Play Pretend With My Billionaire "Ex-Husband"

Halos malaglag ang panga ko nang mapagmasdan ang sarili ko sa salamin.

Tang-ina… ang ganda ko pala kapag naayusan?

Biglang sumulpot sa repleksyon si Wendy, ang bunso kong kapatid.

“Ate… babae ka pala?” tudyo niya habang hindi maalis ang tingin sa suot kong Filipiniana gown. “Ang mahal siguro nito…”

Pinasadahan niya ng hawak ang embroidery niyon.

“'Wag mo masyadong hawakan, baka pagbayarin tayo kapag nadumihan!” gigil na bulong ko sabay pingot sa kanya. “Baka ikaw ang ibayad ko.”

Nakita ko ang paglingon ni Cynthia Villareal sa gawi namin. Agad akong tumuwid ng tayo habang inaayos ng attendant ang laylayan ng suot ko. Nakababatang kapatid ko siya sa ama, at siya rin ang ipinadala ng magaling kong tatay para gabayan ako sa panlolokong gagawin namin sa gabing ito.

“Ate… papalapit na siya,” bulong ni Wendy saka mabilis na umupo sa katapat na sofa.

“Kita ko nga.”

Nalingunan ko si Cynthia na katatapos lang makipagkuwentuhan sa kausap niya. Seryoso at malamig niya akong binalingan.

“Read this.” Inabot niya ang isang makapal na folder sa akin. “Kabisaduhin mo ang lahat ng nandiyan. Those are the important events between Lisandro and your twin sister.”

“Eh, bakit ngayon niyo lang binigay sa akin 'to? Anong akala niyo sa akin, genius? Mame-memorize ko agad 'to sa loob ng ilang minuto?” Pabara kong binuksan iyon at sinipat ng tingin.

Mga petsa iyon kung kailan sila unang nag-date at kung kailan naging sila. Putsa, pati first kiss nandoon! Agad kong isinara ang folder sa sobrang umay.

Potek, ano bang pakialam ko kung kailan sila unang naglaplapan?!

Ngumisi lang si Cynthia at painsulto na naman akong tinapunan ng tingin. “Of course, you can’t memorize that immediately. Kasi hindi mo kasing talino ang ate ko.”

Ate ko… Eh kung tirisin kaya kita ngayon? Kung maka-insulto ang isang 'to, parang hindi ako kakambal ng “ate” niya.

Matalim ko siyang tiningnan. Sumungaw ang isang mapait na ngiti sa labi ko.

“Ah… oo nga pala. Hindi ako kasing talino ng ate mo,” hakbang ko palapit sa kanya, “pero hindi rin ako kasing bobo niya. Kaya nga kailangan niyo ako ngayon, 'di ba? Kasi 'yung matalino at paborito mong ate, nawawala ngayon at iniwan kayo sa ere?”

Natigilan si Cynthia bago unti-unting nawala ang ngisi sa mukha. “You—”

“Oo, ako nga. Kaya 'wag mo akong maaangas-angasan sa susunod,” putol ko sa sasabihin niya. Idinikit ko ang mukha ko sa kanya bago ko tinapik nang bahagya ng hawak kong folder ang pisngi niya. “Kailangan niyo ako kaya ako nandito. Kasi wala namang ibang kayang gumawa ng kabaliwang ito kundi ako lang. Tandaan mo 'yan.”

“Of course, you need our family’s money—”

“Dapat lang!” singhal ko saka siya pinandilatan. “Nakasalalay ang buong pagkatao ko rito, pati ang buhay ko! Saan ka nakakita ng nagtrabaho nang libre para sa pamilyang nagtapon sa amin ng nanay ko? Bobo ka ba? This is the least they can do after abandoning me! Tapos ano ngayon? Kailangan ako dahil nagkakagipitan na?”

Naramdaman ko ang pag-iinit ng mukha ko sa galit habang humihigpit ang hawak ko sa folder.

“What’s happening here?”

Boses ng magaling kong ama iyon—si Ricardo Villareal.

Great! Sumunod pa talaga ang isang 'to. Pairap na sana ako nang makitang hindi siya nag-iisa. Kasama pala niya ang magaling niyang asawa na si Jovita Villareal. Napansin ko ang pagbabalik ng ngisi ni Cynthia nang makita ang reaksyon ko. Lalong humigpit ang hawak ko sa folder hanggang sa halos makusot ko na ito.

Lumapit si Ricardo. “Maui, anak—”

Pumait ang timpla ng mukha ko nang marinig ko ang pangalang matagal ko nang ibinaon sa limot. The audacity of this family.

“Please… 'wag na tayong maglokohan pa rito.” Inilahad ko ang rurok ng palad ko sa harap niya. “I need the downpayment.”

Napasinghap si Cynthia pati na rin ang ina niya. “R-Ricardo…”

“Wala? Eh, 'di wala ring Maggie Altagracia na sisipot ngayong gabi,” wika ko bago akmang kakalasin ang mga kolorete at alahas na ikinabit sa akin.

Bago ko pa man matanggal ang hikaw ko, ibinato ni Ricardo sa harap kong mesa ang isang makapal na brown envelope.

Ngumisi ako saka kinuha iyon. Binilang ko ang mga bundle sa harap nila mismo nang walang kapre-preno. Eksaktong tatlumpung libo. Inabot ko agad iyon kay Wendy.

“Puntahan mo na si Nanay,” bulong ko sa kapatid ko.

Tumango siya saka tahimik na umalis dala ang perang panggamot sa tunay kong ina.

“Mukhang pera…” Narinig kong bulong ni Cynthia.

Wala naman talaga akong pakialam sa sasabihin nila. Kailangan ko ng pera, at sa tingin ko, karapatan ko ang bawat sentimong iyon.

Nang makabawi ako sa emosyon ay hinarap ko silang tatlo habang nakataas ang aking noo.

“So… ano? Let’s all do our best?” Plastik akong ngumiti.

“Ang kapal ng mukha mo. Wait until Ate Maggie returns…” banta pa ni Cynthia habang nandidilat ang mga mata.

I made a face. “Oh? Eh, 'di hintayin natin. Tingin niyo ba gustong-gusto ko 'tong ginagawa ko? Na sabik na sabik akong magpanggap bilang ang paborito ninyong anak?” Isa-isa ko silang tinapunan ng mapait na tingin.

Nagmamaktol na tiningnan ni Cynthia ang ama. “Dad!”

“Shut your loud mouth, Cynthia!” singhal ni Ricardo, pero nananatiling diretso at matalim ang tingin sa akin.

This time, ako naman ang ngumisi sa kanila habang humahalukipkip. “Pare-pareho naman tayong mukhang pera rito, 'di ba? Ako, sa pera niyo. Kayo naman, habol na habol sa kung ano pa ang mahuhuthot ninyo kay Lisandro. Quits lang tayo.”

“Just do your job,” matigas na utos ni Ricardo.

Ito ang totoong kulay ng aking “ama”. Isang oportunista. Walang puso, walang pakialam, basta may mapapakinabangan.

“That’s more like it,” sabi ko na lang sabay talikod sa kanila para muling harapin ang salamin.