CHAPTER 3

Quinn Scarlett Laurent's POV

Mabilis lumipas ang oras habang nandito kami sa apartment ni Miza.

“Ako na ang maghuhugas,” pagpepresenta ko dahil katatapos lang naming kumain ng hapunan.

“Me na, ikaw na nga nagluto eh,” sabi ni Shane.

Napangiti ako. “Mag-ayos ka na diyan, ako na rito.”

“Haaaayyyy! Ikaw bahala, ’te!” sabi nito at nag-umpisa nang mag-ayos ng kanyang mukha.

Inayos ko na ang mga pinggan na huhugasan at inilagay ito sa isang lalagyan bago ako lumabas ng silid. Yes, walang sariling lababo (kitchen sink) ang kwarto ni Miza dahil room spacer lang naman siya at sa isang apartment ay lima silang naghahati-hati sa comfort room at kitchen.

“Oh, saan ka pupunta?” tanong ni Diane na nakasalubong ko, mukhang kalalabas lang ng CR.

“Huhugasan ko muna ’to,” sagot ko sa kanya at bahagyang itinaas ang planggana na may lamang mga hugasin.

“Tulungan na kita,” sabi nito at akmang kukunin ang aking mga dala na siyang mabilis kong iniwas sa kanya.

“Nakaligo ka na at nakapagbihis, ako na ang bahala dito,” sabi ko sa kanya at agad siyang nilagpasan dahil alam kong ipagpipilitan nitong tulungan ako.

Dahil hindi naman kalakihan ang apartment ay agad akong nakarating sa kitchen. Buti na lang at walang gumagamit nito. Kanina kasi ay nagluluto dito yung ibang umuupa kaya naisipan namin na sa kwarto na lang magluto. Hindi naman puwedeng pati paghuhugas ng pinggan ay sa kwarto pa rin.

“Parang ang daming bago sa apartment na ’to?” hindi ko mapigilang mapalingon sa aking gilid nang marinig ang boses ng isang lalaki.

Doon ay nakita ko ang hindi kaputian na lalaki, ngunit may kaguwapuhan din at masasabi kong may ibubuga ang katawan. Mukhang isa ito sa mga estudyanteng nangungupahan dito.

“Kaibigan ako ni Miza,” sabi ko sa kanya at inalis na ang tingin dito.

“Yung inunahan ako kanina sa CR, kaibigan niya rin? Hindi siya mukhang friendly, ha?” natatawang sabi nito sa akin.

Napangiti ako habang naghuhugas ng mga plato. Yes, hindi naman talaga friendly si Miza. Sadyang makulit lang kaming tatlo at nasanay na lang din kaming apat sa presensya ng isa’t isa.

“Baka magbabanyo ka rin?” tumingin ako sa kanya at kita ko ang bahagyang pagngisi nito. “Puwede kang sumabay sa akin.”

“What the fuck! Tumigil ka nga diyan,” nagulat ako nang marinig ang sigaw ni Diane sa kabilang gilid ko at nakita ko ito roon na kasalukuyang nagsusuklay.

Tumingin siya sa akin bago muling ibinalik ang tingin sa lalaki.

“Kaya sinabi kong tutulungan na kita, baka kasi makasalubong mo pa itong manyakis na ’to!” ramdam ko ang pagkaasar sa boses nito kaya dali-dali ko nang tinapos ang paghuhugas ko ng mga plato.

“Ito naman, hindi mabiro. Bitter ka pa rin ba dahil sa nangyari noon?”

Napatigil ako sa aking ginagawa dahil sa narinig at agad na tumingin kay Diane, isang tingin na tila nagtatanong kung kilala niya ba yung hambog na kausap niya.

Tinaasan niya ako ng isang kilay, mukhang nakuha nito ang gusto kong itanong. Nagkibit-balikat na lang ako.

“Bakit naman ako mabi-bitter sa katulad mo?” mataray na sabi nito at tiningnan yung lalaki mula ulo hanggang paa. “Bakit, sino ka ba?”

Pagkatapos niyang sabihin iyon ay agad niyang dinampot yung planggana na naglalaman ng mga hinugasan ko at hinawakan ang aking isang kamay bago ako hinila pabalik sa aking kwarto. Wala na akong nagawa at nagpadala na lang sa kanyang paghila.

I could barely see how dumbfounded his face was.

Kakaiba talaga si Diane.

“Oh, what happened?” agad na tanong ni Shane nang makapasok na kami sa loob ng silid.

“Itong si Diane, balak atang makipag-away doon sa isang umuupa,” natatawang sabi ko at agad na kinuha ang planggana sa kamay ni Diane.

“Ako na,” agad na sabi naman ni Miza at kinuha ito sa aking kamay. “Magbihis ka doon, buti na lang magka-size tayo.”

Napakamot naman ako sa aking ulo kahit hindi makati, kasi naman kanina habang nagluluto ako ay nagkadumi ang aking white halter top kaya kailangan ko talagang magbihis ngayon. Wala naman akong ibang dalang damit dahil ito lang ang binaon ko kanina sa work.

“Sure ka, ito isusuot ko? Baka kabagin ako nito?” natatawang sabi ko habang hawak-hawak ang kulay pulang damit—o kung matatawag pa ba itong damit dahil mukha na itong bra.

“Bagay sa’yo ’yan, ’te, isuot mo na, huwag ka nang magreklamo!” sabi naman ni Diane sa akin na mukhang medyo kumalma na dahil nag-uumpisa na siyang magtuyo ng kanyang buhok.

“Kapag talaga ako kinabag dito,” sabi ko sa kanya, “isusuot ko ito basta pahiram din ako ng jacket ha!”

“Oo na, oo na, magbihis ka na at nang makapag-ayos ka na rin!” tulak naman sa akin ni Shane.

“Saan? Dito?” tanong ko.

“Bakit, gusto mo ba sumabay doon sa gagong ’yon?” nakita kong unti-unti na namang namula ang mukha ni Diane dahil sa inis.

Kaya dali-dali akong nagsalita, “Heto na, heto na, magbibihis na nga.”