My Husband's Betrayal: The CEO's Heir

“I'm sorry, Ylaine, pero hindi na naman naging successful ang artificial insemination mo.”

Kasalukuyang nakahiga si Ylaine sa ultrasound bed habang hinihintay ang resulta ng procedure na ginawa sa kanya. Umaasa siyang sa pagkakataong ito ay makikita na niya ang pinakahihintay niyang himala, ngunit tila hindi pa rin pabor sa kanya ang tadhana.

Napapikit siya nang marinig ang sinabi ng kanyang kaibigan. Para bang may mabigat na bagay na dumagan sa kanyang dibdib, dahilan para mahirapan siyang huminga ng maayos.

Pangatlong beses na itong nangyari. Pangatlong beses na naman siyang nabigo.

“Wala ba talaga?” mahinang tanong niya, umaasang baka nagkamali lamang siya ng dinig.

Umiling ang babae bago mahinahong tumingin sa kanya.

“I'm afraid wala talaga, Ylaine. I'm sorry.”

Napayuko ang babae. Pilit niyang pinipigilan ang mga luhang nagbabadyang tumulo mula sa kanyang mga mata. Ayaw niyang umiyak sa harap ng ibang tao, lalo na sa harap ng doktor na ilang beses na ring nakasaksi sa kanyang pagkabigo.

Bilang isang babae, pangarap niyang maranasan ang maging isang ina. Gusto niyang maramdaman ang paggalaw ng sanggol sa kanyang tiyan, marinig ang unang iyak nito, at mayakap ang batang bunga ng pagmamahal niya sa kanyang asawa.

Ngunit paano niya mararanasan ang lahat ng iyon kung kahit ang simpleng pagtingin sa kanya ng kanyang asawa ay tila isang malaking abala para rito?

“Ylaine, you can get dressed now. Hintayin kita sa office ko.”

Tumango lamang siya bago dahan-dahang bumangon at inayos ang kanyang damit.

Ilang minuto ang lumipas bago siya tuluyang nakarating sa opisina ng doktor. Pagpasok niya, nadatnan niya si Scarlett na nakaupo sa likod ng mesa habang may binabasang mga resulta ng laboratory tests.

Si Scarlett ang kanyang matalik na kaibigan at isa ring mahusay na OB-GYN. Sa lahat ng taong nakapaligid sa kanya, ito ang isa sa mga taong nakakaalam ng tunay na kalagayan ng kanilang pagsasama.

“Come here, sit down,” utos ni Scarlett habang itinuturo ang bakanteng upuan sa harap nito.

Tahimik na sumunod si Ylaine.

“Nagtataka lang ako,” panimula ni Scarlett habang inilapag ang hawak na papel. “Legally married naman kayo ni Mike, and based sa mga laboratory results ninyo, wala naman akong nakikitang problema sa inyong dalawa. Kaya gusto ko sanang malaman kung bakit artificial insemination ang ginagawa ninyo imbes na subukan ang natural way.”

Napayuko si Ylaine.

Alam niyang mas gusto ng maraming mag-asawa ang natural na paraan ng pagkakaroon ng anak. Ngunit hindi naman kasi ganun kasimple ang sitwasyon nila ni Mike.

Paano siya mabubuntis sa natural na paraan kung ang sarili niyang asawa ay ayaw man lang siyang hawakan?

Kahit simpleng halik sa pisngi ay hindi nito maibigay. Minsan nga, kapag aksidenteng nagdidikit ang kanilang mga kamay, agad pang umiiwas si Mike na para bang may nakakahawang sakit siya.

“Ylaine, are you okay?”

Napabalik siya sa realidad nang marinig ang boses ng kaibigan.

“Yes, I'm okay.”

“Sure ka? Kanina ka pa yata lutang.”

Napangiti siya nang pilit. “I'm fine, Scarlett. Don't worry about me.”

Napailing ang kaibigan. “Paano ako hindi mag-aalala sa iyo? Best friend kita, Ylaine. At sa totoo lang, hindi ko maintindihan kung bakit patuloy mong pinahihirapan ang sarili mo para sa lalaking hindi man lang kayang ibigay sa iyo ang simpleng pagmamahal na deserve mo.”

Agad na napawi ang pilit na ngiti sa labi ni Ylaine.

“Scarlett, please. Ayokong pag-usapan natin si Mike.”

“Then tell me, bakit hindi na lang kayo mag-usap tungkol sa natural conception? Kung pareho naman kayong healthy, mas may pagkakataon kayong magkaanak kung susubukan ninyo sa natural na paraan.”

Saglit na natigilan ang babae.

Hindi niya alam kung paano ipaliliwanag sa kaibigan ang isang katotohanang matagal na niyang itinatago sa ibang tao.

“Actually, Scarlett, hindi ko rin po alam kung paano ko ipapaliwanag,” mahinang sagot niya. “Basta ang alam ko lang, gusto kong magkaroon ng anak sa asawa ko.”

Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy.

“Alam kong hindi kami katulad ng ibang mag-asawa. Pero naniniwala akong mahal ako ni Mike. Siguro hindi lang talaga siya sanay magpakita ng pagmamahal.”

Hindi na siya nagdagdag pa ng paliwanag.

Sapat nang marinig niya ang sarili niyang mga salita upang mapagtanto kung gaano na kalalim ang pagkakabaon niya sa mga kasinungalingang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili.

Tatlong taon na silang kasal ni Mike.

Tatlong taon na rin niyang hinihintay na kahit minsan ay tratuhin siya nito bilang isang tunay na asawa.

Ngunit hanggang ngayon, wala pa ring nagbabago.

Ang masakit pa, sa kabila ng lahat ng pagtanggi at masasakit na salitang natatanggap niya, patuloy pa rin siyang kumakapit sa pag-asang balang araw ay mamahalin din siya ng lalaki.

“Ylaine,” tawag ni Scarlett, bahagyang lumambot ang boses. “I know you want to have a baby. Naiintindihan kita. Pero gusto kong malaman mo na hindi mo kailangang sisihin ang sarili mo sa tuwing hindi nagiging successful ang procedure.”

Tumango si Ylaine habang nakatingin sa kanyang mga kamay.

“Your results are normal. Wala tayong nakikitang ebidensya na hindi ka maaaring mabuntis. Pero kailangan din nating isaalang-alang kung handa ba talaga ang asawa mo na magkaroon ng anak.”

Napalunok siya.

Paano niya sasabihin kay Scarlett na hindi siya sigurado kung gusto nga ba talaga ni Mike na magkaroon sila ng anak?

“Okay,” sagot niya sa mahinang tinig.

“Now, let's talk about the procedure. As I said earlier, hindi naging successful ang third attempt natin. Gusto mo pa bang subukan ulit?”

Saglit siyang natahimik.

“Kung tama ang pagkakaalala ko, ito na ang pangatlong beses na ginawa natin ito,” dagdag ni Scarlett. “Ayokong masaktan ka nang paulit-ulit kung hindi ka pa talaga handa.”

Napayuko si Ylaine habang pinag-iisipan ang tanong.

Pagod na siya. Hindi lamang pisikal kundi pati emosyonal.

Sa tuwing nabibigo ang procedure, pakiramdam niya ay may bahagi sa kanyang pagkatao ang unti-unting nawawala. Hindi dahil naniniwala siyang kulang siya bilang babae, kundi dahil hindi niya alam kung hanggang kailan niya kayang tiisin ang paulit-ulit na pagkabigo.

Ngunit sa kabila ng lahat, hindi pa rin niya kayang isuko ang pangarap na magkaroon ng anak.

Lalo na kung ang batang iyon ay magiging anak nila ni Mike.

“Yes, Scarlett,” sagot niya matapos ang ilang sandali. “Gusto ko pa pong subukan ulit.”