks agad. Wala nang intro-intro,” sabi nito na para bang sanay na sanay na sa ganitong lugar.

Napatingin ako sa kanya. “Excuse me? Parang expert ka ah.”

“Malay mo,” sabi nito sabay-kindat na ikinatawa naming lahat.

Kinuha ni Miza ang drink menu at mabilis iyong sinilip. “May tequila, vodka, whiskey, rum…”

“Tequila!” agad na sabat ni Diane na tila biglang nabuhayan.

“Of course, tequila ang pipiliin mo,” natatawang sabi ko.

“Bakit? Pang-main character kaya ’yon,” depensa niya sa sarili.

“Ako gusto ko ng vodka,” sabi ni Shane. “Yung malakas-lakas na. Para sulit.”

“Hindi ka pa nga umiinom, maingay ka na,” sabi ko rito.

Bahagya namang natawa si Miza bago tumingin sa waiter. “Isang tequila tower na lang ba? Or mag-iba-iba tayo?”

“Tequila na lang para same-same tayo,” sabi ni Diane. “Para walang atrasan.”

Napakunot ang noo ko. “Teka lang, bakit parang may mission?”

“Meron naman talaga,” ani Shane. “Para sa practicum bukas. Isang tagay para sa mga future licensed professionals.”

“Licensed agad?” natatawa kong sabi.

“Manifesting,” sagot ni Miza nang walang pag-aalinlangan.

Tiningnan ako ng waiter. “And for you, ma’am?”

Bahagya akong napatigil. Sa totoo lang ay hindi naman ako sanay sa hard drinks, at lalo na sa ganitong klaseng lugar. Pero dahil naroon na rin lang ako at kasama ko ang mga kaibigan ko, ayokong magmukhang aatras.

“Same na lang sa kanila,” sagot ko, pilit na kalmado ang boses.

“Four tequila shots first, then one bottle for the table?” tanong ng waiter upang kumpirmahin.

“Yes,” sagot ni Miza.

“And p’wede ring may chaser,” dagdag ko agad, na siyang ikinatawa nilang tatlo.

“Scarlett Laurent, ang babaeng hindi sanay uminom pero gustong magpaka-wild,” ani Diane.

“Natural. Ayoko namang mamatay rito sa first time ko,” sagot ko na naging dahilan para mas lalo silang matawa.