MasukHabang naglalakad si Celestine sa entrance ng fashion designer company, pinagmamasdan niya ang paligid. Busy siya sa pag-iisip ng mga upcoming designs at projects, pero biglang naputol ang focus niya ng marinig ang isang pamilyar na boses na nagngangalit.“Excuse me! Ano ba ginagawa mo rito?!” sigaw ng babae, halatang galit at nagtataka sa presensya ni Celestine.Napalingon si Celestine at nakita ang ina ng batang umaway kay Luna. Mataas, maarte, at halatang confident sa sarili ang babae. May dalang malaking handbag at nakasuot ng designer heels, parang handang makipagharap sa kahit sino.“Ah, ikaw pala ‘yung ina ng bata?” mahinang tanong ni Celestine, halatang sinubukan niyang panatilihin ang pagiging kalmado.Tumaas ang kilay ng babae, halatang nagulat sa tanong.“Oo, anak ko. At may karapatan akong malaman kung bakit nakapasok dito ang babaeng katulad mo! Hindi mo ba alam na executive director dito ang asawa ko” sigaw nito.Napataas ang isang kilay ni Celestine, hindi mapigilan ang
Habang break time nina Aiden at Luna, sabay silang naupo sa isang mahabang mesa malapit sa playground. Inilabas nila ang baon na inihanda ni Celestine… may sandwich, sliced fruits, at maliit na juice box. Maingat na inayos ni Aiden ang pagkain ni Luna, tulad ng nakasanayan niya.“Eat slowly,” paalala ni Aiden habang ngumunguya.Ngumiti si Luna at tumango. “Thank you, Kuya Aiden.”Tahimik silang kumakain, masaya sa simpleng sandaling iyon, nang biglang may batang babae na lumapit sa kanila. Naka-cross ang mga braso nito at may mapanuring tingin.“So ikaw pala si Luna,” mataray na sabi ng bata.Napahinto si Luna sa pagkain. Unti-unti siyang napayuko, mahigpit na hinawakan ang juice box niya.“Hindi ka bagay sa pamilya ni Aiden,” patuloy ng bata, mas lumakas ang boses. “Bumalik ka na sa pinanggalingan mo!”Parang tinusok ang dibdib ni Luna. Naramdaman niyang nangingilid ang luha niya pero pinigilan niyang umiyak. Sanay na siya sa mga bulong at tingin ng ibang tao, pero mas masakit pala k
Tahimik ang bahay nina Celestine at Adrian nang gabing iyon. Mahimbing na natutulog sina Aiden at Aurora, habang si Luna ay nasa kwarto niya, yakap ang paborito niyang stuffed toy. Nakaupo si Celestine sa sala, may hawak na tablet, nagche-check lang sana ng emails tungkol sa upcoming fashion event… nang biglang may pumasok na message.Galing kay Danica.Nanlamig agad ang mga kamay ni Celestine nang mabasa niya ang unang linya pa lang.Celestine… please. Kung pwede, ampunin niyo muna si Luna. Palitan niyo ang name niya. Ipa-apelyedo niyo na sa inyo. Please…Sunod-sunod ang message. Putol-putol. Halatang nanginginig ang nagta-type.Hindi ako safe ngayon.Ayokong madamay si Luna.Takot na takot ako.Please, kayo lang ang mapagkakatiwalaan ko.Parang biglang huminto ang mundo ni Celestine.“Adrian…” mahina niyang tawag habang nangingilid ang luha. “Tingnan mo ‘to…”Lumapit agad si Adrian at binasa ang messages. Kitang-kita ang pag-aalala sa mukha niya.“Why would she say this? Anong nangy
Nagsimula ang lahat sa isang tahimik na umaga. Hindi na kagaya ng dati na puno ng kaba, takot, at luha. Ngayon, may liwanag na sumisilip sa bawat sulok ng bahay nina Adrian at Celestine. Ang hangin ay magaan, parang may pangakong dala… na sa wakas, pwede na silang magsimula muli.Maagang nagising si Celestine. Nakahiga siya sa kama, nakatingin kay Adrian na mahimbing pa ring natutulog sa tabi niya. Tahimik niyang pinagmasdan ang mukha nito, parang sinisigurong totoo ang lahat. Wala na ang bakas ng pagkalito sa mga mata nito. Wala na ang lungkot. Ang lalaking nasa harap niya ngayon ay ang Adrian na minahal niya noon… at patuloy niyang mamahalin.Dahan-dahan siyang bumangon at pumunta sa kusina. Nagsimula siyang maghanda ng breakfast, simple lang… eggs, toast, at kape. Pero sa puso niya, parang espesyal na okasyon ang araw na iyon.Maya-maya, bumaba sina Aiden at Aurora, sabay takbo papunta sa kanya.“Mommy!” masiglang sigaw ni Aurora, yakap sa hita niya.“Good morning, princess,” sabi
Tahimik ang umaga sa loob ng kwarto. Ang liwanag ng araw ay dahan-dahang pumapasok sa bintana, tumatama sa mukha ni Adrian habang siya’y mahimbing na natutulog. Sa tabi niya, gising na si Celestine, nakatagilid at pinagmamasdan ang bawat galaw niya… parang takot siyang pumikit, baka pagdilat niya ay mawala na naman ang lalaking matagal niyang hinintay.Biglang kumunot ang noo ni Adrian. Napahigpit ang hawak niya sa kumot, at maya-maya’y bumilis ang paghinga niya.“Adrian…” mahinang tawag ni Celestine. “It’s okay. I’m here.”Ngunit biglang napadilat ang mga mata ni Adrian. Pawis na pawis siya, hinihingal, at parang may hinahabol na hangin. Umupo siya bigla at napahawak sa ulo.“A—Adrian?” natatarantang sabi ni Celestine. “Are you okay?”Hindi agad siya sumagot. Ang mga mata niya ay parang naglalakbay sa kung saan… hindi sa kwarto, kundi sa mga alaala.Isang malakas na pagsabog.Sigawan.Isang eroplano.Tubig.Dilim.Napasinghap siya.“Celestine…” paos niyang bigkas.Nanlaki ang mga mat
Tahimik ang buong bahay kinaumagahan. Hindi iyon yung katahimikang nakakabingi, kundi yung uri ng katahimikan na parang humihinga… maingat, dahan-dahan, at puno ng pag-asa. Nakahiga si Adrian sa kama, gising na pero hindi pa bumabangon. Nakatitig siya sa kisame, pinagmamasdan ang sinag ng araw na pumapasok sa bintana. May kung anong gaan sa dibdib niya na matagal niyang hindi naramdaman.Recovering.Iyon ang salitang paulit-ulit na tumatak sa isip niya.Hindi pa buo ang alaala, pero may mga pira-piraso nang bumabalik… mga tunog, mukha, emosyon. At sa lahat ng iyon, iisa ang malinaw… si Celestine.Dahan-dahang bumukas ang pinto at sumilip si Celestine, may hawak na tray ng pagkain. Ngumiti siya nang makita si Adrian na gising na. “Good morning,” mahinang bati niya.“Good morning,” sagot ni Adrian, may konting pamamaos ang boses. “You didn’t have to bring food here.”“I want to,” sagot ni Celestine habang inilalapag ang tray sa maliit na mesa. “Doctor said you need proper meals para mas







