LOGIN“Best, look! Nasa top 5 ka ng Alera qualified applicants!” Pinakita sa’kin ni Saffie ang bagong post ng Alera Scholars Program. Nakalista nga ang pangalan ko ro’n.
“Sabi sa’yo eh, kayang-kaya mo ‘to! Pa-milktea ka ha ‘pag ikaw ang napili,” sabay sundot sa tagiliran ko.
Katatapos lang din ng klase, hindi na ako nakasuot ng blouse ng uniform ko dahil basang-basa iyon at mabaho. Hiniram ko lang kay Saffie ang suot kong polo shirt, mabuti nga at mayroon siya sa locker niya na extra. Kung wala, uuwi talaga ako sa kanila.
“Mambuburaot ka na naman eh. Sino ba sa’tin ang hindi gipit?” tinaas ko ang hintuturo ko at tiningnan ito, pagkatapos ay dahan-dahang tinapat kay Saffie.
Napa-rolled eyes siya kaya humagikhik ako ng tawa.
“Ewan sa’yo, Calla. Pumunta ka na kaya ng Alera quarters dahil naghihintay ang prince charming mo.”
“What?!”
“Oh, basahin mo. Sabi sa post, may final interview with Mr. Kael mamayang 3pm…” Bumagal sa pagsasalita si Saffie, napatingin kami sa isa’t isa at tumingin sa screen ng phone niya.
“4 pm na Calla! Patay kang sabon ka. Pumunta ka na ro’n, dali!” sabay tulak sa’kin, halos mabitawan ko na ang tumbler ko at bag.
“Oo na, kalma kasi.”
Inayos ko muna ang sarili ko bago pumunta ng Alera quarters. Late na ako ng 1 hour. Baka hindi na ako aabot sa interview. ‘Eh, ano naman ngayon? Mabuti nga ‘yon para hindi ulit ako ma-stressed.’
“Narinig niyo ‘yon? Apat lang daw ang na-interview dahil hindi sumipot ang isang applicant.”
Kumunot ang noo ko sa kanila, mga grupo ng first year na walang ibang ginawa kun’di ang makisabay sa uso ng school at magpa-cute sa mga seniors nila.
“Sayang naman. Dapat binigay niya na lang sa iba ang slot.”
“At ano naman ngayon? Kayo ba nagpakahirap na sagutin ang mga katanungan ng interviewer? ‘Di ba hindi?” tinaasan ko sila ng kilay at nameywang, “‘Di ba may klase pa kayo, freshmen?”
Nagkatinginan silang lahat at kumaripas ng takbo. Natatawa na lang ako sa inasal ng mga First Year, mga duwag din.
“Miss Navarro.”
Napalingon ako sa nagsalita, hindi siya pamilyar sa akin, pero may kutob akong siya ang bagong instructor sa educ department.
“Good afternoon, Ma’am,” bati ko sa kaniya.
Ngumiti lang siya ng tipid, parang pinapahiwatig niya sa’kin na hindi kami magkakasundo. Nababasa ko kasi ang tingin na ipinupukol niya sa’kin, may halong pagbabanta at inis.
“4th Year student, right? Applicant ka sa Alera Scholars Program?”
“Yes, Ma’am.”
“Aw,” biglang naging malungkot ang mukha niya, nag-pout, pero alam ko ang totoo sa plastik, “Sorry to say this, pero tapos na ang interview, at may napili na si Kael.”
Napangiti na lang ako sa kaniya ng pilit dahil hindi ko gusto ang inasal niya. Parang natutuwa pa siyang hindi ako nakahabol. Hmm, something’s fishy sa bagong instructor na ‘to.
“Ah, gano’n po ba. Sige po, salamat sa pag-inform, ma’am.” Tumalikod na ako dahil gusto ko nang mawala sa paningin niya. Ang weird kasi.
“Gusto rin kitang i-remind,” lumapit siya sa’kin, pumunta siya sa harap ko para makaharap niya ako, “na walang makakapantay sa dating scholar ni Kael. Let’s say na, ex-girlfriend niya, na hanggang ngayon ay mahal na mahal niya pa rin.”
“Ma’am, wala po akong pakialam sa ex-girlfriend niya. Tuition at allowance po ang sadya ko sa scholarship niya. At tsaka, expert na ‘ko sa ‘no string attached’ na ‘yan,” sagot ko at nginitian siya.
Tumaas ang kilay niya kaya palihim akong ngumisi. Bothered siya sa new scholar ni Mr. Kael, parang ayaw na may full scholar ulit sa Alera.
“Let’s see, then.” Ngumiti siya muna sa’kin bago umalis.
“Let’s see then,” sabi ko habang ginagaya ang boses niya, “Let’s see then mukha niya. Ako pa talaga hinamon niya.” Nakakairita, kahit ngayon ko lang nakita pagmumukha ng babaeng ‘yon.
“Miss Navarro-”
“Oo na po, aalis na.” Nilingon ko siya ulit pero nalaglag ang panga ko sa bumungad sa’kin.
Nasa harap ko ang nag-interview sa’kin kanina, seryoso pa rin ang mukha.
“Mr. Kael is waiting for you.”
“Po?!”
“You heard me, Miss Navarro. Proceed to the Alera quarters now.”
Pilit akong ngumiti dahil hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko. Ang sabi sa'kin ng bagong instructor tapos na ang final interview at may napili na. Ang sabi naman ng staff ng Alera na ‘to, naghihintay raw sa'kin si Mr. Kael. Sinong paniniwalaan ko sa kanila?
---
“Good afternoon po.”
Naabutan ko ang dalawang staff at dalawang students sa loob ng quarters. Lahat sila nakatingin na sa'kin pagkapasok ko. Habang ang interviewer ko kanina ay nakasunod sa’kin.
“Hinahanap ko po si Mr. Kael-”
“Yes?”
Namilog ang mga mata ko nang marinig ang boses na iyon, pamilyar, parang naramdaman ko ulit ang lamig ng hapon sa rooftop.
“You’re Miss Navarro, right?”
“Opo,” nahihiya kong sagot at umikot para makaharap siya.
Pero, napanganga ako nang makita ang taong nasa likod ng Alera Scholars Program, literal. Hindi ko inaasahan na ang Mr. Kael na sinasabi nila ay ang lalaking nagpayong sa’kin no’ng nagpaulan ako. Iisang Cojuangco lang pala sila!
“Teka, ikaw si Mr. Umbrella-Na-Pink!” bulalas ko habang nakaturo ang daliri ko sa kaniya.
“You act like you don’t know the Cojuangcos, Ezeline. We’re billionaires, you should know that.”
Nagsalubong ang mga kilay ko sa tinawag niya sa’kin. Hindi ako nagpapatawag sa second name ko. Pakiramdam ko kasi mahina ang tingin nila sa’kin, ‘Ezeline’, easy lang.
“Pakialam ko kasi sa mga Cojuangco.”
Tumahimik bigla ang loob ng quarters, hindi makapaniwalang nakatingin sa’kin ang mga staff, ang dalawang student, ang nag-interview sa’kin kanina, at si Miss new instructor na bagong dating.
“Ah, Mr. Kael, iinterbyuhin niyo raw ako?” pag-iiba ko ng usapan.
Kinain ako ng kaba. Maraming nakasaksi na parang minaliit ko ang pamilya Cojuangco.
“Actually, Miss Navarro, madali lang naman ang interview.”
Napalunok ako ng laway, tatlong beses, nakakatunaw kasi ang mga titig ni Mr. Kael.
“If no string attached po ang gusto ninyo, go na go ako.”
“Really?” lumapit siya sa’kin at ngumiti, ‘yong tipong maaadik ka sa kaniya. ‘Stop it, Calla! One is enough!’
“Ano pong gagawin?” medyo kinakabahan ko nang tanong.
“Come with me. Let’s talk about this in my office, privately,” tumingin siya saglit sa likuran ko kaya napalingon din ako. Si Miss new instructor, hindi pa rin umaalis, at masamang nakatingin sa’kin.
Nanlaki ang mga mata ko, parang ayaw mag-sink in sa utak ko ang sinabi niya. Pero napagtagpi-tagpi ko naman ang mga bagay na konektado kay Miss new instructor at kay Mr. Kael.
Si Miss new instructor ang ex-scholar slash ex-girlfriend ni Mr. Kael! Kaya gano’n na lang ang pakikitungo niya sa’kin kanina at nagawa pa akong sabihan ng maling impormasyon.
Mukhang siya ang hindi maka-move on at hindi si Mr. Kael!
It’s been five days pero hindi na kami nakakapag-usap ni Kael—ni anino niya ay hindi ko makita. Wala rin akong alam kung anong nangyari sa kaniya.Hindi sa nag-aalala ako, pero nakakapanibago.Isa siyang Cojuangco and it’s weird na wala man lang balita tungkol sa happenings sa buhay niya. Hindi ko rin nababasa ang pangalan niya sa portal ng Valerio. Lahat ng naka-post doon ay tungkol lang sa school at sa ibang students.Ano kayang nangyari sa kaniya? “Miss mo ‘no?”Tumabi sa akin si Saffie. Bale, nakaupo kami ngayon sa damuhan na narito sa field. May part kasi rito na mapuno kaya puwedeng tumambay rito kahit maaraw.Nilingon ko si Saffie. Kumakain siya ng burger at hawak niya naman sa kabilang kamay ang soda. Umiling na lang ako.Gutom na naman ang isa kong alaga. “So, ano na? Miss mo ba?” tanong niya ulit. “Sino?” tanong ko. Kahit may pakiramdam ako kung sino ang tinutukoy niya.Ayoko lang pangunahan siya.Ayokong isipin niya na iniisip ko nga si Kael. Bibigyan na naman niya ng ma
Gaya ng sinabi ko, dinala ako ni Kael sa isang restaurant. Nasa VIP room kami kaya wala akong ibang nakikitang customer. Kami lang ni Kael.Tahimik lang ako. Hindi sa nangyari kanina, kun’di sa hindi ko alam kung anong sasabihin.Na-mental block yata ako.Ito namang si Kael ay hindi nagsasalita. Kanina pa siya walang kibo magmula nang sumakay kami sa kotse niya.Nakakapanibago. Kung likas na siyang tahimik dati, mas tahimik ngayon. Hindi ko mawari kung ang pagiging tahimik niya ay natural lang o may ibang dahilan. “Here’s your order, Mr. Kael,” sabi ng waiter at nilapag ang mga pagkain sa mesa. Pagkatapos niyang ayusin ang pagkain namin, humarap din siya sa akin. “Enjoy your meal, madam.”Nakaalis na ang waiter pero tahimik pa rin siya.Sa totoo lang, ay hindi ko gusto ang nangyayari ngayon. Ang awkward.Wala ba siyang balak na kausapin ako man lang?So, ano ako rito? Taga-kain lang? “Eat.”Hindi makapaniwalang tumingin ako sa kaniya. And there, nasalubong ko ang mga mata niya na hi
Hindi pa rin ako makapaniwala na nakuha ko ang title. Me over candidate number 1? Mas magaling pa nga siya kaysa sa akin, eh.Hindi ko maintindihan ang desisyon ng mga judges. “Once again, our Mr. & Ms. CIT 2026… Sean Andreu Mortiza of Architectural Drafting Technology and Calla Ezeline Navarro of Electronics Technology! Congratulations!”Panay ngiti na lang ang ginawa ko at kaway-kaway sa mga kakilala. I’m so overwhelmed right now. “Sabi ko ‘di ba? Para sa iyo ang korona,” sabi ni Alexander, sabay yakap sa akin. Pero ang ikinagulat ko ay ang paghalik niya sa pisngi ko.Uminit ang pisngi ko at nanlalaki ang mga mata na tumingin sa kaniya. Humalakhak lang si Alexander, samantalang ako ay gulat na gulat pa rin.Bakit niya kasi ako hinalikan sa pisngi? Maraming nakakita. “Walang halong malisya iyon, Calla… Or should I say relative,” dagdag pa niya.Napansin din pala ni Alexander na pareho kaming Evangelista. Siguro nga kapamilya ko siya, malayong kamag-anak. Marami naman kasing Evange
“Hello, candidate number 3,” bati ni Kael.Napa-rolled eyes na lang ako sa isip ko. Asal anghel siya ngayon. Nahihiya sigurong makita ng iba ang totoo niyang ugali. “Hello, Mr. Cojuangco,” tugon ko na lang, dahil nakakahiya kung hindi ko siya gagantihan sa pagbati. Isipin pa nilang kill joy ako. “Ayieee!” “Tatanungin ka lang niyan ng ‘will you marry me!’”Nagtawanan ang lahat sa sinabi ng lalaking iyon. Maging ang mga judges ay tawang-tawa rin. Umiinit tuloy ang mukha ko. Mabuti na lang at naka-makeup ako. Kung hindi, makikita nila ang pagiging kamatis ko.Eh, kasi naman eh, nakakahiya ang sinabi ng lalaking iyon. “Oh, wala pa kami sa part na iyan. Pero puwede ko siyang tanungin ngayon,” sagot ni Kael, kaya lalong nag-ingay ang audience.Packing tape ka talaga, Kael!Masyado kang mapapel. “Just kidding. I think hindi na comfortable si candidate number 3. Kaya, tatanungin ko na siya.”Mabuti naman. Kung ano-ano pa kasi ang sinasabi eh. Epal. “Na pakasalan ka na niya?” sagot ng isa
“Calla!” ang tawag sa akin ni Lia. Kaagad siyang lumapit sa akin para hilahin ako palayo sa mga candidates. Mukhang natataranta pa siya. “Kailangan mo itong makita!”Kinabahan na naman ako sa sinabi niya. Parang ang dating sa akin ay may problema na naman. ‘Wag naman sana sa mga susuotin ko. “Ano iyon, Lia?”Ayokong ipakita sa kaniya na kabado ako. Pinilit kong maging kalmado. “Iyong evening gown mo,” pabulong niyang sabi.Nanlaki ang mga mata ko at patakbong nilapitan ko ang gown ko. Kahit naka-heels ay nagawa ko pa ring tumakbo. Muntik pa akong matapilok kanina, pero nagawa ko namang i-balance ang sarili. “Packing tape.”Kinuyom ko ang mga kamay ko. Nagsisimula na akong mainis.Pati ba naman ang evening gown ko ay hindi rin pinalampas?Malakas na talaga ang kutob ko na may sumasabotahe sa akin. Una, ang sports attire ko. Ngayon naman, evening gown ko na. “Ano na ang gagawin natin? Isa lang ang nirentahan namin dahil hindi namin inisip na mangyayari ito,” ani Lia.Halatang namom
It’s already 6 pm. Tapos na kaming ayusan at nasa backstage na kami at hinihintay na tawagin kami para sa production number. Candidate number 3 kami ng partner ko, pero grabe ang kaba sa dibdib ko. Parang milyon-milyong kabayo ang nagtatakbuhan sa dibdib ko.Nagbabalak akong mag-backout, pero iniisip ko ang section namin. Baka mapahiya kami, ako rin naman sisisihin ng mga kaklase ko. Panira kasi ang ex ni Kael. Imbes na nag-e-enjoy ako ngayon na mag-cheer sa mga bet ko. Ako pa tuloy i-che-cheer ng mga kaklase ko. “First time mo?” tanong ng partner ko.Tumango lang ako bilang sagot dahil ‘di ko feel na makipag-usap sa kaniya. Hindi kasi kami close. As in never kami nagkaroon ng encounter simula first year. Ngayon lang. Kaya hindi ko alam kung paanong approach ang gagawin ko. “Hinga lang nang malalim. Malalampasan mo rin ‘to.”Wow. Parang sinasabi niya na ako lang ang kinakabahan sa amin. “Hindi ka kinakabahan?”Sa wakas ay kinausap ko rin siya, pero nag-alinlangan pa ako. “Nah. Ne







