LOGINTahimik ang biyahe pauwi. Si Luna ay nakasandal lang sa upuan ng sasakyan habang nakatingin sa bintana. Ang ilaw mula sa labas ay dumadaan sa mukha niya, pero hindi nito natatabunan ang pagod at bigat na nararamdaman niya.Si Victor naman ay nagmamaneho, paminsan-minsan ay sumusulyap kay Luna.“You okay?” tanong niya.Tumango lang si Luna. “I said I’m fine.”Napabuntong-hininga si Victor. “You always say that.”Hindi na sumagot si Luna.Pagdating nila sa bahay, agad na bumaba si Luna.Pagpasok niya…nandoon sina Celestine, Adrian, at Aurora.Halatang-halata ang pag-aalala sa mga mukha nila.“Luna!” agad na lumapit si Celestine. “Are you okay? Nasaktan ka ba?”Sumunod si Aurora. “Ate Luna! Grabe yung nangyari! Natakot ako!”Si Adrian naman ay seryosong nakatingin.Ngumiti si Luna nang bahagya.“I’m okay. Tapos na ang lahat.”Napatingin silang lahat sa kanya.“Hindi na makakalabas si Bianca,” dagdag niya. “Hindi na niya tayo masasaktan.”Natahimik ang lahat.Unti-unting nawala ang tensy
Tahimik ang paligid matapos umalis ang helicopter. Nakatayo pa rin si Luna sa gitna ng villa, habang unti-unting inaayos ng mga tauhan ang lugar. Ang iba ay kinukuha ang mga ebidensya, ang iba naman ay sinisiguradong wala nang natitirang banta.Lumapit si Victor, naka-cross arms habang nakatingin kay Luna.“You know… ngayon ko lang na-realize kung gaano ka ka-dangerous.”Bahagyang ngumiti si Luna pero hindi ito umabot sa mata niya.“Too late realization.”Napailing si Victor. “Seriously, Luna… kung hindi pa kita kasama sa mission na ‘to, hindi ko pa malalaman na ganito ka pala kalakas.”Napatingin si Luna sa mga babaeng inililigtas kanina.“Hindi ko choice maging ganito.”Mahina pero matatag ang boses niya.Tumahimik si Victor.Alam niyang may lalim ang sinabi ni Luna.“Let’s go,” sabi ni Luna. “Tapos na tayo dito.”Tumango si Victor.Habang naglalakad palabas, dumating ang isang itim na sasakyan.At doon bumaba si Aiden.“Aiden…” bulong ni Victor.Napalingon si Luna.At nang makita n
Sa loob ng villa, makapal pa rin ang usok mula sa gas na pinakawalan kanina. Pero sa gitna ng kaguluhan.. nakatayo si Luna.Tuwid.Matatag.At… hindi na naaapektuhan.Napaatras si Bianca, halatang nagulat.“I-impossible…”Napatingin siya kay Luna mula ulo hanggang paa.“Akala mo ba… mahuhulog ulit ako sa bitag mo?” malamig na sabi ni Luna.Bahagya siyang ngumiti.“ Nagkakamali ka.”Unti-unting nagbago ang aura ni Luna.Hindi na siya yung Luna na kilala nila.Hindi na yung mahinhin.Hindi na yung elegante lang.Kundi…isang taong kayang pumatay kung kinakailangan.Biglang…may tumutok na pulang ilaw sa noo ni Bianca.Nanlaki ang mata niya.“Sniper…” nanginginig niyang sabi.Tahimik ang paligid.Hanggang sa may boses na narinig sa earpiece ni Luna.“Target locked.”Napalunok si Bianca.“Don’t move,” malamig na boses ng sniper mula sa communication device. “One wrong move… you’re dead.”Napalingon si Bianca kay Luna.“Sino ka ba talaga…”Pero bago pa siya makasagot…Crash!Biglang nabas
Gabi na nang tuluyang mabuo ang plano nina Luna at Victor. Nakalatag sa kama ang laptop, ilang printed maps, at mga notes na puno ng detalye tungkol sa galaw ni Bianca.Tahimik pero mabigat ang atmosphere.“This is the location,” sabi ni Victor habang tinuturo ang isang punto sa screen. “Private villa… outskirts ng city. High security, exclusive guests only.”Napatingin si Luna.“Same pattern,” mahina niyang sabi. “Fake modeling invite… then auction.”Tumango si Victor.“Yeah. And this time… mas malaki ang event.”Napakuyom ang kamao ni Luna.“Then mas kailangan natin itong tapusin.”Nagbihis si Luna ng all-black outfit. Fit na fit sa katawan niya, flexible para sa galaw. Naka-boots siya, may hidden knife sa gilid, at maliit na firearm sa hita.Si Victor naman ay naka tactical gear din, pero may halong style pa rin.“Fashionable pa rin kahit mission,” biro niya.Napatingin si Luna.“This is not a joke.”Ngumiti si Victor. “I know. But I work better when I’m fabulous.”Bago sila umali
Tahimik ang buong bahay nang pumasok si Victor sa kwarto ni Luna na parang walang pakialam sa mundo. Basta nalang siyang umupo sa kama nito, naka-cross legs pa, habang nakatingin kay Luna na nakatayo malapit sa bintana.“Girl… tell me,” maarting sabi niya. “Do you like him?”Napalingon si Luna, halatang nabigla sa tanong.“Ano?”Tumayo si Victor at lumapit, diretso siyang tumingin sa mata ni Luna.“Do you like him?” ulit niya, mas seryoso na.Napayuko si Luna.“I… I don’t know…”Napahawak siya sa ulo niya, halatang magulo ang isip.Napabuntong-hininga si Victor at umupo ulit.“Of course you don’t know,” sabi niya habang umiiling. “Classic Luna.”Lumapit si Luna at umupo sa gilid ng kama.“It’s not that simple…”Napatingin si Victor sa kanya.“Nothing is simple with you, girl.”Tahimik sandali.Hanggang sa…“My dad called me.”Napatingin si Luna.“What did he say?”Napairap si Victor.“Pinapauwi na ako. And guess what? Pinapabilis na niya yung kasal natin.”Nanlaki ang mata ni Luna.“
Kinabukasan, maagang nagising si Luna. Tahimik ang buong bahay, at tanging tunog ng hangin mula sa bintana ang maririnig. Nakahiga lang siya, nakatitig sa kisame, pero ang isip niya ay magulo.Paulit-ulit na bumabalik ang nangyari.Ang gabi.Ang yakap.Si Aiden.Napapikit siya.“Forget it…” mahina niyang bulong sa sarili.Pero kahit anong pilit niya…hindi niya makalimutan.Bumangon siya at nagbihis. Sinubukan niyang maging normal. Inayos niya ang sarili niya, sinuot ang paborito niyang simpleng dress, at lumabas ng kwarto.Pagdating niya sa dining area, nandoon na sina Celestine at Adrian.“Good morning, hija,” nakangiting bati ni Celestine.“Good morning po,” sagot ni Luna, pilit na ngumiti.“Sit down, kumain ka muna,” sabi ni Adrian.Tumango siya at umupo.Ilang sandali pa, dumating si Aurora.“Good morning!” masigla nitong bati, pero halatang sinusubukan lang niyang iangat ang mood.“Morning,” sagot ni Luna.Napatingin si Aurora sa kanya, parang may gustong sabihin, pero pinili n
Kinagabihan, matapos ang mahabang oras sa ospital, nagpaalam muna sina Aurora at Victor para umuwi at kumuha ng ilang gamit. Naiwan si Aiden sa loob ng kwarto, tahimik na nakaupo sa gilid ng kama ni Luna.Mahina ang ilaw. Tanging tunog lang ng monitor ang maririnig.Napatingin si Aiden kay Luna.Ma
Kinagabihan, matapos ang mahabang oras sa ospital, nagpaalam muna sina Aurora at Victor para umuwi at kumuha ng ilang gamit. Naiwan si Aiden sa loob ng kwarto, tahimik na nakaupo sa gilid ng kama ni Luna.Mahina ang ilaw. Tanging tunog lang ng monitor ang maririnig.Napatingin si Aiden kay Luna.Ma
Sa loob ng madilim na hallway ng Lumina Club, pilit na tinatayo ni Luna ang sarili niya. Nanginginig ang mga tuhod niya, mabigat ang katawan, at parang bawat paghinga niya ay may kasamang sakit.Pero hindi siya bumibigay.Hindi siya pwedeng bumigay.Hindi ngayon.Hindi habang nasa harap niya si Bia
Kinaumagahan, mahimbing pa ang tulog ni Luna sa loob ng kwarto niya. Sa wakas… pagkatapos ng ilang taon, ngayon lang ulit siya nakaramdam ng ganitong katahimikan. Walang mission. Walang kaba. Walang takot.Biglang…KNOCK KNOCK KNOCK!“Lunaaaa!”Napakunot ang noo niya habang bahagyang gumalaw.“KNO







