LOGINBy the time Mara discovered that Adrian could not cook, she had already made the mistake of believing that there was very little he could not do.It was an assumption that had quietly formed over the past few weeks, built from one small observation after another until she had stopped questioning it.Adrian could drive without hesitation, even though he could not explain where he learned. He could speak English with a polished ease that did not quite match the provincial life he was slowly learning to navigate. He could repair things around the house after looking at them for only a few minutes, and there were moments when he would pick up an unfamiliar object and use it correctly through instinct alone. He could even cook Filipino breakfast, which had impressed Mara more than she wanted to admit after the tabò incident.
Sa unang dalawang araw matapos bumalik si Adrian sa guest room, napansin ni Mara na tila may dalawang magkaibang bersyon ng asawa niya na nakatira sa bahay nila.Ang unang Adrian ay iyong lalaking nakilala niya sa airport, ang tahimik at maingat na estrangherong kayang tumingin sa isang sitwasyon na para bang pinag-aaralan niya muna ang bawat detalye bago kumilos. Kapag may kailangang ayusin, hindi ito basta gumagawa ng hakbang. Tinitingnan muna nito ang problema, iniisip ang posibleng solusyon, at saka kumikilos na may kakaibang katiyakan na para bang sanay itong hindi nagkakamali.Ang ikalawang Adrian naman ay ang lalaking unti-unting nakikilala ni Mara sa loob ng bahay.At ang lalaking iyon ay may isang malaking problema.Hindi niya alam kung paano mamuhay sa p
Sa unang gabi matapos ang kanilang kasal, naging madali para kina Mara at Adrian ang gumawa ng isang kasunduan.Magkahiwalay na kuwarto.Magkahiwalay na kama.Magkahiwalay na espasyo.Sa harap ng pamilya, maaari nilang ipagpatuloy ang pagpapanggap na mag-asawa nang hindi kinakailangang baguhin ang mga bagay na hindi pa sila handang baguhin sa pagitan nilang dalawa. Sa kanilang sariling mundo, mananatili silang dalawang taong sinusubukang unawain kung paano napunta ang lahat sa ganitong sitwasyon.Akala ni Mara, sapat na iyon.Akala niya, dahil pareho nilang napagkasunduan ang mga hangganan, magiging simple na ang mga susunod na araw.Nakalimutan lamang niyang may sariling plano ang bahay ng mga Villanueva.At mas nakakatakot pa roon, may sariling plano ang Lola niya.Kaya pagsapit ng alas-siyete ng umaga, habang tahimik pa ang buong bahay at nagkakape si Mara sa kusina, narinig niya ang malakas na kalabog mula sa ikalawang palapag.Napalingon siya."Anong nangyari?"Mula sa hagdan ay
May mga sandali sa buhay na saka mo lamang naiintindihan ang bigat ng isang desisyon kapag wala nang ibang taong maaaring sisihin para rito.Hindi noong sinabi ni Mara ang yes sa harap ng altar. Hindi noong sinuot niya ang simpleng puting damit na hiniram lamang niya sa kanyang Lola. Hindi rin noong marahang ipinatong ng pari ang kamay niya sa ibabaw ng kamay ni Adrian at binasbasan ang kanilang pagsasama.Noong mga sandaling iyon, napapalibutan pa sila ng mga tao. May mga matang nakatingin, may mga bulaklak sa gilid ng altar, may mga kamera na palihim na kumukuha ng litrato, at may pamilya siyang handang sumalo sa bawat awkward na segundo. Kahit ang kaba niya ay parang may kasama, dahil alam niyang hindi lamang siya ang humaharap sa isang bagay na hindi pa niya lubos na nauunawaan.Pero ngayong gabi, matapos ang lahat, nang tuluyan nang humupa ang ingay ng bahay at isa-isang nagsara ang mga pinto ng mga kuwarto, saka lamang naramdaman ni Mara na wala nang natitirang seremonya para pa
Tatlong araw pagkatapos noong almusal na iyon, nagpasya ang buong pamilya — sa pamumuno ng Lola ni Mara, na sa huli ay siyang tunay na naghahawak ng timon ng bahay — na kailangan nang gawing pormal ang kasal, kahit paano."Hindi maaaring nakabinbin lang tayo rito," paliwanag ni Corazon sa hapag-kainan, habang tinitipon ang lahat para sa isa pang pagpupulong. "Kung totoo ang kasal, kailangang may kaakibat na seremonya, kahit maliit lang. Kung hindi, mas lalo lang tayong magmumukhang kakaiba sa mata ng buong bayan."Naramdaman ni Mara ang bigat ng mga salitang iyon habang nakaupo siya sa tabi ni Adrian, dahil alam niyang tama ang Lola niya — sa isang bayan kung saan lahat halos magkakakilala, ang isang biglaang kasal na walang seremonya, walang saksi, walang ritwal, ay magiging isyu na mismong magpapasimula ng mga tsismis."Ano ang plano n'yo?" tanong ni Mara, kahit alam na niya, mula sa tono ng Lola niya, na hindi na ito tanong kundi anunsyo."Sa loob ng linggong ito," sabi ni Corazon,
Kinabukasan, ipinatawag ng Lola ni Mara ang buong pamilya para sa isang almusal na alam ni Mara, sa sandaling narinig niya ito, ay hindi talaga tungkol sa pagkain."Breakfast meeting," bulong ni Mara kay Adrian habang naglalakad papuntang hapag-kainan. "Ibig sabihin, interogasyon.""Handa ako," sabi ni Adrian, kahit halatang-halata sa mukha niya na hindi naman totoo iyon.Sa paligid ng mahabang hapag-kainan, naka-upo na ang buong pamilya — ang Lola at Lolo ni Mara sa magkabilang dulo, ang kanyang mga magulang sa gitna, si Enzo sa tabi ng kanyang tatay, at ang kanyang Tita Baby, na hindi naman talaga bahagi ng nuclear family pero laging naroroon kung saan may chismis."Sige," sabi ng Lola niya, matapos ang unang kutsara ng lugaw, "sabihin mo sa amin, Adrian. Saan ka nakatira?"Tumingin si Adrian kay Mara nang mabilis, at pagkatapos, bumaling sa Lola, sinagot niya nang tapat — sa paraang naisip nilang pinakamainam noong nakaraang gabi: "Nomad po ako. Maraming bansa, walang permanenteng







