LOGINSa tuwing sinusubukan kong bumuo ng mensahe, bigla kong naaalala ang mga pagkakataong sinaktan ko siya. Naaalala ko ang mga mata niyang pilit nguminiti kahit malinaw na nasasaktan siya. Naaalala ko kung paano niya pinipigilan ang sarili niyang magtanong pa kapag alam niyang ayaw kong sagutin siya.At ngayon, iniisip kong baka kapag nag-message ako, isipin niyang pakipot lang ako. Baka isipin niyang gusto kong habulin niya ako. Baka isipin niyang isa na naman itong paraan upang panatilihin siyang malapit sa akin kahit hindi ko naman siya kayang mahalin.Ayokong isipin niya iyon. Ayokong isipin ni Belle na pinaglaruan ko ang damdamin niya.Hindi ko naman talaga gustong saktan siya. Alam kong hindi iyon sapat na dahilan—ang intensiyon kong hindi siya saktan ay hindi nangangahulugang hindi ko siya nasaktan. Pero hindi ko kayang isipin na baka sa mga mata niya, isa akong lalaking nagbibigay ng kaunting pag-asa para lang matiyak na hindi siya aalis.Hindi ako ganoon. O hindi ko gustong magi
Baka may mas malalim pa. Baka may damdaming hindi ko gustong pangalanan. Baka, sa kabila ng lahat ng paniniwala ko tungkol sa sarili ko, may posibilidad na nahuhulog na ako sa babaeng iyon.Napapikit ako.Hindi. Hindi puwede.Hindi ako maaaring basta na lamang magbago dahil lang sa isang tao. At hindi ko rin dapat ipagpalagay na ang nararamdaman ko ay pag-ibig dahil lamang nami-miss ko siya.Puwedeng nasanay lang ako. Puwedeng gusto ko lang ang atensiyong ibinibigay niya. Puwedeng nami-miss ko lang ang pagkakaroon ng taong laging handang tumulong sa akin.Hindi lahat ng pangungulila ay pagmamahal. Hindi lahat ng kawalan ay nangangahulugang mahalaga ang taong nawala sa paraang iniisip mo.Iyon ang paulit-ulit kong sinabi sa sarili ko. Pero kahit anong paliwanag ang gawin ko, hindi pa rin nagbabago ang isang bagay: gusto kong makita si Belle.At hindi ko alam kung paano ko haharapin ang katotohanang iyon.Pagsapit ng tanghali, napagpasyahan kong lumabas upang bumili ng pagkain—hindi dah
POV: DrevinHindi ko maintindihan kung bakit hanggang ngayon ay nakatitig pa rin ako sa pinto ng condo ko.Mula umaga hanggang gabi, ilang beses na akong napapatingin doon. Sa tuwing may maririnig akong yabag sa labas, napapatuwid ako ng upo. Kapag may kumatok sa katabing unit, napapalingon ako. At kapag may dumaan sa hallway, kusang napupunta ang mga mata ko sa pintong ilang araw ko nang hinihintay na mabuksan.Pero wala.Walang Belle na dumating. Walang babaeng biglang kakatok sa pinto ko, tatawagin ang pangalan ko, at magtatanong kung kumain na ba ako. Walang Belle na mag-aalala kung maayos ba ang pakiramdam ko. Walang Belle na basta na lang uupo sa tabi ko at magku-kuwento tungkol sa kung anu-ano—kahit minsan ay hindi ko naman talaga pinakikinggan ang sinasabi niya dahil mas abala ako sa pag-iisip kung paano ko siya palalayuin.Ngayon, nang wala na siya, saka ko naman hinahanap ang presensiya niya.Napailing ako at napasandal sa sofa. "Anong problema mo, Drevin?" tanong ko sa sari
Kung may kailangan siya sa akin, maaari siyang lumapit. Kung may gusto siyang sabihin, maaari niya akong kausapin. Pero hindi na ako ang kusang lalapit sa kaniya upang humingi ng pansin o mag-alok ng hindi naman hinihingi.Napatingin ako sa mga papel sa harap ko at napangiti nang bahagya. "Lesson plan muna," bulong ko sa sarili ko, at ipinagpatuloy ko ang trabaho.Pagsapit ng hapon, halos tapos na ako sa lahat ng kailangang ihanda. Nagtimpla ako ng kape at umupo sa sofa habang tinitingnan ang listahan ng mga natapos ko. Nakakagaan pala sa pakiramdam ang makita ang mga bagay na unti-unti mong naaayos.Matagal kong pinagmasdan ang kape sa tasa ko. May mga pagkakataong naiisip kong sana ay mas madali ang lahat kung hindi ko na lang minahal si Drevin, ngunit kung babalikan ko ang lahat, hindi ko naman kayang sabihing pinagsisisihan ko ang bawat sandaling nakasama ko siya.May mga alaala akong mananatiling mahalaga sa akin. May mga pagkakataong naging masaya ako dahil sa kaniya. At hindi k
Ganoon din siguro ang dapat kong ginagawa sa puso ko.Hindi ko kailangang maging maayos agad. Hindi ko kailangang gumising bukas na wala nang nararamdaman para kay Drevin. Hindi ko kailangang piliting maging masaya habang sariwa pa ang mga sugat.Ang kailangan ko lang ay gumawa ng maliliit na hakbang palayo sa nakasanayan kong pananakit sa sarili.Ngayong araw, hindi ko siya pinuntahan. Hindi ko siya tinawagan. Hindi ko siya minessage. At kahit ilang beses ko siyang naisip, hindi ko hinayaang ang bawat alaala ay maging dahilan upang tumayo ako at hanapin siya.Para sa iba, baka wala lang ang mga iyon. Pero para sa akin, malaking bagay na iyon.Matagal akong nasanay na ako ang unang lumalapit, ako ang nangangamusta, ako ang naghahanap ng paraan upang makausap siya kapag may hindi pagkakaunawaan, at ako ang nag-aalala kapag hindi ko siya nakikita o naririnig. Ngayon, sinusubukan kong huwag gawin ang lahat ng iyon—hindi dahil gusto kong parusahan siya, hindi dahil gusto kong subukin kung
Pagsapit ng tanghali, natapos ko ang unang bahagi ng lesson plan ko.Tumayo ako upang maghanda ng pagkain. Habang naghihiwa ng gulay, napansin kong ilang beses na naman akong napapatingin sa cellphone ko.Wala pa ring mensahe.Hindi ko alam kung bakit may kaunting kirot pa rin sa dibdib ko sa tuwing nakikita kong walang bagong notification.Dapat ay sanay na ako. Dapat ay wala na akong pakialam.Pero ang problema, hindi naman basta nawawala ang pagmamahal dahil lamang nagpasya kang tumigil sa paghabol. Maaari mong pigilan ang mga paa mong lumakad patungo sa isang tao. Maaari mong pigilan ang mga kamay mong mag-type ng mensaheng gustong ipadala. Maaari mong isara ang p***o ng bahay mo at piliing huwag siyang puntahan.Ngunit hindi maaaring sa buong buhay ko ay ganoon na lang ako. Hindi maaaring lahat ng bagay ay iuugnay ko kay Drevin.May sarili akong mga pangarap. May mga taong umaasa sa akin. May trabahong pinili dahil mahal ko ito. May mga estudyanteng naghihintay sa akin na hindi na
MALAMIG ang hangin sa London, kakaiba sa nakatutunaw na init ng Pilipinas na nakasanayan ko. Limang buwan na ang nakalilipas mula nang iwan ko ang lahat. Dito, sa maliit ngunit modernong apartment ko malapit sa Thames, pilit kong binuo ang isang buhay na ako lang ang may-ari. Pumasok ako sa isang m
"Nais kong makausap ang boss ninyo." Malamig, matigas, at walang pakialam ang boses ni Nathaniel habang nakatayo sa tapat ng front desk ng aming kumpanya. "Dati ko siyang biyenan kaya alam kong may karapatan akong humarap sa kanya. Kailangan naming mag-usap tungkol sa negosyo. Kung ayaw niyang biti
"Lolo! The airplane was so big, and Kirsi slept the whole time!" masayang kwento ni Kiran habang iwinawagayway ang kanyang kutsara."No, I didn't! I was just resting my eyes!" mabilis na pagtatanggol naman ng kapatid niyang si Kirsi, na nagpatawa sa aming lahat.Ngunit sa kabila ng tawanan, may kun
POV: KhendraIlang taon na ang nakalipas simula nung malaman kong may PCOS ako. Dahil doon, nasanay na akong hindi regular ang dalaw ko. Minsan buwan ang binibilang bago ako muling duguin. Kaya nung mapansin kong tatlong buwan na akong walang dalaw, hindi ako natakot. Sanay na ako.Ngunit sa pagkak







