Kabanata 1

Kabanata 1

Sa loob ng apat na taong relasyon ni Caprice Hidalgo kay Ethan Montefalco, minsan lang siya umiyak.

Noong gabing iyon.

Hindi iyon iyak ng paglalambing. Hindi rin iyak ng saya o pag-ibig na umaapaw. Iyon ang iyak na pilit pinipigil, ang iyak na sumisingaw kahit ayaw mo—dahil hindi na kaya ng katawan at puso mo ang bigat.

Mahina at halos pabulong ang sabi ni Ethan habang yakap siya, mainit ang hininga sa gilid ng kanyang mukha.

“Caprice… don’t worry. I’ll be gentle.”

Ngunit hindi iyon tungkol sa pagiging gentle.

Hindi niya lang talaga kinaya.

Umiiyak siya dahil sa sakit—pisikal at emosyonal—dahil sa halo-halong takot, kaba, at isang uri ng pagkalito na hindi niya maipaliwanag. Napahawak siya sa balikat ni Ethan, mariing itinulak ito, saka kinagat at kinamot, parang gusto niyang itigil ang lahat. Parang gusto niyang umatras, umatras pa, hanggang tuluyang makawala.

Pero hindi niya nagawa.

Samantalang si Ethan—puno ng galos, marka, at bahid ng gabing iyon—nakangiti. Isang ngiting hindi niya agad maintindihan noon. Isang ngiting parang may napanalunang laban. Para bang sa isang iglap, nakuha niya ang buong mundo.

At pagkatapos…

Tumawa sila.

Magaan. Walang bigat. Walang pangako. Walang tanong tungkol sa bukas. Para bang sapat na ang sandaling iyon. Para bang walang dapat pagsisihan, walang dapat ikatakot.

Akala ni Caprice, sapat na iyon.

Akala niya, iyon na ang magiging alaala nilang dalawa—isang gabi, isang tawa, isang lihim na hindi na kailanman babalikan.

Pero matapos ang hiwalayan, limang taon siyang umiyak.

Hindi araw-araw. Hindi lantaran. Hindi iyong iyak na may hikbi o sigaw. Kundi ang tahimik na iyak—iyong biglang sumusulpot sa gitna ng gabi, sa loob ng banyo, o habang nakatitig lang siya sa kawalan.

Sa tuwing pumapasok sa isip niya ang pangalang Ethan Montefalco, para bang may malamig na ulan na biglang bumubuhos sa puso niya—mabigat, nakakapanlamig, at walang tigil. Isang pakiramdam na kahit gaano mo piliting iwaksi, babalik at babalik pa rin.

At laging nauuwi sa basa ang mga mata niya.

Hindi niya kailanman inakala na magkikita pa sila.

Hindi sa ganitong paraan.

Hindi sa ganitong lugar.

Sa dinner party ni Bryce Harper.

Pagbukas niya ng pinto ng pribadong kuwarto, sinalubong siya ng ingay—tawanan, usapan, kalansing ng mga baso. Isang normal na gabi sana. Isang social gathering na balak niyang tapusin nang maayos at walang drama.

Ngunit sa isang iglap, parang may pumindot ng mute sa mundo.

Nawala ang lahat ng tunog.

Nakatigil ang oras.

Tumama ang paningin niya sa isang pamilyar na side profile—isang anyong kahit limang taon na ang lumipas, kabisado pa rin ng mga mata niya.

Isang segundo lang iyon. Isang iglap.

Pero sapat para mawalan siya ng hininga.

Bumilis ang tibok ng puso niya, halos mabingi siya sa lakas ng pintig nito. Nanlamig ang mga daliri niya. Parang may humigpit sa dibdib niya, at biglang naging mabigat ang bawat paghinga.

Hindi siya nagkamali.

Siya lang.

Si Ethan Montefalco.

Naka-white shirt at itim na slacks, matangkad at matikas, may dalang tahimik na awra na parang kusang naglalayo sa kanya sa iba. May lamig sa bawat galaw, may distansya sa tindig—ngunit hindi kailanman nabawasan ang dating. Sa halip, lalo pa itong tumingkad. Mas gwapo siya ngayon. Mas matured. Mas buo ang hulma ng isang lalaking maraming pinagdaanan at natutong itago ang damdamin sa likod ng kontrol at katahimikan.

Nakatungo siya sa cellphone niya, seryoso ang mukha, para bang wala siyang pakialam sa mundong nasa paligid niya.

At sa isang kisapmata, sabay-sabay na bumuhos ang mga alaala.

Ang batang lalaking laging nakangiti. Iyong may mainit na tawa at magaan na presensya. Ang Ethan na marunong umintindi, marunong maghintay. Iyong Ethan na hahawakan ang mukha niya sa magkabilang pisngi, tititig nang diretso sa mga mata niya, at sa boses na puno ng lambing ay magsasabing—

“Caprice, kiss me.”

Hindi iyon kahapon.

Hindi rin noong nakaraang taon.

Limang taon na ang nakalipas.

At parang isang buong buhay na ang lumipas mula noon.

Nanginig ang mga daliri niya. May pait na kumalat mula sa dibdib niya paakyat sa lalamunan, parang may humarang sa bawat paghinga. Biglang namuo ang luha sa mga mata niya, mainit at mabigat, handang bumagsak anumang oras.

Hindi niya kaya.

Hindi niya kayang harapin siya ngayon.

Hindi sa ganitong paraan. Hindi sa ganitong pagkakataon.

Gusto niyang tumakbo palayo. Gusto niyang iligtas ang sarili niya bago pa tuluyang gumuho ang matagal na niyang binuong katahimikan.

Umiikot ang isip niya, nagbabanggaan ang takot at pagpipigil, hanggang sa tuluyan na siyang tumalikod at nagmadaling maglakad palabas.

“Caprice Hidalgo!”

Tumigil ang kamay niya sa hawakan ng pinto.

“Bakit ka aalis agad? Kakapasok mo pa lang,” tawag ni Bryce Harper, may halong pagtataka at biro sa boses.

Nanigas ang katawan niya.

Sa loob ng kuwarto, halos lahat ay nakatingin na sa kanya—may mga kunot-noo, may mga nagtatakang tingin, may mga nag-aabang.

Maliban kay Ethan.

Ngunit ang hinlalaki ni Ethan—na kanina’y abala sa pag-scroll sa cellphone—biglang huminto.

Hindi na gumalaw.

Parang may naramdaman siya.

Huminga nang malalim si Caprice, pilit hinahanap ang sarili niyang composure. Masikip ang dibdib niya, parang kulang ang hangin sa paligid.

Nakakailang harapin ang unang pagmamahal.

Mas mahirap kung ang hiwalayan ay hindi naging maayos—kung may mga salitang hindi nasabi at mga sugat na hindi tuluyang naghilom.

“Pasok ka na,” pilit pang-udyok ni Bryce. “Darating na rin si Huihui.”

Si Summer Cruz.

Ang matalik niyang kaibigan mula pagkabata. Noong isang buwan lang, ipinakilala siya nito kay Bryce sa isang blind date. Isang gabing walang inaasahan, nauwi sa mabilis na pagkakakilala. Love at first sight, ayon sa kanila. Mabilis ang lahat—walang patumpik-tumpik, walang pag-aalinlangan.

At ngayon, ikakasal na sila sa susunod na buwan.

Samantalang siya, nakatayo sa pintuan, kaharap ang multo ng isang pag-ibig na matagal na niyang inilibing—o inakala niyang inilibing na.

Ang hapunan ngayong gabi ay para sa pinakamalalapit nilang kaibigan—isang pagkakataon para magkilalanan nang mas mabuti, magkuwentuhan, at pag-usapan nang masinsinan ang mga detalye ng kasal. Gusto ni Summer na masaya at masigla ang gabi: sasayaw ang bridesmaids at groomsmen, kakanta sa stage ang bride at groom, at ang lahat ay may kasamang tawa at halakhak. Hindi iyon basta-basta na gagawin ng kahit sino—maliban na lang kung talagang close sa kanila.

Matagal munang naghanda si Caprice ng loob bago muling humarap at pumasok sa kuwarto. Bawat hakbang, bawat paghinga, pilit niyang pinipigilan ang kaba na parang gustong sumabog sa dibdib niya.

Magalang siyang sinalubong ni Bryce. Inilagay ang kamay niya sa likod ni Caprice—hindi dumidikit, sapat lang para igiya siya sa bakanteng upuan malapit sa mga babae. Pakiramdam niya’y may tahimik na init sa pagitan nila, at sa kabila ng kaguluhan sa loob ng kuwarto, may maliit na seguridad na dulot ng presensya ni Bryce.

Pag-upo niya, doon niya agad napansin—isang babae na maliwanag ang aura, maganda at elegante sa bawat kilos at ngiti. Katabi ni Ethan. Si Sherry Bustamante. Ang childhood sweetheart ni Ethan. Ang babaeng matagal nang hindi nagkukubli ng pagkamuhi sa kanya. Noon pa man, ramdam na ni Caprice ang hindi pagkagusto ni Sherry sa kanya. At ngayon, wala nang anumang pagkukunwari. Diretsahan na, malamig, at matapang.

“Seriously, Bryce?” malamig na sabi ni Sherry, may halong pangungutya at panunuya. “Kahit sino na lang ba, kinukuha mong bridesmaid? Kahit basura?”

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong kuwarto. Napatingin ang lahat. Napatigil ang mga ngiti at tawanan. Pati si Bryce, natigilan—hindi siya sanay sa ganitong kabastusan, lalo na sa harap ng mga kaibigan. Lahat ng mata ay nakatuon kay Sherry. At alam ni Caprice na siya ang tinutukoy. Nanikip ang dibdib niya, kumirot ang sikmura sa hiya. Hindi niya napigilang sumilip kay Ethan—pero wala siyang nakita. Walang pagbabago sa mukha niya, walang reaksyon. Masakit, labis-labis ang sakit. Halos gusto na niyang tumayo at umalis nang tuluyan.

Biglang bumigat ang hangin sa kuwarto. Walang naglakas-loob magsalita. Hanggang sa bumasag sa katahimikan si Bryce.

“Since kumpleto na halos ang bridesmaids at groomsmen,” pilit niyang pinagaan ang tono, “maglaro muna tayo bago kumain. Para mas maging comfortable lahat.”

Walang mas mabilis magpalapit ng mga tao kaysa sa Truth or Dare. Halos lahat ng babae—maliban kay Caprice—ay nakatuon kay Ethan, umaasang siya ang pipiliin ng bote.

“Ako na ang mauuna,” sabi ni Bryce, sabay kuha ng bote ng alak. Inilagay niya ito sa gitna ng mesa at pinaikot nang malakas. Halos bumunot ang mga mata ni Caprice sa tensiyon, nanginginig ang mga daliri sa pagkakahawak sa tela ng pantalon niya. Para siyang pinaparusahan sa pananatili niya roon.

Nang huminto ang bote, nagsigawan ang lahat, sabay-sabay:

“Ethan! Truth or Dare?”

Kalmado ang mukha ni Ethan. “Dare.”

Kumuha si Bryce ng papel at napataas ang kilay. “Kiss a lady here for two minutes—may tissue sa pagitan.”

Kumunot ang noo ni Ethan. Dumilim ang ekspresyon niya. Samantala, mahigpit na hinawakan ni Caprice ang tela ng pantalon niya, sumakit ang mga buko ng kamay sa pagkakakuyom. Para siyang nasusuka, para bang bawat segundo ay parusa sa kanya.

Tumayo sana siya at aalis, pero biglang lumapit si Sherry, may kumpiyansa at mapang-asar na ngiti. “Wala na kayong pag-asa,” sabi nito habang kumukuha ng tissue. “Sure na ako, ako ang pipiliin ni Ethan.”

Inilapat niya ang tissue sa labi niya at humarap kay Ethan, tahimik at tiyak.

Tahimik ang buong kuwarto. Napatigil ang bawat hininga ni Caprice, bawat pintig ng puso niya parang huminto. Lahat ng kulay, tunog, at galaw ay naglaho sa paligid. Isang iglap lang—si Sherry, si Ethan, at ang impyerno ng damdaming nag-alab sa dibdib niya.