MasukKabanata 10Sa labas, abala ang mga barangay worker na naka-raincoat. Nililinis nila ang mga baradong kanal—humahampas ang maruming tubig, may putik na kumakapit sa sapatos, at mga dahong inanod ng magdamagang bagyo. Tahimik na ang paligid, pero ramdam pa rin ang bakas ng unos na kakalipas lang.Sa loob ng bahay, tapos na ring mag-ayos si Caprice. Nakapagpalit na siya ng sariling damit at maingat na nilabhan sa kamay ang nightgown niya at ang shirt ni Ethan na ginamit niya kagabi. Ayaw niyang iwan ang mga iyon na marumi—parang may kirot sa dibdib sa tuwing maiisip niyang may iniwan siyang kahit anong bakas, gaano man kaliit.Bitbit ang mga damit, lumabas siya para isampay ‘yon. Sakto namang palabas si Ethan ng kusina, may hawak na tray ng almusal.Nagtagpo ang mga mata nila. At sa isang iglap, parang bumigat ang hangin sa pagitan nila—awkward, alanganin, parehong hindi alam kung saan titingin o paano kikilos.“G-Good morning,” bati ni Caprice, medyo stiff ang boses.Hindi na siya nagh
Kabanata 9Matapos ang kanilang hapunan, maingat na nilinis ni Caprice ang mesa at hinugasan ang mga pinggan.Paglabas niya sa kusina, hindi maiwasang mapatingin kay Ethan.Nakaupo ito nang kalmado sa sofa, naka-prop ang ulo sa isang kamay, nakatutok sa phone. Sa unang tingin, parang wala siyang pansin kay Caprice—pero ramdam niya ang bigat ng presensya nito, isang aura na mahirap balewalain.Naging curious si Caprice. “Ano kaya ang tinitingnan niya nang ganito?”Habang naglalakad siya papalapit sa kanyang kwarto, hindi man lang siya tinitingnan ni Ethan. Sa totoo lang, maayos ang manners ng lalaki. Pinayagan siya nitong manatili sa bahay sa gitna ng bagyo, nagluto pa ng hapunan… kahit sino pa, kung ex lang ang makaharap niya, malamang mabigat ang pakiramdam, o baka gusto niyang maglaho na lang sa gabi.Ayaw niyang istorbohin ang katahimikan at kapayapaan ng lalaki. Kaya dahan-dahan siyang naglakad palapit sa pinto ng kwarto.Ngunit biglang naalala niya ang simpleng pangangailangan: b
Kabanata 8Sa kalmado ng kilos ni Ethan, malinaw na wala na siyang balak pang gawin. Hindi na siya nagsalita, hindi na rin nagpakita ng kahit anong emosyon—parang isinara na niya ang usapan, parang ayaw na niyang balikan pa ang anumang maaaring sabihin.Tutal, galit siya kay Caprice. Hindi simpleng galit lang—kundi ‘yung galit na matagal nang naipon, hinayaang mabulok sa loob, at ngayo’y tahimik pero mabigat na namamahay sa dibdib niya.Napansin ni Ethan na hindi pa rin siya gumagalaw. Huminto ito sa paglalakad, bahagyang lumingon, at kumunot ang noo—hindi halata, pero sapat para maramdaman ang inis.“Why are you still standing there?”Sumikip ang dibdib ni Caprice. Para bang may mabigat na kamay na biglang pumisil sa puso niya, dahilan para mapahinto siya sa paghinga. Kinailangan niyang humugot ng lakas bago makapagsalita.“I think… tama si Su Yueyue,” mahina niyang sabi, halos pabulong. “Mas okay siguro kung sa bahay na lang niya ako mag-stay.”Napangisi si Ethan—isang ngiting walan
Kabanata 7Parang biglang huminto ang mundo.Nanigas ang hangin, nanahimik ang paligid, at tila nawalan ng kulay ang lahat.Sa sandaling iyon, iisa lang ang malinaw sa paningin ni Caprice—si Ethan.Naka–light blue short-sleeved shirt siya at itim na slacks. Simple lang ang suot, pero dahil sa tindig niya—matangkad, tuwid ang likod, malapad ang balikat—nagmumukha pa rin siyang elegante. Kahit ordinaryong damit lang, hindi pa rin maitago ang pagiging guwapo niya. ‘Yung klase ng lalaking kahit tahimik lang nakatayo, ramdam mo agad ang presensya.Ang mga mata niya’y madilim at malalim—ay direktang nakatingin kay Caprice. Hindi siya sumisigaw, hindi rin siya nagsasalita, pero sapat na iyon para maramdaman niyang parang nasusukat ang bawat galaw niya.Hindi siya komportable. Pakiramdam niya, konting mali lang na kilos, babagsak na naman ang lahat.Kinuha ni Sherry ang tsinelas at inilapag sa harap ni Ethan. “Ethan, magpalit ka muna ng sapatos,” mahinahon nitong sabi, pilit ginagawang normal
Kabanata 6Alam ni Caprice—noong gabing iyon, wala na siyang maaasahang tulog.Magdamag siyang nakahiga, nakatitig sa kisame. Pilit ipinikit ang mga mata, pero paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mukha ni Ethan, ang malamig nitong titig, ang boses na parang kaya siyang wasakin sa isang salita lang. Sa bawat pag-ikot niya sa kama, mas lalo lang bumibigat ang dibdib niya. Bandang madaling-araw na siya tuluyang nakatulog—at kahit iyon, putol-putol pa.Kinabukasan, umuulan nang mahina. Kulay abo ang langit, basa ang kalsada, at presko ang hangin—mga dalawampu’t limang digri lang ang temperatura. Isang umagang tahimik, parang walang alam sa gulong nagaganap sa loob ng puso niya.Sa isang liblib na bahagi ng siyudad nakatira si Caprice. Hindi man kagandahan ang lugar, mura naman ang upa at malapit sa terminal ng bus. Para sa kanya, sapat na iyon. Hindi niya kailangan ng engrandeng tirahan—ang mahalaga, may uuwian siya.Madali rin ang biyahe papasok sa trabaho. Kahit isang oras ang lay
Kabanata 5Tunay na nanginginig sa takot si Caprice.Hindi pa rin nawawala sa isip niya ang nangyari noong huli silang nagkita—sa gitna ng mataong hotel, kung saan walang bakas ng awa si Ethan. Walang bakas ng dating lalaking minahal niya.Lampas alas-dos na ng madaling-araw. Tahimik ang pasilyo ng apartment building, halos walang marinig kundi ang mahinang ugong ng ilaw. Walang ibang tao. Walang makakatulong. At sa katahimikang iyon, malinaw ang tanong sa isip niya—ano naman kaya ang gagawin nito sa kanya ngayon?“I… I didn’t know na nandito ka rin,” nanginginig ang boses ni Caprice habang pilit siyang dumidikit sa pintuan ng unit, para bang anumang sandali ay kakatok siya at hihingi ng tulong. “Hindi ko sinasadya na makita ka. Hindi ko alam…”Hindi na niya tinapos ang sasabihin.Dumilim ang ekspresyon ni Ethan. Tahimik siyang tumalikod, naglakad papunta sa basurahan sa sulok, pinatay ang sigarilyo, at itinapon iyon. Walang kahit anong emosyon sa kilos niya, pero mas lalo lang nitong







