Chapter 5: A Mother’s Promise

Mabigat ang bawat hakbang ni Alliyah palabas ng clinic.

Mahigpit niyang hawak ang maliit na envelope na naglalaman ng ultrasound result at medical records. Hindi niya magawang buksan muli ang mga iyon. Sapat na ang narinig niya mula sa doktor.

“You’re almost six weeks pregnant.”

Paulit-ulit na umaalingawngaw ang mga salitang iyon sa isip niya.

Tahimik lang na naglakad si Mae sa tabi niya. Hindi ito nagsalita agad. Alam nitong kailangan munang humupa ang emosyon ng kaibigan bago magtanong.

Pagdating nila sa parking lot, hindi na napigilan ni Alliyah.

Humagulhol siya.

Parang lahat ng sakit na pilit niyang kinikimkim nitong mga nakaraang linggo ay sabay-sabay na kumawala.

“Mae…”

Niyakap siya agad ng kaibigan.

“Shh… umiyak ka lang.”

“Hindi ko alam ang gagawin ko.”

“I know.”

“Hindi ko naman ginusto ’to.”

“I know.”

“Natatakot ako.”

Mas humigpit ang yakap ni Mae.

“Wala kang kailangang ikahiya.”

Napailing si Alliyah habang pinupunasan ang mga luha.

“Paano kung husgahan ako ng lahat?”

“Hahayaan mo ba silang magdesisyon para sa buhay mo?”

Tahimik si Alliyah.

“Hindi.”

“Then stop thinking about them.”

Huminga nang malalim si Mae.

“Ang isipin mo ngayon, ikaw at ang baby.”

Napatingin si Alliyah sa envelope na hawak niya.

Baby…

Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwala.

May maliit na buhay na nabubuo sa loob niya.

⸻

Kinagabihan…

Mag-isa siyang nakaupo sa sala ng apartment.

Tahimik ang paligid.

Nasa mesa ang ultrasound image.

Dahan-dahan niya itong kinuha.

Halos wala pa siyang makita roon.

Isang maliit na hugis lang.

Pero ayon sa doktor…

Anak niya iyon.

Hindi niya namalayang napangiti siya habang hinihimas ang sariling tiyan.

“Hi…”

Mahina siyang natawa.

“Ang aga ko yatang kumausap sa’yo.”

Tumulo ang isang luha sa kanyang pisngi.

“Pasensya ka na…”

“Hindi ganito ang gusto kong maging simula ng buhay mo.”

“Pangarap kong magkaroon ng isang kumpletong pamilya.”

“May mommy…”

“May daddy…”

“At isang bahay na puno ng tawanan.”

Napabuntong-hininga siya.

“Pero mukhang ako lang muna ang makakasama mo.”

Tahimik siyang tumingin sa kisame.

“Alam mo…”

“Kahit anong mangyari…”

“Hindi kita pababayaan.”

“I’ll protect you.”

“I’ll love you.”

“And I’ll be both your mommy and daddy if I have to.”

Kasabay ng mga salitang iyon ay tila may malaking batong naalis sa dibdib niya.

Sa unang pagkakataon simula nang malaman niyang buntis siya…

May malinaw na siyang desisyon.

Hindi niya iiwan ang anak niya.

Anuman ang sabihin ng iba.

⸻

Samantala…

Sa Montenegro Holdings…

“Sir.”

Pumasok si Ethan sa opisina.

“Your schedule for tomorrow.”

Tahimik na inilapag nito ang tablet sa mesa.

Hindi agad sumagot si Darf.

Nakatitig lang ito sa city skyline.

“Cancel everything after lunch.”

Napakunot ang noo ni Ethan.

“Sir?”

“I’m attending the charity gala.”

Nagulat si Ethan.

“Personally?”

Kadalasan ay hindi sumasama si Darf sa mga social events.

Mas gusto nitong nasa opisina.

“Hmm.”

Tumango lang ito.

Hindi sinabi ni Darf ang totoong dahilan.

May kakaiba siyang pakiramdam.

Parang may mangyayaring hindi niya inaasahan.

⸻

Kinabukasan…

Habang nasa opisina si Alliyah, ipinatawag siya ng HR manager.

“Miss Monteverde.”

“Yes, Ma’am?”

“Congratulations.”

Napakunot ang noo niya.

“Po?”

“Your design proposal won the regional campaign.”

Nanlaki ang kanyang mga mata.

“Talaga po?”

Ngumiti ang manager.

“The client loved your work.”

“Starting next month, you’ll be promoted as Senior Graphic Designer.”

Napangiti si Alliyah.

Sa wakas…

May magandang balita rin.

Kasabay ng promotion ay ang salary increase.

Paglabas niya ng HR office, napahawak siya sa tiyan.

“Baby…”

Mukhang narinig mo ang dasal ni Mommy.

Mas kaya na kitang buhayin.

⸻

Ngunit hindi lahat ay masaya sa promotion niya.

Habang naglalakad siya pabalik sa department nila…

May isang pamilyar na boses ang tumawag sa kanya.

“Alliyah.”

Nanigas siya.

Dahan-dahan siyang lumingon.

At doon niya nakita si Kyle.

Nakatayo ito sa lobby, may hawak na bouquet ng puting rosas.

Mukha itong pagod.

Parang ilang araw nang hindi nakakatulog.

“Please…”

“Bigyan mo naman ako ng chance na magpaliwanag.”

Naging malamig ang tingin ni Alliyah.

“Wala na tayong dapat pag-usapan.”

Lumapit si Kyle.

“Nagkamali ako.”

“One mistake lang iyon.”

Napatawa si Alliyah.

Isang mapait na tawa.

“One mistake?”

“Tatlong taon kitang minahal.”

“At niloko mo ako kasama ang best friend ko.”

“One mistake pa rin ba ’yon?”

Natahimik si Kyle.

“Alam kong hindi mo ako mapapatawad agad.”

“Pero hiniwalayan ko na si Vanessa.”

Natigilan si Alliyah.

“Ano?”

“I realized…”

“Ikaw pa rin ang mahal ko.”

Hindi man lang nagbago ang ekspresyon ni Alliyah.

Kung dati, baka natuwa pa siya sa mga salitang iyon.

Pero ngayon…

Wala na siyang nararamdaman.

Patay na ang pagmamahal niya rito.

“Too late.”

Mahina pero matatag ang boses niya.

“May ibang direksyon na ang buhay ko.”

Hindi na siya naghintay ng sagot.

Iniwan niya si Kyle na nakatayo sa lobby, hawak pa rin ang bouquet na hindi na niya kailanman tatanggapin.

Habang papalayo siya, hindi niya napansing may isang pares ng malamig na mata ang tahimik na nakamasid mula sa kabilang bahagi ng gusali.

Isang lalaking nakasuot ng mamahaling itim na suit.

Katatapos lang ng business meeting sa parehong building.

Saglit na nagtama ang kanilang mga landas…

Ngunit hindi pa sila nagkakakilanlan.

Hindi pa alam ni Darf na ang babaeng matagal na niyang hinahanap ay ilang metro lamang ang layo sa kanya.

At hindi rin alam ni Alliyah na ang ama ng batang dinadala niya ay nakatingin sa kanya sa mismong sandaling iyon.