Chapter 3 – The night she won't forget

Mabigat na ang ulo ni Celestine nang lumabas sila ng bar. Ramdam niya pa rin ang tama ng alak, pero higit pa roon, ramdam niya rin ang kakaibang init ng presensya niya sa tabi nito. malamig ang simoy ng hangin pero ang init ng kamay ni Adrian na nakahawak sa braso ni Celestine ay sapat na para bumilis ang tibok ng puso nito. Hindi niya maintindihan ilang oras lang ang nakalipas, wasak na wasak siya. Pero ngayon, bakit parang may kakaiba siyang nararamdaman?

“Sigurado ka bang kaya mo pang umuwi?” tanong nito, bahagyang nakayuko upang makita ang mukha niya.

Napalunok si Celestine. Bakit ba ang hirap kontrolin ng pakiramdam na ito? Hindi niya alam kung dahil ba sa alak o sa mismong presensya ng lalaking ito.

“Kayang-kaya,” mahina niyang sagot, pero ramdam niyang namumula siya.

Habang naglalakad, Adrian offered, “Let me take you somewhere safe. You shouldn’t be alone tonight.” Hindi na siya nakatanggi. Mas safe na sumama kaysa mag-isa siyang maglakad sa dis-oras ng gabi.

Pagdating nila sa parking lot, binuksan ni Adrian ang pinto ng kanyang sasakyan. “Get in,” aniya. Sumunod naman si Celestine, halos hindi makatingin kay Adrian. Tahimik lang ang biyahe, pero ramdam nila ang bigat at tensyon sa pagitan nang isat isa.

They ended up in a hotel. At doon, may kung anong kumirot sa puso ni Celestine. Hindi niya alam kung dahil sa alak, sa sakit na dinadala nito, o dahil kay Adrian. Pero sa mismong gabing iyon, nagsimula ang kwento ng isang gabing hinding-hindi niya makakalimutan. Sa una, awkward silence lang ang bumalot sa pagitan nila. Pero nang magsimulang pumatak ang luha ni Celestine, hindi niya na napigilang umiyak ng malakas.

“Niloko niya ako, sir… lahat ng plano, lahat ng pangarap, parang bula. Ang tanga-tanga ko,” she confessed, her voice breaking.

Adrian held her shoulders, steady but gentle. “Celestine… you’re not stupid. You gave love, and you don’t deserve this kind of pain.”

And in that moment, she leaned on him, desperate for comfort. Ang init ng yakap niya ay tila nagbura ng lamig at sakit na kanina niya pa pinipigilan.

Pareho silang lasing, parehong pagod, pero parehong hindi makatulog. Nasa pagitan ng katahimikan at ingay ng puso nila, naramdaman ni Celestine ang bigat ng titig ng kanyang boss.

“Celestine…” mahinang tawag ni Adrian, halos pabulong.

Nang tumingin si Celestine sa kanya, wala na siyang nagawa nang maglapit ang mga labi nila. Una’y mabagal, maingat, pero saglit lang at naging mas mapusok. Ang bawat halik, parang apoy na lalong nagpapainit sa gabing iyon.

Alak, sakit, at init. Iyon ang nagdala kay Celestine para tuluyang bumigay. Sa gabing iyon, hinayaan niyang matabunan ng mga halik at yakap niya ang sakit ng pagtataksil na dinadala niya.

Ang mga kamay ni Adrian, ang init ng kanyang katawan, ang yakap na parang hindi na gustong pakawalan ni Celestine… lahat ng iyon ay naghalo hanggang sa tuluyan silang lamunin ng gabi.

Adrian hesitated for a second, but when their eyes met, the distance between them disappeared. One thing led to another and in their vulnerability, they gave in. No titles, no boundaries, just two souls finding solace in each other’s arms. She let herself drown in Adrian’s warmth, convincing herself that for tonight, it was enough. For a few fleeting hours, Celestine forgot the betrayal, the pain, the world. That night, they shared more than just comfort it was passion born out of brokenness, a romantic but reckless one-night stand.

But as the morning sun slipped through the curtains, reality crept back in. Celestine slowly opened her eyes, only to realize she wasn’t in her own bed. The unfamiliar sheets, the faint scent of alcohol, and the heavy silence around her made her heart race. Celestine stared at the sleeping figure beside her, her heart racing. She stared at the ceiling, her heart pounding. “What did I just do? He’s my boss… but last night, he felt like the only person in the world who truly cared.”

unti-unting bumalik sa kanyang alaala ang mga pangyayari kagabi: ang bar, ang alak, ang sayaw, ang luha… at ang init ng gabi na nagtulak sa kanila sa sitwasyong ito.

Nanlaki ang kanyang mga mata at napahawak siya sa bibig niya. Hindi siya makapaniwala. May nangyari sa kanila ng boss niya.

Mabilis siyang bumangon, nanginginig ang kamay habang hinahanap ang mga damit na nagkalat sa sahig. Isa-isa niya itong pinulot at dali-daling isinuot, pilit na itinatago ang kaba at takot sa dibdib. Paminsan-minsan ay napapatingin siya kay Adrian, ngunit agad ding iiwas na parang ayaw nang maalala ang nakaraan ng magdamag.

Bitbit ang kanyang bag, mabilis siyang lumabas ng silid. Ang mahinang pagsara ng pinto ang naging hudyat ng kanyang pagtakbo palayo. Palayo sa isang gabing hindi niya inaasahan.

Pagkalabas ng hotel, agad siyang pumara ng taxi. Mahigpit ang hawak niya sa bag habang pilit na inaayos ang buhok para takpan ang kiss mark na nakaukit sa leeg niya. Bawat hakbang, ramdam niya ang bigat ng nangyari kagabi.

Pag-upo sa loob ng sasakyan, tahimik lang siya, nakatingin sa labas ng bintana. Hindi maalis sa isip niya ang mga alaala ng bar, ang mga halik, at ang gabing nauwi sa hotel kasama ang boss niya.

“Miss, saan tayo?” tanong ng drayber.

“Sa condo po,” mabilis niyang sagot, halos pabulong.

Tahimik ang biyahe, pero sa loob niya ay gulo-gulo ang lahat. Hindi siya makapaniwala na nagawa niya iyon hindi niya akalaing hahantong siya sa sitwasyong iyon kasama ang taong hinding-hindi niya inisip na magiging parte ng kanyang personal na buhay.

Pagdating sa condo, halos bumagsak siya sa kama. Pagod na pagod ang katawan at isip niya. Nakatingin siya sa kisame, pilit na iniiwas ang mga alaala, pero paulit-ulit pa ring bumabalik ang bawat detalye ng gabing iyon.

At sa katahimikan ng sariling tahanan, doon niya naramdaman ang bigat ng katotohanan isang gabing hindi niya inakalang mangyayari, at isang gabing hindi niya kailanman malilimutan.

And little did she know that one night would change her life forever.