KHENDRA 4: Paglayo

"SALAMAT, Attorney."

Nakipagkamay ako sa abogado na nag-asikaso ng tuluyang paghihiwalay namin ni Nathaniel.

"Anytime, Khendra. Kung may kailangan ka pa, tawagan mo lang ako," nakangiting sagot niya bago inayos ang mga papeles at lumabas ng pribadong silid sa coffee shop.

Naiwan akong mag-isa. Dahan-dahan kong tiningnan ang dokumentong hawak ko. Naroon ang pirma ni Nathaniel. Bahagyang nanginginig ang pagkakasulat nito, pero malinaw. Pumayag siya.

Mas pinili niyang pirmahan ang divorce papers kaysa hayaang mabulok sa kulungan ang babaeng pumatay sa anak namin.

Noong araw na ibinigay ko sa kanya ang pagpipiliang iyon sa ospital, hindi ko na kinailangan pang magsalita nang marami. Sapat na ang katahimikan niya. Sapat na ang takot na nakita ko sa mga mata niya para kay Allheyn. Doon ko tuluyang naintindihan ang lahat—kailanman, hindi niya ako kayang ipaglaban.

At ang mas masakit... mas mahalaga sa kanya ang kaligtasan ng kabit niya kaysa ang katarungan para sa sarili naming anak.

Pumikit ako nang mariin at huminga nang malalim. Akala ko kapag dumating ang araw na ito, muli akong iiyak. Akala ko madudurong na naman ako. Pero nagulat ako. Walang luhang pumatak. Walang sakit na sumakal sa dibdib ko.

Sa halip, isang napakalaking ginhawa ang naramdaman ko. Parang may napakabigat na tanikala na matagal nang nakagapos sa leeg ko ang biglang naputol. Malaya na ako.

Pero kasabay ng kalayaang iyon, nandoon ang isang masakit na katotohanan: wala na rin akong dahilan para manatili rito. Bawat kalye sa lungsod na ito, may multo ng nakaraan. Bawat lugar, nagpapaalala sa akin ng mga pangarap naming hindi natupad. Bawat sulok, may bakas ng mga araw na akala ko magiging masaya ako habang-buhay.

Mahal ako ng mga magulang ko. Alam kong handa nila akong tanggapin anumang oras at bukas ang pinto nila para sa akin. Pero sa tuwing titingnan nila ako, may isang bagay akong nababasa sa mga mata nila—awa.

At ayokong mabuhay sa awa. Ayokong habang-buhay akong kilalanin ng mga tao bilang si Khendra na niloko ng asawa, si Khendra na nawalan ng anak, si Khendra na sinaktan ng taong pinakamamahal niya.

Hindi ko gustong maging kaawa-awa. Kailangan kong umalis. Hindi dahil tumatakas ako, kundi dahil gusto kong hanapin muli ang sarili ko. Gusto kong magsimula sa lugar kung saan walang nakakakilala sa akin. Lugar kung saan walang nakakaalam ng dumi at sakit ng nakaraan ko.

Dalawang linggo matapos ang divorce, nagsimula akong mag-empake. Sa pagkakataong ito, hindi lang isang maleta ang dala ko. Dala ko ang buong buhay ko—ang perang nakuha ko sa settlement, ang mga natitira kong pangarap, at ang kaunting lakas ng loob na mayroon ako.

Sa araw ng pag-alis ko, hinatid ako nina Mommy at Daddy sa airport.

"Khendra, anak," umiiyak na sabi ni Mommy habang mahigpit akong niyayakap, "hindi mo kailangang umalis... Nandito kami ng daddy mo. Tutulungan ka naming magsimula ulit."

Mas hinigpitan ko ang yakap sa kanya. Alam kong nasasaktan siya. Ako lang ang anak nila, at ngayon ay aalis pa ako papunta sa kabilang panig ng mundo.

"Mom," mahinahon kong sabi, "kailangan ko pong gawin ito." Bahagya akong lumayo para tingnan ang mukha niya. "Hindi po para takasan kayo. At hindi rin para kalimutan ang lahat."

Napangiti ako nang bahagya sa kabila ng lungkot. "Gusto ko lang pong hanapin ulit ang sarili ko. Pakiramdam ko po kasi, kapag nanatili ako rito, habang-buhay akong makukulong sa mga alaala."

Tumulo ang mga luha niya, pero tumango siya. Naintindihan niya ako.

"Kahit saan ka man mapunta, anak, mahal na mahal ka namin."

"Mahal ko rin po kayo. Tatawag po ako palagi."

Pagkatapos ay lumapit si Daddy. Tulad ng dati, pilit siyang nagpapakakatatag, pero alam kong nadudurog din siya.

"Khendra, anak," sabi niya, "nakahanda na ang lahat sa London. Ang private jet na magdadala sa iyo roon ay pag-aari ng kompanyang papasukan mo. Maayos na ang matutuluyan mo."

"Salamat po, Dad."

Ngumiti siya, pero bakas ang pag-aalala sa mga mata niya. "Iba ang buhay sa London. Walang yaya, walang katulong. Walang tutulong sa iyo sa mga simpleng bagay."

Bahagya akong natawa nang mapait. "Naiintindihan ko po."

"Sigurado ka na ba?"

"Opo. Sa loob ng tatlong taon naming pagsasama ni Nathaniel, marami naman po akong natutunan." Tumingin ako sa malayo. "Natuto akong mag-isa habang may kasama."

Natuto akong umasa sa sarili ko. Kahit may mga katulong kami, personal kong inaasikaso ang lahat ng pangangailangan namin, lalo na ang pagkain, at mga gamit.

Biglang napayuko si Mommy, lalong naiyak nang marinig iyon. Dahil isa siya sa mga unang naniwala kay Nathaniel noon. Isa siya sa mga nagsabing napakaswerte ko sa lalaking iyon. Pero walang may alam sa amin kung gaano pala kamahal ang magiging kapalit ng pagmamahal na ibinigay ko.

Lumapit si Daddy at marahang hinawakan ang balikat ko. "Anak, kapag dumating ang araw na mapagod ka... bumalik ka lang. Dahil anuman ang mangyari, may tahanan kang babalikan."

Nangilid ang luha sa mga mata ko. Muntik na akong maiyak, pero pinigilan ko ang sarili ko. Ayokong umalis na luhaan at mukhang talunan. Gusto kong umalis nang may dangal. Gusto kong umalis bilang isang bagong Khendra.

Tinalikuran ko sila at naglakad pumasok sa boarding gate. Habang pinagmamasdan ko ang eroplanong magdadala sa akin sa panibagong buhay, isa lang ang nasa isip ko.

Natapos na ang pinakamadilim na bahagi ng kuwento ko. 

Iiwan ko ang lahat, at babangong mag isa. Magbubukas ako ng bagong yugto ng buhay ko, na ako lang ang bida..