Novels by luneveil

Nagising si Liza Reyes na burado ang limang taon ng kanyang alaala. Sa kanyang harapan, isang mahiyain ngunit kaibig-ibig na batang babae ang yumakap sa kanya at tinawag siyang "Mommy." Sa tabi nito ay si Hugo Yañez—ang lalaking may malamig na tingin at hindi matitinag na presensya—na walang emosyon sa boses nang utusan siyang dalhin ang bata sa ospital upang magsilbing blood donor para sa kanyang stepsister. Ngunit ang katotohanang unti-unti niyang natuklasan ang tunay na sumira sa kanyang mundo. Sa limang taong hindi niya naaalala, ikinasal siya sa dating fiancé ng kanyang stepsister. Isang kasal na hindi bunga ng pag-ibig kundi ng isang malupit na kasunduan. Bilang kapalit, napilitan siyang pumirma sa isang kontratang nagkait sa kanya ng kalayaan, dignidad, at maging ng karapatang ipaglaban ang sariling anak. Ang dating matapang na Liza ay naging isang babaeng tahimik na nagtiis sa bawat paglapastangan. Ngunit ang babaeng iyon ay wala na. Sa muling pagbukas ng kanyang mga mata, isinumpa ni Liza na hindi na siya kailanman magiging alipin ng sinuman. Iiwan niya ang pangalang Mrs. Hugo Yañez, babawiin ang kanyang anak, kukunin ang nararapat na bahagi sa kanilang ari-arian, at sisimulan ang buhay na siya mismo ang may kontrol. Mula sa wala, itinayo niya ang sarili niyang kumpanya at ginawang simbolo ng tagumpay ang pangalang Liza Reyes. Habang isa-isang yumuyuko ang mga kalaban at nag-uunahan ang mga makapangyarihang lalaki upang mapalapit sa kanya, saka lamang napagtanto ni Hugo ang halaga ng babaeng matagal niyang binalewala. Ngayon, ang lalaking minsang walang pakialam ay handang isugal ang lahat upang mabawi ang asawa niyang pinakawalan. Ngunit paano kung ang pusong minsan nang winasak ay hindi na muling kayang magmahal? At paano kung ang babaeng dati niyang kayang utusan ay siya na ngayong nagtataglay ng kapangyarihang tuluyang sirain ang kanyang mundo?

May tatlong oras na lang bago siya ikasal, at si Mara Villanueva ay tumakbo — hindi papalayo sa altar, kundi diretso sa gitna ng Terminal 3, kung saan wala siyang plano kundi ang isang bagay: huwag muna umuwi. Doon niya nakita siya. Isang lalaki, mag-isang nakaupo, ang porma ay parang taga-magazine pero ang mukha ay parang taong kagagaling lang sa gera. Naliligaw. Hindi geographically. Kundi sa mismong pagkatao niya. At sa isang desisyon na hanggang ngayon ay hindi pa rin lubos na naiintindihan ni Mara, hinawakan niya ang braso ng estranghero at nagtanong: "May girlfriend ka ba?" "Hindi ko alam," sagot niya, at seryoso siya. "Perfect," sabi ni Mara. "Pakasalan mo ako." Wala siyang alam na ang lalaking iyon, na kanya na lang tinawag na Adrian, dahil wala siyang naaalalang ibang pangalan — ay hindi lang basta't-basta na taong nawalan ng memorya. Siya ang nawawalang CEO ng isa sa pinakamalaking business empire sa Asya. Habang unti-unti niyang nakukuha ang mga piraso ng nakaraan niya — bahagya, kislap-kislap, tulad ng liwanag ng kandila sa dilim ng kwarto — isang tanong ang unti-unting kumakalat sa dibdib ni Mara, mas malakas kaysa sa lahat ng iba pa: Mahal ba niya ang tunay na si Adrian Wei — o ang lalaking binuo lang niya, sa sarili niyang imahinasyon, noong sandaling desperado siya sa isang paliparan? Sapagkat malapit nang dumating ang mundong iniwan ni Adrian. Ang mga itim na SUV. Ang mga taong tumitigil sa harap ng pinto nang naka-suot. Ang mga sekretong may kapangyarihang wasakin ang bawat bagay na kanilang itinayo. Kaya bang manatili ang pag-ibig na sinimulan sa isang kasinungalingan — o matutunaw ito, tulad ng lahat ng bagay na binuo sa buhangin? Minsan, ang pinakamalaking kasinungalingan ang siyang naglalantad ng pinakamalalim na katotohanan.