Kabanata 2

Kabanata 2

Sa ilalim ng mapanuring mga mata ng lahat, marahang inabot ni Ethan ang baso ng alak sa harap niya.

Isang lagok.

Diretso at walang pag-aalinlangan.

Ibig sabihin noon—tapos na ang parusa. Hindi na niya kailangang humalik sa kahit na sino.

May mga tumawa. May mga napatango. May mga halatang nabitin.

Itinapon ni Sherry ang tissue sa mesa at bahagyang nag-pout. “Ethan, ang boring mo talaga. Bakit ka biglang nahihiya?”

Huminga nang malalim si Ethan, parang pilit inaalis ang tapang ng alak sa lalamunan niya. Hindi siya sumagot.

Nagpatuloy ang laro.

Umiikot ang bote. Tawanan. Biruan. Palitan ng tanong at parusa.

Hanggang sa tuluyang tumapat ang bote kay Caprice.

Nanlamig ang mga palad niya.

Ayaw niyang mapunta sa dare—lalo na’t hindi rin siya sanay uminom. Ayaw na niyang magmukhang katawa-tawa, o mas lalong masaktan pa sa harap ng lahat.

Mahina pero malinaw ang sagot niya. “Truth.”

Parang naghihintay lang si Sherry ng ganitong pagkakataon.

Bahagya itong ngumiti—ngiting may talim. “Okay. Then I’ll ask,” sabi niya, diretso ang tingin kay Caprice. “Caprice, may pinagsisisihan ka ba sa nangyari five years ago?”

Biglang nanahimik ang buong mesa.

May ilan na nagkatinginan. May nakaramdam ng bigat sa hangin.

Bahagyang napakuyom ang kamao ni Ethan habang nakatitig sa basong kakabuhos lang ng matapang na alak sa harap niya. Ramdam ang tensyon sa balikat niya, sa panga, sa bawat galaw.

Hindi nag-atubili si Caprice.

“Wala,” mariin niyang sagot. “No regrets. Kahit ibalik ang oras, same choice pa rin ang gagawin ko.”

Tahimik ang boses niya, pero buo.

Alam niya ang lugar niya noon at alam niya rin ngayon.

Ang tulad niya—kapag nanatili sa tabi ni Ethan—magiging sagabal lang sa malinis nitong pangalan at maliwanag na kinabukasan.

Kitang-kita ang kasiyahan sa mga mata ni Sherry. Bahagyang tumaas ang sulok ng labi niya, halatang panalo.

“Good,” sabi nito. “Continue na.”

Biglang tumayo si Ethan.

Inabot niya ang baso ng alak at ininom iyon sa isang lagok.

Nagulat ang lahat.

“Ha? Bakit?” may bumulong.

Hindi siya tinamaan ng bote. Hindi siya tinanong.

Bakit siya uminom?

Inilapag ni Ethan ang baso, bahagyang kumunot ang noo. “Kayo na magpatuloy,” sabi niya, malamig ang boses. “CR lang ako.”

At tuluyan siyang tumalikod.

Sinundan siya ng tingin ni Caprice. Hindi niya napigilan ang pag-aalala na kumurot sa dibdib niya.

Ang Ethan na kilala niya noon—hindi umiinom, hindi naninigarilyo. Konting alak lang, nahihilo na.

Dalawang baso ng matapang na alak… siguradong masama ang pakiramdam nito ngayon.

Pero hindi na niya dapat iniintindi.

May kasama na si Ethan.

Nang ilihis niya ang tingin, nasalubong niya ang titig ni Sherry—malamig, galit, at mapanumbat.

Parang sinasabing: Ikaw na naman.

Dumating si Summer, at agad na bumalik ang ingay at tawanan. Para bang walang mabigat na tanong na ibinato kanina.

Pero sa loob ni Caprice, parang lalong dumilim.

Habang nagpapatuloy ang laro, wala na siya sa sarili. Lutang ang isip niya.

Napansin iyon ni Summer at hinila siya papunta sa restroom.

Sa harap ng malaking salamin, binasa ni Caprice ang mga kamay niya sa malamig na tubig. Nanginginig ang mga daliri niya kahit hindi naman malamig ang paligid.

Naglabas ng lipstick si Summer, nag-retouch, sabay sulyap sa repleksyon ni Caprice. “Anong nangyayari sa iyo? Ang tahimik mo today. You okay?”

“Okay lang,” mahinang sagot ni Caprice. Kumuha siya ng tissue at dahan-dahang pinunasan ang kamay, nakayuko. “Siguro pagod lang.”

“Konti na lang,” malumanay na sabi ni Summer. “Umuwi ka na agad mamaya. Magpahinga ka. Don’t push yourself, ha? Everything will be fine.”

“Mmm,” tango ni Caprice.

Parang biglang may naisip siya. “Summer… close ba si Ethan at ang future husband mo?”

“Yeah, pretty close,” sagot ni Summer. “Si Ethan kasi, galing Ateneo. Na-transfer siya sa Philippine State College of Aeronautics mga half a year ago, sa aerospace institute.” Bahagyang nagbago ang tono niya. “Wait… Caprice, interesado ka ba sa kanya?”

Mabilis na umiling si Caprice. “Hindi, I just—”

“I know, I know,” putol ni Summer, may ngiting may biro. “I mean, sino bang hindi? Gwapo, matangkad, top university graduate, tapos aerospace propulsion engineer pa. Bright future talaga.”

Napabuntong-hininga si Caprice. Hindi na siya nagpaliwanag. Itinapon niya ang tissue sa basurahan.

Hindi alam ni Summer na apat na taon silang nagmahalan ni Ethan.

Kaya nagpatuloy ito, parang Ate na nagbibigay-babala.

“Caprice, bagay kayo, honestly. Pero ibang mundo talaga siya. Sabi ng asawa ko, decorated military hero ang lolo niya. May plaque pa raw sa bahay nila rito sa Pilipinas. ‘Yung tatay niya, mataas ang posisyon sa gobyerno. ‘Yung mom niya, retired judge. May kuya siyang pulis na namatay sa duty. Hindi ko lang sure ano work ng kapatid na babae. Ang ganitong pamilya… hindi basta-basta napapasukan. Lalo na’t may Sherry na sa tabi niya. Hindi kita tinutulak palayo, ha. Ayoko lang na masaktan ka.”

Tahimik lang na nakinig si Caprice.

Alam na niya ang lahat ng iyon—limang taon na ang nakalipas.

Apat na taon silang magkasintahan. Tatlong taon silang magkasama sa iisang bubong. Napag-usapan na nila ang kasal.

Madalas siyang isama ni Ethan sa bahay nito.

Maayos ang pamilya. Magalang. Mainit. Walang yabang.

Tinanggap siya noon. Pero hindi siya ang itinakdang mapabilang.

Ang lalaking tulad ni Ethan—mas nararapat sa babaeng tulad ni Sherry.

Noong college, si Ethan ang sentro ng atensyon—matalino, mahusay, gwapo. Isang pangarap na hindi inaabot ng karamihan.

Ano bang nagawa niya para mahalin siya nito nang apat na taon?

Dapat ay sapat na iyon.

Paglabas nila ng restroom, naglakad sila sa corridor.

Napahinto ang hakbang ni Caprice nang makita niya ang smoking area sa unahan.

Nakatayo roon si Ethan—mag-isa. Nakahilig sa pader, nakayuko, may sinding sigarilyo sa pagitan ng mahahaba niyang daliri.

Humithit siya nang bahagya. Umikot ang manipis na usok sa mukha niya. Mabigat ang dating ng balikat niya.

Bumagal ang lakad ni Caprice.

Hindi siya naninigarilyo noon.

Hindi kailanman.

Kasalanan ba niya ito?

Nang papalapit sila, pinatay ni Ethan ang sigarilyo at itinapon sa ashtray.

Pagdaan nila sa tabi niya, bigla nitong hinawakan ang braso ni Caprice.

Nanlaki ang mga mata ni Summer. “H-Ha? Kayo ba—? Love at first sight?”

Parang tinamaan ng kidlat si Caprice. Nanigas ang katawan niya. Bumilis ang tibok ng puso niya.

Pag-angat niya ng tingin—malamig ang mga mata ni Ethan. Mapula. Matindi.

“Let’s talk,” paos nitong sabi.

“A-Ah… kayo na,” nauutal na sabi ni Summer. Litong-lito, mabilis itong umalis.

Hinigpitan ni Ethan ang hawak at hinila siya papasok sa smoking area.

Hindi siya huminto.

Binuksan niya ang fire door at isinama siya sa stairwell.

Isang malakas na tulak.

Tumama ang likod ni Caprice sa pader.

Sumakit ang likod niya, umikot ang paningin.

Hindi pa siya nakakabawi nang hawakan ni Ethan ang balikat niya, yumuko, at hinalikan siya.

Nagulat siya.

Amoy alak—halo sa pamilyar na amoy niya.

Walang babala at paliwanag, kasabay ng mabagsik ang halik—puno ng galit, pagpipigil, at sakit. Parang may hinahabol, parang may sinisingil.

“Mm…” napahinga siya sa sakit.

Masakit ang labi niya.

Nag-panic siya. Pilit siyang pumalag, itinulak ang dibdib ni Ethan gamit ang dalawang kamay—nanginginig, naguguluhan, at puno ng takot at emosyon.