LOGINAlice’s POVLumilipas ang oras, pero wala pa ring pagbabago. Tahimik si Wenner sa kabilang kama, nakatalikod pa rin sa akin, at ni hindi man lang ako nililingon para tingnan. I don't know what is going on. Parang hangin lang ako dito sa kwarto.Ilang beses ko siyang nilapitan. Ilang beses kong sinubukang kausapin siya pero... “Wenner… pwede ba tayong mag-usap nang maayos?” tanong ko nang mahina, halos pabulong na lang dahil takot akong lalo siyang magalit. “Gagawin ko na Wenner … kung ‘yun lang talaga ang kailangan. I’ll download them again, okay? Babalik ko lahat ng videos na yon. Huwag ka lang magalit sa akin nang ganito. Namimiss na kita.”Wala siyang sagot. Hindi man lang gumalaw.“Please… pakinggan mo naman ako,” pakiusap ko, lumapit pa nang kaunti. “Hindi ko naman sinasadya na saktan ka. Nasaktan lang talaga ako. Akala ko kapag nawala na ‘yung mga video na yon, tayo naman ang magkakaroon ng pagkakataon. Pero kung mali ‘yung ginawa ko, aaminin ko. Patawarin mo na ako. Babawi ako
Alice’s POVAlas-siyete na ng gabi nang makarating ako sa tapat ng mansyon. Pagtingin ko sa harapan, nandoon na ang sasakyan niya. Nakaparada na parking lot kung saan naroon ang lahat ng sasakyan niya. Mga mamahaling sasakyan. . Ibig sabihin, nandito na siya. Nandoon na siya sa kwarto namin.Kahit pagod sa naging lakad ko at sa maghapon na pag-iisip, biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi na ako naglakad — tumakbo ns ako. Mabilis na pumasok sa malaking pinto, hindi na inalala ang sapatos na halos matanggal sa bilis ng hakbang. Inakyat ko ang hagdan, dahan-dahan man ang paghakbang pero mabilis ang pagtungo sa pinto ng kwarto namin. May dala akong pag-asa sa dibdib ko — sasabihin ko na sa kaniya ang tungkol sa plano ko at sure akong ikatutuwa niya yon. Kailangan ko ring banggitin din talaga ang bagay na 'yon para bigyan niya ako ng sampong milyon. At pagkatapos nito, Magkakaayos na kami. Babalik na kami sa dati.Pagbukas ko ng pinto, hinanap kaagad siya ng mata mga ko sa buong kwa
Alice’s POVKaya sa huli, wala na akong ibang naiisip na paraan kung hindi ang gawin ang mga bagay na ikakasaya ng asawa ko. Hindi ko sure kung kakayanin ko pero sa ngalan ng kasal namin, gagawin ko. Pumunta ako sa isang clinic — yung hindi pa masyadong kilala pero magaganda ang reviews online. I chose this clinic kasi malayo sa amin, para walang makakilala sa akin.Naka-shade ako, naka-face mask, nakasuot din ng cap nang pumunta ako doon. Halos itinago ko ang buong sarili ko. Nakayuko ako habang naglalakad papasok, kasi natatakot ako — what if may makakilala sa akin? Nakakahiya. Pero ginagawa ko naman ‘to hindi para sa sarili ko. I’m doing this for him. For us. Para sa asawa ko. Para magustuhan niya ulit ako. Para maging sapat ako.Umupo ako sa harap ng nurse nang nakayuko pa rin, hawak nang mahigpit ang bag ko.“Magkano po… magpa-ano?” nauutal kong tanong, halos pabulong lang.Tumingin siya sa akin, nakangiti nang maayos. “Ano po ‘yun, Ma’am? Ano pong gusto niyong ipagawa?”Bumuka
Buong gabi akong naghihintay sa asawa kong si Wenner. Nandito ako sa may sala, naghihintay ng tahimik pero malalim ang iniisip. Panay ang tingin ko sa orasan at sa pinto. Gusto ko sanang sabihin sa kaniya na sige, kung ano talaga yung eksaktong gusto niya, gagawin ko. Gagawin ko kasi mahal ko siya. Anuman ang kailangan niya, gagawin ko, para maayos na ksmu. Ayokokadi nang ganito kami. magkssama nga pero parang magkalayo rin, malamig na ang gani, parang hindi na kami mag-asawa.Hanggang lumalim nang lumalim ang paghihintay ko. Inabot na ako ng alas-diyes… alas-onse… at ngayon ay alas-una na.Wala pa rin siya. At sobra na ang pag-aalala ko. Tinatawagan ko siya — isa, dalawa, tatlong beses. His phone kept on ringing but he didn’t answer any of my call. "Galit pa rin siguro siya," sa isip-isip ko.. Nag-text na lang ako sa kaniya hoping na mabasa niya. "Wenner, usap tayo please. Naiintindihan na kita. Gagawin ko na yung gusto ko. Im willing to change for the sake of our marriage. Pleas
Ang bigat ng lahat paggising ko. he left me questioning my worth while im just addressing my pain. Hindi naman kami ganito dati. oo busy siya palagi pero hindi naman siya nagsasalita ng mga nakakasakit sa akin.Mali ba talaga yung ginawa kong pagbura ng mga video na yon? Ganun ba ka big deal yun para saktan niya yung feelings ko at hindi niya ako tabihan sa pagtulog? Tumayo ako at naglakad ng dahan-dahan papunta sa harap ng malaking salamin. tinitigan ko ang sarili ko nang matagal. Hinahanap kung saan ba talaga ako kulang? masyado ba talaga akong plain at boring?Habang pinagmamasdan ko ang sarili ko. Wala naman akong makitang pangit sa akin. Hindi naman ako pangit. Oo, kulang sa boobs at ke-sexyhan pero hindi ako pangit. Kaya naman ako ganitong simple lang pumorma kasi akala ko sa pagiging simple ko kaya niya ako nagustuhan. Ngayon ko lang narinig mula sa bibig niya na kulang na kulang pala ako sa paningin niya. Isang taon pa lang kaming kasal pero ganito na agad yung sitwasyon.
Akala ko aalis siya. Kinuha niya na ang susi at tatalikod na sana— pero hindi. Huminto siya, humarap siya sa akin, at yung mukha niya… parang ibang tao na ‘yung nakatingin. Hindi ‘yung Wenner na minahal ko at pinakasalan ko. Galit na galit siya, parang ako pa ang may mali dito ngayon. Lumapit siya sa akin nang mabilis. Bago pa ako makagalaw, itinulak niya ako nang malakas pabalik sa kama. Napahiga ako, syempre nabigla, nanginginig ang buong katawan sa gulat at takot. Para siyang leon sa bangis ng mga tingin niya sa akin. “Wenner? Anong ginagawa mo? Kaya mo na akong saktan ngayon dahil lang sa mga video na ‘yon?” mapait kong tanong. Tiningnan niya ako nang diretso, nanginginig ang panga. “Bakit hindi? Sumusobra ka na, Alice!! I told you those mattered to me! And what did you do? You deleted everything!” Parang siyang bata na nasira yung paboritong laruan kung makaasta sa harapan ko ngayon. “Video lang ‘yon!” Umupo ako, pinipigilan ang pagtulo ng luha pero hindi ko na kaya. “Vid







