Chapter Four

“So, you’re Miss Navarro, huh? The crying lady in the rooftop,” tanong ni Mr. Kael nang ‘di lumilingon sa’kin.

Namilog ang mga mata ko sa tinuran niya. How dare him na tawagin akong crying lady sa rooftop? Ni hindi nga niya alam ang pinagdadaanan ko ng hapong iyon.

Napakuyom ako ng mga kamay sa inis, pero pinakalma rin kaagad ang sarili.

“And you’re Kael Cojuangco, the one with a pink umbrella,” ganti ko ring sabi.

Natigilan siya at dahan-dahang lumingon sa’kin. Parang unti-unti kong naramdaman ang tensiyon sa loob ng room.

“What did you say?” maawtoridad niyang sabi, habang ang mga mata niya ay direktang nakatingin sa’kin.

“Ah, ano, ikaw ‘yong lalaki na nagpayong sa’kin no’ng umulan,” sabi ko at pilit na ngumiti.

Kailangan ko pala makipagplastikan sa lalaking ‘to.

“Are you related to Martin Navarro?”

Umiwas ako ng tingin sa tanong niya. Binanggit ni Kael ang pangalan ng daddy ko. Does he know him?

“Yes,” tipid kong sagot, kabado rin, dahil posibleng magkaproblema sa application ng scholarship.

“Anong ginagawa ng isang Navarro sa Alera? Naghihirap na ba ang mga Navarro kaya naririto ka ngayon?” tumalikod siya saglit, kumuha ng mga papeles, na alam kong documents ng scholarship.

Pero hindi ko nagustuhan ang mga sinabi niya. Pinapalabas niya na dahil isa akong Navarro ay wala akong karapatan na kumuha ng scholarship.

“You don’t know anything, Mr. Cojuangco.”

“Is that so? By the way, here’s your contract,” sabay hagis sa’kin ng mga papel.

Gulat akong napatingin sa kaniya at bumaling din sa mga papel.

“Contract?” tanong ko na hindi makapaniwala, “eh, ‘di ba’t iinterbyuhin mo pa lang ako?”

“You’ve chosen. Congratulations.”

“What?! How? It’s not fair!”

“Let us say that you are fit for the role.”

Naglakad siya papunta sa isa pang table, pero mahaba at puno ng mga pagkain at wine. Nagbukas siya ng alak at nilagay ito sa wine glass. Habang ako, gulat na gulat pa rin, tinatanong ang sarili kung papaano, sa anong paraan ako naging fit sa role na iyon?

“Dahil ba brokenhearted ako ngayon kaya mo ako pinili?”

Nilingon niya ako, saka ngumisi. Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matutuwa.

“Babasahin mo ba ang kontrata o hindi?” Bumaba ang tingin niya sa hawak ko na contract. 

“Ito na nga,” sabay buklat ng binigay niya sa’kin.

“Read the contract… louder.”

Tinapunan ko siya ng tingin, inikutan ng mga mata, at binalik din ang tingin sa hawak ko na contract.

“Alera Scholars Program, Full Scholar Contract Conditions & Rules.” Tumingin ulit ako sa kaniya pero nakapikit ang mga mata nito, naghihintay sa babasahin ko. Huminga na lang ako nang malalim at pinagpatuloy ang pagbabasa.

“Tier,” napataas ang kilay ko at mas nilakasan ang boses, “Clause-Bound Full Scholar Endorsed and privately funded by Mr. Kael Alaric Drennan Cojuangco.”

Tumigil ako saglit para ayusin ang buhok ko dahil kumakawala ito mula sa pagkakaipit sa likod ng tainga ko.

“Meaning ako lang ang boss mo, the only funder of this program. Walang ibang magbibigay sa’yo ng allowance at tuition f*e, kun’di ako lang,” sabat ni Kael kaya napatingin ako sa kaniya. Minulat niya ang kaniyang mga mata, at diretsong tumingin sa’kin.

“Alam ko na ‘yon,” sabi ko na lang at binalik ang tingin sa contract. “Academic Privileges.”

“Iyan ang benefits na makukuha mo as a full scholar,” nilapag niya ang wine glass sa mesa at umupo naman sa sofa, “Full tuition coverage for the entire academic year. Monthly living allowance plus gadget and software grants. Exclusive access to Solaria Quarters, with mentorship lounge access. And lastly, priority recommendation for Cojuangco Labs internship. Next is, Fake Dating Clause, Clause 09: Companionship Simulation. Condition—”

“Teka nga, teka lang,” sabi ko, sinenyasan ko siya na tumigil sa pagsasalita, “akala ko ba ako ang magbabasa? Balak mo yatang basahin lahat ng nakasaad sa kontrata eh. Ikaw na kaya magbasa, tutal memorize mo naman.”

Nilapitan ko siya at inabot ang kontrata, nakatingin lang siya rito kaya inis ko ring binawi.

“Babasahin ko ‘to nang mabilisan. ‘Wag kang sumingit,” tinaasan ko siya ng kilay, at lumipat sa kabilang page, “Fake Dating Clause, Clause 09: Companionship Simulation. Condition. Scholar shall partake in curated companionship with benefactor for public image enhancement.”

“Rules—” Tinakpan ko ang bibig niya gamit ang hintuturo ko.

Natigilan kami saglit, natahimik, nagkatitigan, hindi sigurado kung anong ire-react sa isa’t isa.

“I need to talk to him—”

Bumukas ang pinto kaya natauhan ako bigla, maging si Kael ay natauhan din. Pareho ba kaming nawala sa sarili?

“Sinasabi ko na nga ba at may binabalak ang babaeng ‘yan,” galit na sabi ng new instructor at tinulak ako, “I knew it. Kaya siya nag-apply para landiin ka, Kael. Hindi naman talaga siya totally broke, nagpapanggap lang siya.”

Napakunot noo ako. Bakit parang may alam siya sa family background ko, eh bagong salta lang naman siya sa Valerio Del Sol?

“Excuse me po, Miss instructor. Hindi mo alam ang sinasabi mo. Totoong kailangan ko ng scholarship. Tsaka, nandito ako hindi para maghanap ng lovelife.”

“Says who?”

“Says me.”

Nagsamaan kami ng tingin, walang balak na putulin ang namumuong tensyon sa pagitan namin ni Miss instructor.

“Excuse me, Miss Rodrigo, we’re currently discussing the scholarship program here. Put the drama on pause for a minute, will you?”

“But Kael—”

“This is Alera Quarters. You are not allowed here unless you’re a staff or a scholar. If not, the door is open for you to leave.”

Tinuro ni Kael ang pinto. Hindi maipinta ang mukha ni Miss Rodrigo sa sinabi ni Kael. Wala na siyang magagawa dahil si Kael mismo ang nagpalabas sa kaniya.

“Kael, believe me. She’s a fraud.”

Hindi nagbago ang expression ng mukha ni Kael, parang wala siyang pakialam sa mga sinabi ni Miss Rodrigo.

Walang nagawa ang instructor kaya umalis na lang siya ng office, bigo at dismayado.

“Please, continue.”

Napalunok ako sa biglang paglamig ng pakikitungo niya. Kanina lang ay ang bossy niya, dumating lang si Miss Rodrigo parang naging freezer ‘yong room, sobrang lamig.