KHENDRA 6: May sakit si Dad

"Lolo! The airplane was so big, and Kirsi slept the whole time!" masayang kwento ni Kiran habang iwinawagayway ang kanyang kutsara.

"No, I didn't! I was just resting my eyes!" mabilis na pagtatanggol naman ng kapatid niyang si Kirsi, na nagpatawa sa aming lahat.

Ngunit sa kabila ng tawanan, may kung anong bigat akong nararamdaman sa hangin.

Napansin ko ang madalas na pagbabago sa mukha ni Mommy. Sa tuwing titingnan niya si Daddy, may lungkot na pilit niyang itinatago sa likod ng kanyang mga ngiti. Si Daddy naman, napansin kong bahagyang nanginginig ang mga kamay habang humahawak ng kubyertos, at mas marami ang tubig na iniinom niya kaysa sa pagkain na isinusubo niya.

Nang matapos kumain ang mga bata, agad silang dinala ng yaya sa malawak na garden ng bahay para maglaro. Nang sumara ang pinto ng sala, biglang nabalot ng mabigat na katahimikan ang lamesa.

Inilapag ni Mommy ang kanyang table napkin. Tumingin siya sa akin, at doon ko nakita ang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata.

"Khendra, anak," panimula ni Mommy. Basag ang kanyang boses, ang pamilyar na tatag na nakita ko sa kanya noong nasa London kami ay tila unti-unting naglalaho. "Mabuti at nakauwi na kayo rito sa bahay. Dahil... hindi na namin kayang itago ito sa'yo."

Kumaba ang dibdib ko. Tumingin ako kay Daddy na dahan-dahang sumandal sa kanyang upuan, may pilit na ngiti sa mga labi ngunit bakas ang labis na kapaguran.

"Anong meron, Mom? Dad? May problema ba?" kabado kong tanong.

Hinawakan ni Mommy ang kamay ni Daddy, tila humuhugot ng lakas bago muling tumingin sa akin. "Ang daddy mo... may malalang sakit sa puso, Khendra. Ilang buwan na kaming pabalik-balik sa doktor habang wala ka rito. Lumalala ang kondisyon niya araw-araw."

Parang tumigil ang mundo ko. Ang kutsarang hawak ko ay dahan-dahang nalaglag sa plato, lumikha ng matunog na ingay sa tahimik na silid. "Ano pong sakit? Bakit hindi ninyo sinabi sa akin agad?"

"Ayaw naming mag-alala ka habang inaayos mo ang buhay ninyo nina Kirsi at Kiran sa London," mahinang sagot ni Daddy. Ang boses niya na dating mariin at puno ng awtoridad ay mahina na ngayon. "Pero dumating na sa punto na hindi na kaya ng gamot lang, anak."

"Kailangan siyang operahan sa lalong madaling panahon, Khendra," dugtong ni Mommy, tuluyan nang tumulo ang kanyang mga luha. "Isang komplikadong major heart surgery. At ang pinakamahusay na doktor na pwedeng gumawa noon ay nasa Estados Unidos. Doon namin siya kailangang dalhin, at posibleng tumagal kami roon ng anim na buwan hanggang isang taon para sa kanyang operasyon at tuluyang paggaling."

Napatakip ako sa aking bibig. Ang dalawang taong nagbigay sa akin ng lahat, ang mga magulang na sumalo sa akin noong basag na basag ang pagkatao ko, ay nahihirapan ngayon habang ako ay walang kinalaman. "Sige po... sasama ako. I-book ko ang mga ticket natin. Isasama ko ang mga bata—"

"Hindi, Khendra," pagpigil ni Daddy. Umiling siya nang marahan. "Kailangan mong manatili rito sa Pilipinas."

Kumunot ang noo ko, naguguluhan. "Bakit po? Sino ang mag-aalaga sa inyo roon?"

"Nandoon ang mga kamag-anak natin, at kasama ko ang mommy mo," sabi ni Daddy. Tinitigan niya ako nang diretso sa mata, may matinding pagsusumamo. "Khendra, habang wala ako, walang hahawak sa kumpanya natin. Alam mo kung gaano kalaki ang negosyo ng pamilya. Maraming pamilya ang umaasa sa atin. At sa mga oras na ito, ikaw lang ang tanging pinagkakatiwalaan ko."

"Dad... hindi ko kaya," mabilis kong sagot. Kinabahan ako nang matindi. "Pitong taon akong nawala. Oo, nagtatrabaho ako sa London, pero iba ang magpatakbo ng sarili nating kumpanya rito sa Pilipinas. Ni hindi ko alam kung saan magsisimula."

"Kaya mo, anak," mariing sabi ni Mommy habang inaabot ang kamay ko sa ibabaw ng lamesa. "Ikaw ang nag-iisang tagapagmana. At alam kong may kakayahan ka. Noong pinili mo si Nathaniel noon, iniwan mo ang kumpanya para sa kanya. Ngayon... gawin mo naman ito para sa amin ng daddy mo. Para sa kinabukasan nina Kirsi at Kiran."

Nang marinig ko ang pangalan ng aking mga anak, doon ako natigilan. Tumingin ako sa labas ng bintana kung saan tanaw ko si Kiran na hinahabol si Kirsi sa damuhan habang nagtatawanan. Sila ang buhay ko. At ang kumpanyang ito ang magiging sandigan ng kanilang kinabukasan. Si Daddy naman ang lalaking hindi ako iniwan noong itinaboy ako ng mundo.

Humugot ako ng isang malalim na hininga. Ang takot sa puso ko ay pinalitan ko ng determinasyon. Pitong taon akong nagpakatatag sa ibang bansa nang mag-isa. Hindi na ako ang lumang Khendra na mahina at madaling saktan. Ako na ang bagong Khendra—isang ina, at ngayon, isang anak na handang lumaban para sa pamilya niya.

"Sige po," matatag kong sabi, habang pinapahid ang kaunting luha sa aking pisngi. "I'll take over the company. Ako po ang bahala rito habang nagpapagaling ka sa abroad, Dad. Ipaglalaban ko ang negosyo natin."

Isang malaking ngiti ng ginhawa ang rumehistro sa mukha nina Mommy at Daddy. "Salamat, anak. Alam kong hindi ako nagkamali sa'yo," bulong ni Daddy.

Isang linggo matapos ang hapon na iyon sa bahay, umalis na sina Mommy at Daddy patungong Amerika. Naiwan ako rito sa Pilipinas, kasama ang kambal, upang harapin ang pinakamalaking hamon ng buhay ko.

Lunes ng umaga. Isang marangyang itim na suit ang suot ko. Ang aking buhok ay maayos na nakatali, at ang bawat hakbang ko sa lobby ng aming corporate building ay puno ng pormalidad. Ang mga empleyado ay nakahilera, nagbubulungan habang dumadaan ako. Alam kong marami sa kanila ang nagtatanong kung kaya ko ba, kung ano ang alam ng isang Khendra na matagal na nawala sa bansa.

Pumasok ako sa boardroom para sa aking unang opisyal na executive meeting bibilang acting CEO. Ang silid ay puno ng mga board members—mga matatandang lalaki at babae na matagal nang kasosyo ni Daddy sa negosyo.

"Good morning, everyone," malamig at pormal kong bati bago naupo sa dulo ng mahabang lamesa, sa upuan na dati ay kay Daddy.

"Good morning, Ms.  Marcos," bati ng ilan, habang ang iba naman ay simpleng tumango lang, halatang sinusubukan ang aking pasensya at kakayahan.

Nagsimula ang meeting. Tinalakay ang mga kasalukuyang proyekto, ang mga kita ng kumpanya, at ang mga hamon sa merkado. Nakikinig ako nang mabuti, nagtatala, at nagtatanong sa mga bahaging kailangan ko ng paglilinaw. Unti-unti kong nararamdaman ang dugo ng aking ama na dumadaloy sa aking mga ugat. Kaya ko ito.

"Bago natin tapusin ang meeting na ito," panimula ng isa sa mga senior board members, si Mr.  Mendez. "Kailangan mong malaman, Ms.  Marcos, na may isang malaking transaksyon tayong hinahabol ngayon. Ito ang pinakamalaking development project sa bansa para sa taong ito. Kung makuha natin ito, mas lalong tatatag ang posisyon ng kumpanya."

"Maganda 'yan," sagot ko. "Sino ang katunggali natin sa proyektong ito?"

Nagkatinginan ang mga board members, tila nag-aalangan kung dapat ba nilang sabihin ang pangalan. Ramdam ko ang biglang pagbaba ng temperatura sa loob ng silid.

"Ang pangunahing kalaban natin para sa bidding na ito," sabi ni Mr.  Mendez, habang nakatitig sa akin nang may pag-iingat, "ay ang Remo Group of Companies."

Napatigil ang kamay ko sa pagpindot ng ballpen.

Remo.

Ang apelyidong pitong taon kong iniwasang marinig. Ang pangalan ng lalaking sumira sa buhay ko.

"Si Nathaniel  Remo," bulong ko, hindi upang magtanong, kundi upang kumpirmahin ang pangalang agad na pumasok sa isip ko.

"Yes, Ms.  Marcos," sagot ni Mr.  Mendez. "Matapos ang pag-alis mo pitong taon na ang nakalipas, naging agresibo si Nathaniel sa pagpapalawak ng kanyang negosyo. Balita namin ay naging malamig at walang awa siya sa mga nakaraang taon, walang pinapalampas na proyekto. Siya ang pinakamalaking karibal natin ngayon."

Bahagyang kumabog ang aking dibdib.

Kung ganoon, hindi ko pala talaga matatakasan ang nakaraan.

Kailangan ko iyong harapin.

Bago pa matapos ang meeting, isang hindi inaasahang bisita ang dumating sa aming kumpanya.