Se connecter39สัญญาณที่ดี...หรือเปล่า“ลินไม่บอกหรอกนะว่าอธิฐานว่าอะไร” แสงไฟในห้องสว่างขึ้นมา เค้กถูกวางลงบนโต๊ะ“ทำไม” เขาถามเพราะไม่รู้ว่าทำไมเพียงแค่คำอธิฐานเธอถึงไม่บอกกัน“เพราะมันจะไม่เป็นจริง” เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มถึงกลับส่ายหน้าเพราะเขาไม่เชื่อเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว อย่างเขามันต้องพิสูจน์ด้วยหลักวิทยาศาสตร์เท่านั้น“จริง ๆ นะ”“ไม่เชื่อซันลองอธิฐานสักข้อสิ” คนตัวโตเดินเก็บของที่เรากินเงียบ ๆ ฟังเธอพูดสิ่งงมงายพอเธอเริ่มรู้ตัวก็หยุดพูดลง ความเงียบก็กลับเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง ลลินเดินไปตรงเจ้าก้อนเค้กที่ตัวเองเป็นคนเลือกและซันเป็นคนจ่าย เธอค่อย ๆ บรรจงใช้มีดตัดก้อนเค้กด้วยความตั้งใจ แต่พอนึกอะไรได้ก็หันกลับมาถามเขา“ลินขอถามซันได้ไหม”“อืม ว่า” เขาตอบกลับมาสั้น ๆ แต่มือของเขายกกระทะไฟฟ้าเตรียมไปล้างตามประสาคนหวงห้อง“ซันรู้วันเกิดลินได้ไงเหรอ” แน่นอนอะไรที่เขาจำได้เกี่ยวกับเรื่องเธอ ดวงใจเล็ก ๆ ก็มักจะเต้นตุบ ๆเขาที่รอว่าเธอจะถามอะไร แต่มือก็ล้างจานไปด้วย“น้าดวงดาวน่ะ” เสียงเข้มตอบมาราบเรียบลลินพยักหน้าด้วยความเข้าใจ พอเธอนึกดี ๆ น้าดวงดาวแม่ของแพรวก็ทำดีกับเธอมาตลอด หรือแท้จริง ๆ แล้ว พ
38อายุครบสิบแปดปีตาสวยค่อย ๆ เปิดขึ้นมา ร่างเล็กค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เธอยังคงมีอาการปวดหัวเล็กน้อยแต่ไม่เท่ากับตอนที่เธอกำลังโดนเขาสอนว่ายน้ำ ใช่สิ!... พอรู้สึกตัวตั้งสติดี ๆ สายตาของเธอก็สำรวจมองรอบ ๆ ห้อง กลิ่นนี้การตกแต่งห้อง นี่ไม่ใช่ห้องเธอ ก่อนใบหน้าจะมีความรู้สึกร้อนแทรกขึ้นมา เธอหมดสติอยู่ในน้ำ เขาเป็นคนช่วยเธอขึ้นมา พอเธอได้สติกลับสิ้นแรงสลบเพียงเพราะปลายลิ้นของเขา“อุ๊ย”“ตกใจหมดเลย ตื่นมาตั้งแต่ตอนไหน” ลลินหันมาด้านข้างก็เจอคนตัวโตนอนหันข้างมามองเธออยู่“ยังไม่ได้นอน” เขาตอบเพียงสั้น ๆในใจนึกอยากถามเขาว่าทำแบบนั้นกับเธออีกทำไม แต่ไม่ดีกว่า“งั้นลินกลับก่อนนะ” หญิงสาวตั้งท่าจะลุกแต่ทว่ากลับต้องชะงักไปเพราะมือแกร่งเอื้อมรั้งเธอเอาไว้“เดี๋ยว”“หืม ซันมีอะไรเหรอ” เธอถามเขาด้วยความใสซื่อ เพราะคิดว่าเพียงเท่านี้มันควรจบลงแล้ว“แฮปปี้ เบิร์ดเดย์” เขาแฮปปี้เธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แต่แววตาซับซ้อนจนเกินกว่าเธอจะเข้าใจ“ใช่สิ วันนี้วันเกิดฉันนิ่”“ลืมไปเลย” วันเกิดของเธอไม่ค่อยได้มีความสำคัญอะไร ตั้งแต่คุณแม่ของเธอจากไปอีกนั่นแหละ ตอนอยู่ที่บ้านก็มีดวงดาวแม่ของแพรวมาแสดงกล่าวคำอวยพรให
37ห่วง NC“ห้ามนั่งสกปรก”พอได้ยินประโยคนั้นลลินก็พยักหน้าเข้าใจ ตอนนี้เธอไม่มีแรงจะพูดเอาใจเขา เพราะรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ ไม่สบายเนื้อสบายตัวสองมือกำเข้าที่กระโปรงสวยเพื่อพยุงตัวเองไว้เขามองเห็นหน้าเธอเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นซีดเซียว แต่ทว่ากลับเมินเฉยไม่อยากแคร์เธอ เลยบังคับใจให้เลิกสนใจ“เปลี่ยนชุดสิ”“รีบว่าย รีบหัดฉันไม่มีเวลามาสอนเธอมากนัก” เขาไม่ได้ขึ้นเสียงอะไร พูดออกมาด้วยความราบเรียบ ชายหนุ่มดูไม่พอใจมากที่ต้องมาสอนเธอ เธอได้แต่นึกสงสัยว่าทำไมไม่ให้เพื่อนเขาสอนแทนล่ะ สิงห์ก็อาสาแล้ว“ไม่ต้องสอนลินก็ได้”“วันนี้ลินรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเลย”“วันอื่นได้ไหม” เธอตัดสินใจบอกเขาไปตรง ๆ“ทำไม เธอจะให้ใครสอน”“ไอสิงห์เหรอ” เสียงเข้มเอ่ยออกมาเสียงดังขึ้น“ไปสิ” เธอรีบตอบกลับเขาไปไม่อยากเถียงกับเขา เพราะรู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะพูด มือบางรีบเปิดกระเป๋าหยิบชุดว่ายน้ำที่เปียกอยู่แล้วมาใส่ ก่อนจะออกมารอเขาด้านนอก สระว่ายน้ำถึงจะไม่ได้ใหญ่เท่าของโรงเรียนแต่มาอยู่บนคอนโดถือว่าใหญ่พอให้ว่ายฝึกซ้อมได้“...” สายตาของเธอเลื่อนมองคนตัวโตตอนนี้เข้าอยู่ในชุดว่ายน้ำใส่เพียงกางเกงเท่านั้น ส่วนด้านบนเขาไม
30จุดเข้าใจหญิงสาวย่อตัวนั่งลงหน้าประตูห้องยกมือปาดเหงื่อที่ซึมตรงขมับ ก่อนจะหันกลับไปมองห้องนั่งเล่นอีกรอบก็รู้สึกโล่งอกออกมาเมื่อแซนดี้ได้ออกไปแล้วร่างบางค่อย ๆ เดินมายังบริเวณโซฟาขนาดเล็กมีชายหนุ่มนอนหลับตาพริ้มโดยใช้มือข้างขวาหนุนเป็นหมอนรองศีรษะ สายตาของเธอเหลือบลงไปเห็นผ้าห่มร่วงลงพื้นจึงหยิบมันขึ้นมาห่มร่างหนานั้น“…” เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของชายหนุ่มทำให้เธอเริ่มเดินสำรวจบริเวณที่ดาราสาวเข้ามาสำรวจหาความผิดปกติก่อนหน้านี้“ไม่เหลือร่องรอยไว้เลย” “คุณจะทำแบบนั้นทำไมนะคุณแซนดี้” แพรวพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะล้มเลิกความคิดเพราะความง่วงกลับมาอีกครั้งแต่เมื่อขากำลังจะก้าวหันหลังก็ต้องสะดุ้งหนัก“อุ๊ย!” “ตกใจหมดเลยค่ะ” หน้าอกอวบของเธอชนเข้ากับหน้าท้องแกร่งของเขาอย่างจัง ตาของเธอเบิกกว้างออกมาเมื่อชายหนุ่มจ้องเอาเรื่อง“มาทำอะไรพื้นที่ทำงานของฉัน” น้ำเสียงแข็งกระด้างถามต่อ“เอ่อคือแพรว” “แพรวแค่มาหาน้ำกินค่ะ”“ขอตัวนะคะ” ลมหายใจร้อนของคนตัวสูงรดต้นคอ ก่อนหญิงสาวจะค่อย ๆ หดตัวลงเตรียมจะเดินกลับแต่แล้วร่างสูงก็เดินตามมาติด ๆ“มีอะไรคะ”“…” อาโลไม่พูดอะไรถือโอกาสหญิงสาวเผลอเพียงแปบเดียว
35จุดเปลี่ยนแปลงเช้าแล้วฉันยังนอนอยู่บนเตียงที่เดิม ยังไม่ได้ลุกไปไหน เสื้อผ้าสวมใส่ก็ตั้งแต่เมื่อคืน ใจมันยังจมอยู่มันไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น เสียงแจ้งเตือนอะไรจากใครบ้างไม่รู้ฉันเหมือนคนหูดับสายตามองไปรอบ ๆ ห้องนอนตัวเองที่ยังมีกลิ่นเขาจาง ๆ แค่นึกถึงเธอก็อยากร้องไห้ออกมาอีกแล้ว หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงนุ่มก้าวขาเดินไปตรงหน้ากรอบรูปคุณแม่“ทำไมไม่มีใครชอบลินเลย”“คุณพ่อก็ไม่ชอบลิน ซันก็ไม่ชอบลิน”“ลินทำอะไรผิดนัก” เธอคุยกับคุณแม่ผ่านกรอบรูปอยู่ฝ่ายเดียว มีเพียงรอยยิ้มที่ไม่ได้แปรเปลี่ยนส่งมาให้เธออยู่อย่างนั้น ก่อนเธอจะพยายามหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งสติทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ลองอีกสักตั้ง!ร่างบางจัดการซักเสื้อผ้า จัดของเข้าที่ให้เรียบร้อย หญิงสาวเดินหางานทำแบบตอนที่อยู่ด้วยกันกับเขา เขาพาเธอทำอะไรเธอทำแบบนั้นหมด จนกระทั่งเสียงเครื่องซักผ้าร้องดังขึ้น มือบางก้มหยิบเสื้อผ้าของตนเองออกมาตาก ก่อนจะหันไปด้านซ้ายก็พบว่าเขาก็กำลังตากผ้าเหมือนกัน“...” เขาตั้งใจจะรีบตากผ้าและพยายามไม่มองไปที่ห้องของเธอ แต่ฟ้าเหมือนกลั่นแกล้งให้เขามาพบกับเธอตอนตากผ้าเหมือนกัน พอหันไปมองก็พบรอยยิ้มจากคนที่ผ
34เสียใจเหมือนกันก่อนหน้านี้ชายหนุ่มหยิบแว่นออกมาเช็ดด้วยความถะนุถนอมเขาดูแลดีกว่าแว่นอันเก่าที่ราคาแพงกว่านี้ เพราะแว่นนี้ลลินซื้อให้ ก่อนที่เขาจะเดินลงไปทานอาหารกลางวันกับเธอแบบนี้ทุกวัน เป็นที่ที่เราสองคนได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เพราะเราอยู่คนละแผนก ติ๊ง! เสียงข้อความไฟล์คลิปเสียง ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยชื่อคนส่งเป็นเบอร์แปลก เขาเลื่อนก่อนจะเปิดแอร์พอร์ตฟัง ขณะสองเท้าเดินไปที่โรงอาหาร ‘คนอะไรนิสัยไม่ดีเลย’ ‘รู้ว่าเขาเป็นแฟนกับน้องสาวตัวเองแล้วยังจะแย่งคบอีก’ เสียงผู้หญิงพูดขึ้นมาแต่เขาไม่รู้ว่าเสียงนั้นคือใคร‘เธออิจฉาเหรอ ถึงได้ตามราวีไม่เลิก ฉันไม่เคยทำอะไรให้พวกเธอ’ นี่เสียงลลิน แล้วเธอมีเรื่องกับใคร เขาฟังต่อพอเป็นเรื่องของบัดดี้ตัวเอง‘ป่าวหรอกแค่อยากมาดูคนนิสัยเสีย’ เสียงผู้หญิงคนนั้นเหมือนต้องการยียวนให้อีกฝ่ายโมโห‘ไม่ได้อยากแย่งหรอก ไม่มีอะไรน่าแย่งแค่จะทำให้น้องสาวเจ็บแบบที่ฉันเจ็บ’‘แพรวมันแย่งพ่อฉัน ฉันก็จะแย่งแฟนมัน’‘ฉันจะเอาคืนบ้าง ผิดตรงไหน’‘หลังจากที่ฉันได้เขาเป็นแฟนแล้ว ฉันจะเลิกทำให้มันเสียใจ’ ลลินพูดเย้ยพวกนั้น ก่อนที่เขา







