تسجيل الدخولHiiii. I'm here to inform you that I'll be back in April 1. Pasensya na, lately lang ako nakabali ng tablet at nasira ang laptop ko na last month ko pa pinaayos at until now di pa okay. (Nasira no'ng January, binalik ko sa pinagbilhan ko Feb 14)
Hindi kasi ako makasulat sa phone at di po ako sanay. Hinahanap ng sistema ko yung ng keyboard. Hindi na sana ako mag note at baka isipin niyo nagdadahilan lang ako. But nag email kasi SE ko sakin, asking me the reasons so I had no choice to inform you as well at nasa inyo na if maniwala kayo o hindi. (probably mag post ako sa if bi ng proof ng update) Nagstart na ako magsulat last day pa pero sa April 1 ko na ipopost ang chapters. 10 chapters po agad ipopost ko that day. If di ko yun natupad, you can block me or unfollow this book. As for Peres, I'll do the same. 5-10 chapters rin po agad. If friends ko kayo sa if bi ko oor if naka fo-llow kayo sakin, malalaman niyo talaga na lately lang ako nakabili ng tablet. (I have proof, nagpost ako doon. Sabi ko pa gabi ako babalik magsulat) I owe you an apology this time. It is my fault, it is my lapses. If you're throwing hate comments, it's really fine dahil naiintindihan ko po. Again, I'm really sorry. Bawi ako next month.Aileen's POVNang magising ako, una kong nakita ang mukha ni tito Jude na nakadungaw sakin.Nanlalaki ang mata niya at magkahalong expression ang nakikita ko. Mukhang pinag-alala ko yata siya ng husto.Tumingin ako sa paligid at natanto kung nasaan ako ngayon. Nahimatay ba ako kanina?Wala sa sariling napahawak ako sa tiyan ko."Tito, yung baby ko?"Agad nagbago ang expression sa mukha ni tito.Kinabahan ako at natakot na baka may nangyari sa kaniya."Your baby is fine.”"Talaga ba tito? No'ng nahimatay ba ako, walang nangyaring masama sa kaniya?"Bigla siyang nag-alinlangan... Yung kaba ko e di ko na mapaliwanag."W-Wala... Don't worry.."Nakahinga ako nang maluwag.The last thing I remember ay yung umiyak ako at sumigaw nang kinuha ng mga pulis si tita Rowena.Then the rest, di ko na alam."Salamat naman at pag nagkataon na may nangyari sa baby ko, baka di ko mapatawad ang sarili ko.""Don't worry too much Aileen. Ang mahalaga ngayon e maayos na ang kalagayan mo at ng baby mo."Tuma
Vida's POV "Mom, okay lang po ba si tita at tito Archi? Hindi ba nasa loob pa sila ng hospital?" Nag-aalalang tanong sakin ni Tobi. Pauwi na kami at kinuha ko sila doon sa parking lot ng hospital matapos akong tawagan ni Dane. Siya ang binilinan ni Archi sa dalawang kong anak dahil sinundan nito kaagad si papa sa loob. Buti at kasama niya kanina si Dane no'ng papunta siya ng hospital. "Yes... But they are fine so don't worry about them, sweetheart." Napatingin ako kay Triss na nakatulog na sa dibdib ko. Sinabi ni Dane sakin na hindi lumabas ang dalawa at nanatili lang talaga sila sa loob ng kotse habang hinihintay silang makarating ni Archi. Nakahinga ako ng maluwag doon. Lalo't alam kong may pagkamalikot ang mga anak kong to. Oras iwan mo sila at sinabi mong huwag lumabas, di yan sila makikinig. Mukhang nakita siguro nila gaano kaseryoso ang nangyayari sa paligid kaya nakinig. "I am so worried about them, mommy. I saw tito Archi earlier, he was about to cry. I'm wonderin
Jude's POV"Lolo, this is tita's phone, right?" Napatingin ako sa pogi kong apo nang sabihin niya yun. Hawak niya ang phone ni Aileen.Wait. Bakit nandito ang phone niya? Nakalimutan ba niyang dalhin? Takang tanong ko sa isipan ko."Yes kuya.. that's tata's phone. You steal it?" My cute little princess said at mahina akong natawa sa sinabi niya sa kuya niya."What? Baby no... Why would I steal tita's phone?""Pero bakit nasa hand mo ang phone niya?""I saw it there," sabay turo ni Tobi sa upuan."Oh. Tata forgot to bring it?""Obviously, baby... Your kuya is not a thief.""Alright. I'm sorry kuya... I'm wrong." "Okay, forgiven baby..."My heart is pounding fast while listening to my cute grandchildren. Manang mana talaga sila sakin na parehong mababait.Mabuti nalang hindi nila namana ang ugali ng daddy nila."Lolo, ibabalik po ba natin to kay tita?" My Tobias asked.Well, if babalik kami sa hospital, mas lalo kaming matatagalan."Ayos lang sa inyo?""Yes... It's fine with me kasi po
Liya’s POVSinubukang lapitan ni Rowena ang anak ko na hinarangan ko…“Anong gagawin mo?”“Liya, sandali lang… kakausapin ko lang si Aileen.”“Sa tingin mo papayagan kita? Hindi. Hindi ka makakalapit sa anak ko!”Tumingin siya ulit sa likuran ko.“Aileen, mali ang narinig mo. Magpapaliwanag ako..”“Sige nga, anong kasinungalingan ang sasabihin mo? Tama naman si mama di ba? Bigla ka nalang sumulpot sa harapan ko no’n Rowena, klaro namang ako talaga ang pakay mo para may magamit ka laban sa mga Escalante.”“Pero Aileen, hindi naman kasi ganoon yun anak… noong una, maaaring yun nga ang pakay ko… Na binalak kong gamitin ka laban sa mga Escalante pero kasi minahal kita.. Tinuring kitang anak at wala yun sa plano ko noong una…”Bumuhos ang luha sa mga mata ni Rowena. “Kaya no’ng naging malapit na tayo sa isa’t-isa, nagbago na ang isipan ko no’n. Hindi ko na pinagpatuloy iyong masamang plano ko. Mahal na mahal kita… maniwala ka naman kay tita please.”Iyon ang mahabang litanya na sinabi niya
Hindi ko alam ilang araw ang lumipas matapos kong malaman na si tita Rowena si Dolores. Para sa peace of mind ko, hindi yun kailanman binanggit ni Archi sakin even si mommy.They acted like it didn't happen.Bumalik sa dati ang buhay namin. Naging busy rin si Archi dahil bumalik na siya sa work niya.Si mommy Lavenia ang kasama ko sa bahay pero madalas kami tumambay sa bahay ni ate Vida at kuya Aris kapag bored kami sa amin.Masaya kasi kina ate dahil maingay dahil sa mga bata. At maliban doon, nagkakaintindihan si mommy at mama.Actually, madalas silang lumabas lately.Naging mas madalas rin ang pagdalaw ko kay papa lalo na’t palagi niya na akong hinahanap kay mama.Tinanggap ko na ang posilidad na balang araw ay gagaya rin siya kay Mamo na magpapaalam na.Kung may naging magandang dulot ang pagkikita namin ni tita Rowena, iyon ang katotohanan na naging daan siya para magkaayos kami ni papa.Ngayon ay pupuntahan ko siya ulit sa hospital pero ihahatid ako ni tito Jude. Nauna na si ma
Aileen's POV"Do you need water?" Tanong ni Archi nang makapasok kami sa hotel room namin.Pinigilan ko ang kamay niya kaya napilitan siyang humarap sakin.Ramdam ko pa rin yung panginginig ko. Ramdam ko pa rin yung emotion kanina sa bahay ni tita."Love, kailan mo po nalaman?" Halos pabulong ko nang sabi kasi wala na akong boses kakaiyak kanina.Tinignan niya ko sa mga mata ko at naramdaman ko ang paghawak niya sa kamay ko."Bago natin nalaman na buntis ka."Nanikip ang dibdib ko kasi matagal na pala.Halos isang buwan na rin pala..."Bakit hindi mo sinabi sakin? Iniisip mo bang hindi kita kakampihan?"Iniisip ba niyang lalayo ako o ano?Dinala niya ko sa kama. Umupo siya at pinaupo niya ako sa kandungan niya."Hindi ko sinabi sayo kasi alam kong masasaktan ka gaya nito. At yokong umiyak ka dahil kahit na galit ka sa kaniya, hindi natin maikakaila na mahal na mahal mo siya. You were smiling from ear to ear earlier the moment you laid your eyes on her."Mas masakit to, yung kaya niyan
Kinakabahan ako habang papasok ng company. Ilang linggo lang naman ako nawala. Siguro mga 2 weeks and now that I’m back, pero parang nakakapanibago pa rin.Pakiramdam ko e first time ko ulit magtrabaho sa AE Lines.Pagpasok ko ng elevator, wala pa rin namang kakaiba maliban sa panay ako tignan ng mg
Aris’ POV“Sir, maligayang pagbabalik.” Nilagay ko ang kamay ko saking labi para patahimikn si Dane. Nasa loob na kami ng sasakyan ngayon at nakatulog agad si Vida.Si Dane ay kakapasok lang sa driver’s seat matapos e monitor kung safe ba ang paligid.Tumango siya sakin at sinenyasan ang driver na u
Vida’s POVNapadaing ako ng magising ako. Kinapa ko ang katabi ko pero wala akong katawan na maramdaman. Umupo ako sa kama at napansing wala nga si Escalante saking tabi.“Good morning, sweetheart.”Napatingin ako sa unahan at nakita ko siyang may dalang breakfast para sakin.“Nagluto ka?”Pinagkunu
Vida’s POV“Ayoko pang umuwi.” Saad ni Escalante sakin habang naghihintay kami ng aming flight.“Bakit?”“Pagbalik natin ng Pinas, hindi ka na magiging sweet sakin ulit.”Ngumuso ako. Kasalanan to ng hormones ko e. Hindi ko kasi minsan mapigilan, hinahanap ko siya…as in palagi. Tapos naiiyak ako kap







