KHENDRA 5: Cryptic Pregnancy

MALAMIG ang hangin sa London, kakaiba sa nakatutunaw na init ng Pilipinas na nakasanayan ko. Limang buwan na ang nakalilipas mula nang iwan ko ang lahat. Dito, sa maliit ngunit modernong apartment ko malapit sa Thames, pilit kong binuo ang isang buhay na ako lang ang may-ari. Pumasok ako sa isang malaking design company, abala sa trabaho mula umaga hanggang gabi upang tuluyang ibaon sa limot ang nakaraan. Sa paningin ng iba, okay ako. Nakangiti, naglalakad nang may kumpiyansa, malaya.

Pero isang gabi, habang tinatapos ko ang isang proyekto sa aking sala, nakaramdam ako ng kakaibang bigat sa aking puson. Akala ko noong una ay dahil lamang ito sa pagod at pag-aadjust sa pabago-bagong panahon ng London. Ngunit bigla, isang matinding kirot ang gumuhit mula sa aking likod patungo sa aking tiyan.

Napaupo ako sa sahig. Ang kirot ay hindi katulad ng ordinaryong sakit ng tiyan. Mas pamilyar ito. Mas mabagsik. Parang may kung anong pumipiga sa aking buong pagkatao. Napakapit ako sa dulo ng sofa habang nanginginig ang buong katawan ko sa pawis.

"Stress lang ito, Khendra," pilit kong saway sa sarili ko. Ang tiyan ko ay patag pa rin, walang bakas ng kahit anong umbok. Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Nathaniel—noong duguan akong dinala sa ospital— nalaglag na ang baby ko.

Ngunit muling gumuhit ang pamilyar na sakit. At sa pagkakataong ito, may kasamang kakaibang pakiramdam na tila may pilit na bumababa mula sa loob ko. Kasabay niyon ang biglang pagdaloy ng  maraming malinaw na likido sa aking mga hita.

May tumulong tubig mula sa akin.

Sa tindi ng takot at taranta, nanginginig ang mga kamay ko habang tumatawag ng ambulansya. Hindi ko maintindihan ang nangyayari. Bakit parang nagli-labor ako sa sakit?

Ilang minuto lang ang lumipas, dinala ako sa pinakamalapit na ospital sa London. Ang puting silid na iyon ay napuno ng ingay ng mga aparato at ang nagmamadaling mga yapak ng mga doktor at nurse. Nakahiga ako sa delivery table, umiiyak sa takot at labis na kalituhan.

Isang matandang pinoy doktor na may  singkit na mga mata, si Dr. Len, ang mabilis na sumuri sa akin. Nang itutok niya ang ultrasound sa aking patag na tiyan habang ako ay humihiyaw sa sakit, sandali siyang natigilan.

"Khendra, makinig ka sa akin nang mabuti," seryosong sabi ni Dr.  Len habang hawak ang kamay ko. "You are in active labor. At hindi lang isa... kambal ang isisilang mo."

Parang gumuho ang kisame ng ospital sa ibabaw ko. Nalaglag ang aking panga sa gitna ng matinding sakit ng labor. "Doc, hindi... imposible! Nakunan ako limang buwan na ang nakalipas sa Pilipinas. Patay na ang baby ko!"

"Makinig ka," mabilis na paliwanag ng doktor habang inihahanda ang mga gagamitin. "Nakunan ka nga noon, pero tatlo silang nabuo sa sinapupunan mo. Ang kaso mo ay isang cryptic pregnancy. Ang posisyon ng iyong matris ay nakatagilid pabalik, kaya ang mga bata ay lumaki palapit sa iyong likuran at paitaas sa likod ng iyong mga ribcage, hindi pasulong. Kaya nanatiling patag ang tiyan mo."

Sumisikip ang hininga ko sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya.

"Higit sa lahat," patuloy ni Dr. Len, "ang tatlong sanggol ay magkakahiwalay ng placenta at umbilical cord. Noong nahulog ka sa Pilipinas, isang placenta lang ang natanggal. Isang sanggol lang ang nawala. Ang dalawang ito... limang buwan silang nagtago sa loob mo nang hindi mo alam. At ngayon, oras na para lumabas sila."

Umiyak ako nang napakalakas. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ito iyak ng pait. Ito ang iyak ng isang inang binigyan ng pinakamalaking himala ng langit. Buhay sila. Hindi ako tuluyang iniwan ng mga anak ko.

"Khendra, push!" sigaw ng doktor.

Ginamit ko ang lahat ng natitirang lakas ng aking katawan. Nilunok ko ang lahat ng trauma, ang lahat ng pait ng pagtataksil ni Nathaniel, at ang galit na matagal nang nakabaon sa dibdib ko. Inire ko ang lahat ng sakit para sa dalawang buhay na hindi sumuko sa loob ko.

Isang malakas na iyak ng sanggol ang umalingawngaw sa silid.

"It's a boy," mabilis na sabi ng nurse.

Hindi pa ako nakakahinga nang maluwag nang muling sumunod ang isa pang matinding contracton. Muli akong umire, kasabay ng pagbuhos ng aking mga luha. At pagkatapos ng ilang segundong pakikipagbuno sa kamatayan, isa pang iyak ang pumuno sa buong kwarto.

"And a girl. Healthy twins, Khendra."

Nang ilapag ng mga nurse ang dalawang maliliit, maiinit, at umiiyak na sanggol sa aking dibdib, tuluyan nang nawala ang lamig ng London. Niyakap ko sila nang mahigpit habang nanginginig ang aking buong katawan. Limang buwan silang nakipaglaban nang mag-isa sa loob ng tiyan ko, nagtago mula sa stress at sakit na pinagdaanan ko, para lang makarating sa araw na ito.

“Nandito na si Mommy…” umiiyak kong bulong sa kanila. “Sorry kung hindi ko kayo naramdaman agad... pero hinding-hindi ko na kayo bibitiwan.”

Naisip ko bigla si Nathaniel. Naisip ko kung gaano niya pinrotektahan si Allheyn dahil akala niya ay tapos na ang lahat, akala niya ay wala nang natira sa aming dalawa. Kung alam lang niya na sa mga sandaling iniwan ko siya, dala-dala ko ang dalawang buhay na bunga ng aming nakaraan.

Pero agad kong iginalaw ang aking ulo upang burahin ang mukha niya. Walang karapatan si Nathaniel sa mga batang ito. Pinagpalit niya kami sa kaligtasan ng kanyang kabit. Para sa akin, patay na siya. Ang kambal na ito ay akin lang. Ako lang ang magulang nila.

Ilang araw matapos akong makapanganak, tinawagan ko sina Mommy at Daddy sa Pilipinas. Noong una ay hindi sila makapaniwala, ngunit agad na lumipad si Mommy patungong London upang tulungan akong mag-alaga.

*****************

PAGKALIPAS NG PITONG TAON....

"Mommy!" niyakap ko ang mommy ko, ng makarating kami sa bahay.

Ang mansiyon namin, ay katulad pa rin ng dati.. Bagong pintura lang.

"Anak! hindi mo man lang sinabing ngayon ang uwi mo!" niyakap niya ako ng mahigpit.

Khendra!!" masiglang bati ni Daddy sa akin, habang bumababa ng hagdanan.

"Dad!" pinalaki ko ang aking mga braso upang yakapin siya, subalit bigla niya akong nilagpasan.

"Kiran! Kirsi! aaah!! ang pinakamamahal kong mga apo.. Miss na miss na kayo ni Lolo!"

"We miss you too, Lolo.."

"Pasensiya na kayo, hindi na kayo kayang buhatin ni Lolo.. Masakit na ang aking tuhod.." hinawakan ng matanda ang tig isang kamay ng mga bata.

"Dad!!!" nakasimangot kong tawag sa kanya.

"Ay, oo nga pala.. ang paborito kong anak!" nilapitan ako ng tatay ko.

Ngunit ako na lang ang yumakap sa kanya, dahil ayaw niyang bitiwan ang mga bata.

"Ako lang naman ang anak niyo," nakasimangot kong sagot.

"Nagtampo pa nga.." ngumiti siya sa akin, "tara na sa veranda, doon ko ipapaayos ang pagkain.

"Mom.. parang ang payat ni Daddy," humawak ako sa braso ng mommy ko, saka kami sumunod sa mga bata.

"Sasabihin niya sayo ang dahilan. At kung bakit ka niya pinauwi ng Pilipinas.."