Mag-log in9
ฉันชอบคุณ เขาปิดประตูหน้าห้องอย่างงงงวย ถือถุงนั้นมา ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะทานข้าวเดินกลับไปนั่งอ่านหนังสือมุมโปรดอย่างไม่สนใจถุงข้าวสักนิด มือแกร่งหยิบแว่นพร้อมผ้าเช็ดซองเล็ก ๆ เช็ดกรอบด้วยความพิถีพิถัน ขัดจนแว่นเงาวับไม่มีรอย ก่อนจะดันแว่นใสใส่ตา สายตาจ้องตัวหนังสือ มือจดสรุปเนื้อหาตามความเข้าใจ ก่อนท้องจะร้องประท้วงขึ้น เพราะเขาไม่ได้ทานข้าวเย็น มีเพียงไอศกรีมหนึ่งถ้วยตกถึงท้องเพียงเท่านั้น ในคราเเรกเขาจะชวนเเพรวทานข้าวเย็นด้วยกัน แต่หญิงสาวอยากทานเพียงแค่ไอศกรีมละจะกลับไปทานข้าวเย็นที่บ้าน คร๊อก~ เสียงท้องร้องยาวออกมา เขาก็ไม่สนใจอ่านหนังสือต่อ คร็อก~ มือแกร่งทาบลงท้อง จิปากเบา ๆ แต่ก็ยังไม่สนใจมันจนกระทั่ง คร็อก~ สายตาคมมองไปที่นาฬิกาตั้งโต๊ะแสดงเวลาสามทุ่มครึ่ง หากเขากินข้าวตอนนี้ อาหารย่อยผ่านไปที่กระเพาะใช้เวลาสองชั่วโมง “ห้าทุ่มครึ่งถึงจะนอนได้” เขาลุกขึ้นพ่นลมหายใจก่อนจะเดินผ่านโต๊ะอาหารไปโซนครัว เปิดตู้เย็นก่อนจะต้องรีบปิดลง ข้างในตู้มีเพียงน้ำเปล่าและเบียร์สองกระป๋อง แน่นอนว่าคนแบบเขาไม่ทานอาหารแปรรูปแน่นอน ใบหน้าหล่อหันหลังกลับไปมองถุงข้าวบนโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้าไปหามัน ใช้นิ้วชี้เกี่ยวหูถุงชูขึ้นเพ่งมองกลับไปมา “กินก็กิน” “ถ้าฉันท้องเสียขึ้นมา” “ฉันเอาเธอตายเเน่ ยายเพี้ยน” เขาวางลงเปิดถุงหยิบกล่องข้าวออกมา ก่อนที่คิ้วหนาจะขยับชิดติดกัน เพราะมีโพสต์อิทแปะไว้หน้ากล่องข้าวว่า “ฉันชอบคุณ” ยายเพี้ยนนั่นชอบเขาเหรอ แต่เธอไม่ใช่สเปคเขาแน่นอน เขาเปิดกล่องข้าวออกมา ข้างในเป็นข้าวผัดกุ้ง อาหารเย็นแล้วแต่กลิ่นหอมผัดในกระทะยังอยู่ ก่อนเขาจะเทใส่จานนำไปกดอุ่นในไมโครเวฟ ไม่นานข้าวผัดกุ้งร้อน ๆ ก็พร้อมทานแล้ว กินไปคำแรกกลับรู้สึกอร่อยแม้เป็นเพียงข้าวผัดธรรมดา มือแกร่งตักเข้าปากจนรู้ตัวอีกทีก็หมดเเล้ว เขาจัดการเก็บกล่องใส่ขยะทิ้ง เหลือเพียงโพสต์อิทเขาถือมันมาว่างแปะไว้ที่ปกหนังสือ ก่อนจะเดินถือหนังสือที่อ่านคาไว้มาอ่านต่อจนกระทั่งห้าทุ่มครึ่ง ชายหนุ่มเดินไปปิดไฟเปลี่ยนมาเปิดโคมไฟบนหัวเตียงแทน ก่อนจะวางหนังสือลง แต่ในขณะที่กำลังจะถอดแว่นตา เสียงมือถือสั่นแจ้งเตือนดัง ติ๊ง เสียงแจ้งเตือน กลุ่มบัดดี้พี่ม.6 (65) Time : พรุ่งนี้เริ่มเรียนด้วยกันวันแรกเลยนะครับ Time : ส่วนใครอยากเปลี่ยนคู่ เทอมสองสามารถเปลี่ยนได้ Time : ขอให้พี่ ๆ สนุกกับการเรียนครั้งใหม่ ปีสุดท้ายกับบัดดี้คนสนิทที่พวกพี่จะได้ทั้งเพื่อนใหม่และถือว่าช่วยเพื่อนให้จบไปกับพวกเรา Time : ขอบคุณครับ ฝันดีครับ “ไอเด็กเวร” เขาอ่านเพียงเท่านั้น หยิบสายเสียบชาร์จแบตวางบนหัวเตียง ก่อนจะถอดแว่นพร้อมกับปิดไฟ นอนมองเพดานผ่านความมืด ‘ฉันชอบคุณ’ ประโยคนั้นยังลอยเข้ามาในหัว พรุ่งนี้เขาจะทำตัวกับคนที่ชอบเขาแบบไหนกัน จะอึดอัดไหม ถ้าเธอมารุ่มร่ามกับเขาเยอะ เขาจะสั่งถอนกิจกรรมนี้ เพราะเขาเป็นทายาทโรงเรียนนี้อยู่เเล้ว “ฟู่ว” เขาสลัดความคิดก่อนจะค่อย ๆ ทำจิตใจให้สงบ เปลือกตาหนักอึ้งก็ค่อย ๆ ปิดลงเข้าสู่นินทราไป ••• ห้องข้าง ๆ “ฉันชอบคุณ” เธออ่านโพสต์อิทแปะไว้หน้ากล่องพอดี “เสียใจด้วย” “ส่งไม่ถึงคนที่เธอชอบ” หญิงสาวยักไหล่ก่อนจะดึงกระดาษใบนั้นตักข้าวผัดหมูชิ้นพอดีคำเข้าปาก “ร้านนี้อร่อยแหะ” มือบางเลื่อนเข้าแอบสั่งอาหารจะถามว่าเขารับอาหารอีกที่มาจากที่ไหน แต่ทว่าอ่านกลับต้องหยุดชะงักความคิด ‘นิ่คุณ ไม่ใช่อาหารตัวเองเอาไปกินทำไม ถ้าไม่ใช่ก็ควรจะรีบบอก นอกจากผมโดนลบดาว ยังโดนด่าอีก เเล้วไออาหารที่คุณสั่งมันก็เสื…กเเพง ไม่ได้ค่าอาหารยังมาเสียเงินเพิ่มอีก เฮงซวยชิบหาย’ “หน๊อย! มันพิมพ์ตอบกลับไม่ได้เฉย ๆ หรอก” เธอไม่สามารถพิมด่ากลับไปได้เพราะคนขับปิดงานไปแล้ว “ดูไม่ดีเอง สมน้ำหน้า” ก่อนจะเลิกใส่ใจลุกเข้าไปอาบน้ำ พรางนึกถึงตอนเอาข้าวไปให้บัดดี้ ตอนเขาเปิดห้องออกมาแอบเห็นว่าห้องเขาเรียบร้อยมาก ไม่พอแค่นั้น เขามีหนังสือมากมายวางบนโต๊ะและกลิ่นหอมในห้องเขาจาง ๆ “นายมันเด็กเนิร์ด” “นายหนังสือ” “นายตัวหอม” เธอรีบปิดปากขำ “นายบ้าเรียน” “นายบัดดี้ดีเเล้ว” ลลินตั้งขื่อให้เขา ตบน้ำในอ่างนี้ที่เเช่อย่างชอบใจ ก่อนจะลุกขึ้นมาเช็ดตัวทาครีมบำรุงและหยิบแผ่นมาร์กหน้าตัวเเพงเเปะบนผิว ติ๊ง เสียงแจ้งเตือน กลุ่มบัดดี้พี่ม.6 (65) Time : พรุ่งนี้เริ่มเรียนด้วยกันวันแรกเลยนะครับ Time : ส่วนใครอยากเปลี่ยนคู่ เทอมสองสามารถเปลี่ยนได้ Time : ขอให้พี่ ๆ สนุกกับการเรียนครั้งใหม่ ปีสุดท้ายกับบัดดี้คนสนิทที่พวกพี่จะได้ทั้งเพื่อนใหม่และถือว่าช่วยเพื่อนให้จบไปกับพวกเรา Time : ขอบคุณครับ ฝันดีครับ “พรุ่งนี้เริ่มวันแรกเหรอ” มือสวยปัดเเอพไลน์ออก กดเข้าการตั้งนาฬิกาปลุกใหม่ ก่อนจะเลื่อนเวลาเป็นหกโมงครึ่ง “ทันอยู่เเหละ” “ปกติตื่นเจ็ดโมง” เมื่อตั้งนาฬิกาปลุกเสร็จ ลลินทำหน้าครุ่นคิดก่อน ค้นหาบัดดี้ในไลน์กลุ่มก่อนจะกดเพิ่มเพื่อนเเละพิมพ์เเชทไป Sun. Lalin : พรุ่งนี้ไปเรียนพร้อมกันนะ Lalin : ข้าวผัดอร่อยไหม Lalin : นายคงนอนเเล้ว Lalin : ฝันดีนะ บัดดี้ :,P ก่อนจะกดปิดเเอพสายตาของเธอดันเห็นกลุ่มสามสาวชวนเที่ยว แชทยังคงค้างรอเธอกดเข้าไปอ่าน เเต่ทว่านิ้วเรียวกดปิดการแจ้งเตือนเเละปิดเสียงเเชทนั้น พร้อมกับกดซ่อนเเชทและวางโทรศัพท์ลงทันที เธอหยิบแผ่นมาร์กหน้าออกโยนทิ้ง ก่อนจะหลับตาลง…ตอนพิเศษ 3ครอบครัวสหบวรเกียรติ(ไซออน) ภายในห้องพักฟื้นพิเศษ โรงพยาบาลซีซีเอส“ลูกชายไปหาอะไรกินไหมลูกแม่เป็นห่วง” ภายในห้องที่มีกลิ่นยาคละคลุ้งเต็มไปหมด ลลินเดินเข้ามาพร้อมสามี เข้ามาหาลูกชายที่ตอนนี้ยังคลุกอยู่แต่ในห้องพักฟื้น เธอหันไปมองด้านข้างพบว่ามีแมคบุ๊ค ตั้งวางคู่กับอาวุธปืนโปรดของลูก“ผมไม่หิวครับ”“ผมจะรอเธอฟื้นก่อน” ก่อนหน้านี้เขามีปากเสียงหรือเรียกว่าเป็นการทะเลาะกันครั้งใหญ่เลยก็ว่าได้ เธอเป็นผู้หญิงที่ย่างก่ายเข้ามาในชีวิตที่ไร้ชีวาแบบเขา เธอเปรียบเสมือนอากาศทำให้เขาอยากเป็นคนที่รักคนเป็น แต่ไหนเธอกำลังจะทิ้งเขาไป“ไม่เป็นไร พ่อเตรียมอาหารมาให้ลูกแล้ว”“แม่ตั้งใจทำเลยนะ” ชวิศวางอาหารใส่กล่องถนอมอาหารมาพร้อมกับ กับข้าวหลายอย่าง วางไว้ข้างปืนของลูก เขาห้ามลูกไม่ได้เลยเรื่องนั้น แต่ทำได้แค่เฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ บนเตียงรักษามีร่างผู้หญิงผิวพรรณขาวซีดเพราะเสียเลือดเป็นจำนวนมาก ส่วนบนศีรษะมีผ้ากอตพันไว้รอบหัว“แม่หนูนี่จะต้องฟื้น เธอแค่กำลังพยายามรักษาตัวเองอยู่” เสียงพ่อของเขาเอ่ยบอกพร้อมกับวางมือบนไหล่กว้าง ก่อนที่จะรับรู้ว่าลูกชายที่ไม่เคยร้องไห้มาหลายปีตอนนี้แผ่นหลังแกร่งกำลั
ตอนพิเศษ 2คุณหมอลูกสามเวลาที่ผ่านไปไวเหมือนโกหก หลังจากจบศึกกระแทกรักเจ็ดสิบเก้าวัน ทำให้เกิดผลผลิตทั้งหมดสามคน ที่พ่อและแม่หล่อหลอมดีเอ็นเอ ยีสน์เด่นส่งมาถึงลูก ๆ ทั้งหมด ผู้ชายสามคนออร่าความหล่อไม่กินกัน คนแรกลูกชายคนโตของบ้าน เซนิท พึ่งสอบจบแพทย์เฉพาะทางด้านศัลยกรรมทรวงอก บนใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ใคร ๆ มองมาเป็นอันต้องเคลิ้มแต่ทว่าใครจะรู้นิสัยที่แท้จริงอย่างหนึ่งของลูกชายเธอว่าเป็นคน ‘กลัวผู้หญิง’ผ่านไปสองปีเธอก็คลอดลูกชายคนที่สองชื่อว่า ไซออน ตอนนี้กำลังเป็นนักศึกษาแพทย์ปีห้า ลูกชายบอกเธอจะเรียนต่อเฉพาะทางด้านกระดูก นิสัยสุขุมไม่ค่อยเผยรอยยิ้มเท่าไหร่ แต่ทว่าเป็นคนชอบสังสรรค์ขัดกับบุคลิกภายนอก มีอีกอย่างหนึ่งที่เธอเป็นห่วงลูกชายมากคือชอบออกไปช่วยเหลือเหตุการณ์ฆาตกรรมต่าง ๆ ในที่เกิดเหตุหรือเรียกว่า นิติเวชชันสูตรพลิกศพ ซึ่งพวกคดีส่วนใหญ่จะถูกปิดไว้ด้วยผู้มีอำนาจลูกชายมีแล้วสองคนฉันและสามีจึงตกลงกันว่าอยากมีลูกสาวสักคนอีก เป็นคนสุดท้ายแต่แล้วกลับได้ลูกชายมาปิดท้ายแทน ซุส ลูกชายคนสุดท้องถอดแบบนายแพทย์ชวิศมาเต็ม ๆ เจ้าพ่อหนอนหนังสือ และดันอยากเรียนแพทย์ตามพี่ชายสองคนไป ซึ่งตอนนี้เป็น
ตอนพิเศษ 1สามีภรรยา NCสองร่างบดจูบริมฝีปากกันและกัน เคล้าคลึงอยู่อย่างนั้นเป็นเวลาหลายนาที หมดสิ้นแล้วความเจ็บปวดใด ๆ ทุกสิ่งหลังจากนี้ชีวิตของเราจะมีแต่คำว่าครอบครัว ลลินห่อไหล่เข้าหากันเล็กน้อยเมื่อรับรู้ว่ามือแกร่งสัมผัสเข้าที่หน้าอกอวบของตัวเอง ไม่พอแค่นั้นเขายังค่อย ๆ ล้วงเข้าไปในชุดแต่งงานสีขาวด้วย“อื้อ!” เขาสะกิดยอดดอกเล่นทำให้เธอทนต่อความรู้สึกนั้นไม่ไหว เผลอครางออกมาทั้งที่ปากจูบกับเขาอยู่ เธอไม่รอเป็นฝ่ายโดนเขาแกล้งอยู่คนเดียว มือบางเลื่อนลงไปที่เป้ากลางกายระหว่างขาแกร่ง สัมผัสเข้าที่ลำยาวนั้นที่เข้ามาอยู่ในตัวเธอนับครั้งไม่ถ้วน มันพองขยายขนาดสู้มือเธอ ความอยากแกล้งมากกว่านี้ถึงปลดตะขอกางเกงสีขาวลง ตามด้วยแพนตี้สีดำทำให้เจ้าลำรักดีดชี้มาตรงหน้าท้อง“เงี่ย-เหรอครับ” เจ้าบ่าวป้ายแดงผละออกจากปากบางด้วยความเสียดาย เอ่ยถามภรรยาสาวด้วยความหยาบโลน“ค่ะ มาก ๆ เลย” เธอตอบกลับพร้อมกับปลดชุดเจ้าสาวสวยออก มันเป็นชุดเกาะอกค่อนข้างที่จะถอดง่าย ผมมองภาพนั้นก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ มันช่างเซ็กซี่เพราะเธอจงใจใช้สายตาของเธอสู้เขากลับอย่างท้าทาย ลลินนั่งลงบนปลายเตียงนอนที่มีกลีบกุหลาบสีแดงโรงกร
54ซึ้งเหลือเกิน‘ที่รักครับ หยิบเอกสารซองสีน้ำตาลมาให้ผมที่โรงเรียนทีครับ’‘ผมวางไว้บนโต๊ะห้องทำงานคุณ’ ลลินเปิดโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงข้อความ“ค่ะ รีบไหมคะ”‘ไม่ครับ’“อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงถึงค่ะ”ผู้บริหารสาวเมื่อทำการเคลียร์งานสำคัญเสร็จแล้วก็ลุกออกจากห้องทำงานส่วนตัว และไม่ลืมหยิบเอกสารซองน้ำตาลที่เขามาลืมไว้ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้เมื่อมาถึงโรงเรียนนานาชาติที่คุ้นเคยก็นึกสงสัยว่าวันนี้ทำไมที่โรงเรียนเงียบแปลก ๆ ทั้งที่เป็นวันธรรมดาเปิดเรียน สายตาของเธอหันไปเจอนักเรียนที่เหมือนหลงเข้ามาบริเวณนี้“เอ่อน้องคะ วันนี้โรงเรียนไม่ได้ปิดใช่ไหม” นักเรียนชายคนนั้นเมื่อได้ยินเสียงคนถามก็หันกลับมาตอบด้วยรอยยิ้ม“ไม่ได้ปิดครับ วันนี้เขามีงานด้านบน”“โอเคจ่ะ ขอบใจนะ พี่เห็นว่าโรงเรียนเงียบ ๆ” ลลินโล่งใจเล็กน้อย คราแรกจะดุอีกคนแล้วว่าผ่าตัดจนเบลอหรือเปล่า“แต่วันนี้ที่โรงเรียนถือเคล็ดว่าใครเข้าไปในตึกนี้ต้องแต่งชุดนักเรียนครับ” ประโยคนั้นทำให้แฟนเจ้าของโรงเรียนแห่งนี้ขมวดคิ้วชนกันอัตโนมัติ เคล็ดอะไรกัน นี่โรงเรียนนานาชาติ แต่ลลินก็ไม่ได้ถามอะไรกลับไป ยังไงเจ้าของโรงเรียนก็เป็นคนไทยอาจจะมีความเชื
53รับผมเป็นเจ้าบ่าวได้ไหมครับโรงพยาบาลแห่งนี้ก็ยังขาดแคลนทีมแพทย์รวมถึงอุปกรณ์ทางการแพทย์เหมือนเดิม ตอนนี้ผมได้เริ่มเข้ามาช่วยเหลือจริงจัง สาเหตุคือเราให้ผู้คนต่างด้าวเข้ามารักษาร่วมกับคนไทยด้วย และอีกอย่างคือที่นี่ไม่ค่อยมีอะไรอำนวยความสะดวกเลยทำให้แพทย์จบใหม่ก็ไม่ค่อยอยากจะมานัก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีใจรักในการช่วยเหลือคนก็ตาม“ตามนี้นะครับ”“ผมจะให้คนเข้ามาสร้างที่ตรงนี้ ว่างพอดี” ผมประชุมกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลรวมถึงรอบนี้เข้าขอปรึกษาเซนต์ว่าจะช่วยเหลืออย่างไร เพราะเพื่อนเขาเป็นบริษัทผลิตเครื่องมือทางการแพทย์ทำให้การเจรจาครั้งนี้รวดเร็วและตอนนี้เราได้ทีมก่อสร้างช่างจากบริษัท Alpha Engineering ที่ขึ้นชื่อเรื่องงานก่อสร้างอาคาร เมื่อแผนการก่อสร้างแปลนอาคารถูกอนุมัติทุกฝ่าย การขุดเจาะก็เริ่มต้นทันที จริง ๆ แล้วโรงพยาบาลยังพอมีพื้นที่เหลือในการก่อสร้างอาคารรักษาเพิ่ม เขาเลยเปิดรับบริจาคพร้อมกับบริจาคร่วม มีการแถลงข่าวการปรับปรุงโรงพยาบาลครั้งใหญ่ ทำให้ประชาชนเกิดความสนใจเข้ามาร่วมทำบุญโรงพยาบาลร่วมด้วยมากมายในการสร้างครั้งนี้จะมีอยู่สามตึก คือตึกรักษาผู้ป่วยนอก อาคารพักพิงผู้ป่วยใน แ
52กราบขอโทษผ่านเมื่อวานไปพ่อของฉันได้รับเข้าการผ่าตัดเรียบร้อยและกลับพักฟื้นที่บ้านโดยมีน้าดวงดาวดูแลอยู่ไม่ห่าง น้าดวงดาวลาออกจากบริษัทเอกชนนั้นแล้วเพราะฉันให้ออก มาทำงานในบริษัทฉันแทน ลลินไม่เคยมีความใจจืดใจดำถึงแม้ใครจะเคยทำไม่ดีกับตัวเองยังไง ด้วยพื้นฐานจิตใจของเธอถูกแม่โอบล้อมเลี้ยงดูมาด้วยความรักเต็มล้น ส่วนงานที่เธอมอบให้น้าดวงดาวทำคือเป็นฝ่ายตรวจสอบวัตถุดิบในการสั่งผลิตสินค้าแต่ละล็อต ซึ่งงานแบบนี้สามารถทำที่บ้านได้ตอนนี้ฉันอยู่ในชุดเดรสสีแดงระดับความสั้นเหนือเข่าเพราะนายแพทย์หนุ่มบอกว่าจะพาไปเซอร์ไพรเสียงหวานเชื่อมของเขา พลันทำให้ใจดวงน้อยเต้นจังหวะแรง ตื่นเต้นว่านายแพทย์หน้านิ่งจะมีอะไรเซอร์ไพร“สั้นไปไหมครับชุด” ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องแต่งตัว พอเห็นร่างสวยเซ็กซี่ที่กำลังสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกเขาก็รีบเดินเข้ามาคลอเคลีย ความหึงหวงเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ“ขอวันเดียวได้ไหมคะ ตั้งแต่ซื้อมาชุดนี้ไม่เคยใส่เลย” ลลินแหงนใบหน้าประทับรอยจูบที่ริมฝีปากคนขี้หวงเบา ๆ“ครับ ขอค่าอนุญาตด้วยวันนี้”“ก็ได้ทุกวันอยู่แล้วไหมคะ” เรามีอะไรกันแทบทุกวัน ไม่ว่าเขาจะยืนผ่าตัดงานหนักแค่ไหน ก่อนนอนหรื